• De tattoo

    Afgelopen maandag was het dan eindelijk zo ver. Na 6 lange maanden aftellen was de dag van mijn afspraak bij Bodydesign aangebroken. Het was niet de eerste keer dus de zenuwen waren niet zo allesoverheersend als de eerste keer, maar het blijft toch wel een beetje spannend. Maar op een goede manier dan. Zoals de spanning waarmee je op het vliegtuig stapt op reis, om maar iets te zeggen.

    Eerst de kinderen wegbrengen en dan was er zelfs nog tijd voor een snel ontbijt. Door een zonovergoten maar fris Gent wandelde ik naar de shop. Op maandag wordt er enkel op afspraak gewerkt en het was er dus heerlijk rustig. Het klinkt misschien raar, maar ik genoot met volle teugen. Mijn alledaags leven is op zijn minst hectisch te noemen en wordt grotendeels bepaald door twee pittige kinderen en twee honden met volop ouderdomskwalen en dit was nu eens een moment puur en alleen voor mezelf. Om iets te doen voor mezelf. Goede muziek op de achtergrond, geen andere mensen, rust in mijn hoofd, de zon door het raam. Chill.

    Om tien uur was de afspraak maar het was rond elf eer er naalden aan te pas kwamen. Eerst het ontwerp dat we de vorige keer wel al besproken en geschetst hadden, finaliseren. Even schrikken omdat er iets niet goed zat aan de verder redelijk perfecte tekening, maar na een kwartiertje was dat euvel verholpen en was het ontwerp 100% mijn ding. Het was trouwens een beetje mijn schuld, op één van de tekeningen die ik had doorgestuurd ter inspiratie zat het kindje helemaal fout in de draagdoek en Ienjas had zich daarop gebaseerd, hij kon dat moeilijk weten natuurlijk dat een kind nooit zo in de doek zit... 

    Ik heb ontzettend fijne herinneringen aan mijn eerste tattoo. "Dat doet helemaal geen pijn" verklaar ik altijd. Ik heb die mening toch wat moeten bijstellen. 't Is te zeggen, de pijn was heel wisselend. Bij momenten herkende ik sterk de ervaring van de eerste keer; heel ontspannen, je voelt het wel maar het is echt niet vervelend. Maar er waren nu toch ook momenten dat het letterlijk tanden bijten was. Vooral in het begin. Na een half uurtje kwam ik er precies wat in en ging het heel vlotjes tot tegen 13u. Soms had ik nog het meest last van verkrampende spieren van altijd in dezelfde houding te liggen. 

    Nog voor de lunchbreak werd ook de schaduw gezet. Dat herinnerde ik me ook als totaal niet pijnlijk maar vond ik nu soms nog branderiger dan het lijnenwerk eigenlijk, dat viel wat tegen. Gelukkig duurde het niet heel lang.

    Korte lunchbreak dan, een half uurtje. Ik voel me al een week niet echt goed in mijn maag en bij de minste stress blokkeert die dan nog volledig, dus echt honger had ik niet. Maar ik merkte dat ik serieus ijl in mijn hoofd was. Toen Ienjas me de spiegel aanreikte om zijn werk te keuren, duurde het nogal lang eer mijn ogen hun focus vonden, bijvoorbeeld. Dringend eten nodig dus, want er stond in de namiddag nog zeker een half uur werk op het programma. Dan maar de Greenway binnengesprongen. Een soepje had er het best ingegaan, het werd een curryschotel. Niet slecht maar ik kreeg toch maar de helft op... Er restte nog net genoeg tijd om naar de Kouter en terug te stappen voor wat herfstzon...

    "Het gaat waarschijnlijk wat gevoelig zijn maar het zal maar een half uurtje meer duren" zei Ienjas. "Gevoelig" was een beetje een understatement. De hele ochtend had ik er eigenlijk op een manier van genoten, nu was het echt behoorlijk lastig. Lijnen dikker aanzetten die er al stonden is nu eenmaal geen pretje, gaf hij achteraf toe. Kan ik inmiddels volmondig bevestigen. Ik was deze keer toch een beetje blij toen het werk erop zat en de tattoo werd ingesmeerd en achter folie gestopt. Maar als ik in de spiegel keek en kijk, ben ik gewoon over the moon met het resultaat. Het is nog veel mooier geworden dan ik had gedroomd. Klinkt stom, maar ik kan er naar blijven kijken. En dat is geen slecht teken aangezien het ook nogal de bedoeling is dat je het niet beu raakt, natuurlijk.

    Misschien een woordje uitleg bij het ontwerp? Ik wou al enkele jaren een tweede tattoo maar vond nooit hét ontwerp. Veel dingen die heel mooi waren, maar niks dat die klik gaf. Voor mij moet er een persoonlijk verhaal aanzitten, is me ondertussen duidelijk geworden. Op een Facebookgroepje zag ik dan plots wel de tattoo die een klik gaf. Een ontwerp van Dagmar die ook mijn windhondje heeft getekend (maar niet gezet) over het in een draagdoek dragen van je kindje. Dat was het. Natuurlijk wou ik geen kopie, het moest iets van mezelf zijn. Op Pinterest had ik al wat andere tattoos verzameld die ik van stijl mooi vond en ook enkele schilderijen met draagmama's op. En een mix van al die dingen werd tenslotte dit. Ik ben er verliefd op denk ik...

    tattoo, bodydesign, babywearing

  • Onder de paraplu

    Ik sta aan in een plensbui te wachten aan het stoplicht om over te steken. Uit mijn ooghoek zie ik iemand anders staan draaien. Pas als het groen wordt zie ik dat het ten eerste een serieus aantrekkelijke man is (die ik geheel terzijde  vroeger nooit zag en nu voor de derde keer in een week tijd) en ten tweede dat die mens geen kap of paraplu heeft en staat te verzuipen. Waarop ik denk, verdorie, had ik het eerder gezien ik had gevraagd om mee onder mijn paraplu te schuilen.

    Is dat er eigenlijk over?

  • Bellewaerde

    Gisteren voor het eerst Bellewaerde gedaan, gratis dankzij het werk van de wederhelft. Ik dacht eerst om thuis te blijven met de jongste, want onze meid van bijna twee is redelijk hard niet te doen bij zo'n gelegenheden; weglopen naar overal, boos worden als ze moet aanschuiven of ergens niet kan passeren, van niks bang zijn. Hoe hyper en intens broer ook is, op dezelfde leeftijd was hij een engeltje in pretparken. Maar thuiszitten zei me ook echt niks dus gingen we toch met het hele gezin richting Ieper.

    En oef, het bleek een goede keuze. Ik was nog nooit in Bellewaerde geweest en geen idee hoe druk het er anders was, maar het was geen geweldig weer gisteren en aan de attracties voor de kleintjes moest je nooit aanschuiven. Dus hebben we enkel die gedaan. Zoon mocht op veel meer maar was niet aan te porren tot iets dat hij niet kende en was perfect gelukkig om samen met ons en de kleine zus alles te ontdekken. Zus was met haar 80cm nét groot genoeg. Maar ze rende en sprong om overal als eerste op te kunnen. We hadden de buggy bij maar ik denk dat Zoon er veel meer heeft in gezeten, die was wat lui, onze minimeid stapte, nee wat zeg ik, rende overal op eigen kracht naartoe.

    Ik ken alleen maar Plopsa, maar Bellewaerde was zeker eens leuk. Geen Studio 100 geblèr uit 1000 luidsprekers dus ook eens wat rust in ons hoofd en maar 1 winkeltje met brol in plaats van 30 ofzo. De attracties voor de kleintjes zijn mooi gegroepeerd, klein speeltuintje erbij. Plopsa is wel wat mooier en moderner qua attracties en de dieren van Bellewaerde zijn tegelijk een plus- (mooi voor de kindjes) als een minpunt (want totaal dieronwaardig hoe die daar worden gehouden). Al bij al werd het een fijne dag en ik ben blij dat ik op het laatste moment toch besliste om mee te gaan.

  • Dagje Brussel

    Alhoewel ik elke dag in Brussel kom voor het werk, ken ik de stad eigenlijk niet. Eén dag per jaar gaan we op stap met het team en kom ik telkens tot de conclusie dat er toch veel toffe dingen te zien en te doen zijn in Brussel. Maar er zelf eens een dagje doorbrengen, dat lukt blijkbaar toch niet. Soit.

    Mijn werk situeert zich eerder in het Noorden van de stad, zaterdag hadden we afgesproken in het Zuiden. We begonnen in een geweldig Libanees restaurantje in de Marollen, Al Jannah. We bestelden allemaal een ander voorgerechtje (bijna alle voorgerechten bleken vegetarisch, zalig) en deelden die dan met elkaar. In mijn buurt oa slaatjes, tabouleh zoals ik het nog nooit had gegeten (heel veel groene kruiden) en moussaka, ook met totaal andere smaken dan ik gewend ben. Nog wat plat brood erbij. Heerlijk! En echt niet duur (5 euro per voorgerechtje).

    Het hoofdgerecht waren er diverse vlezige opties en koos ik uiteraard de 'assiette végétarienne'. Een lekker samenraapsel van diverse warme en koude mezzes. Het grappige was dat iedereen een ander bord kreeg, ook al was het officieel hetzelfde gerecht. Voor 11€ hadden we enorm lekker gegeten. Toch nog een assortiment aan dessertjes besteld en opnieuw gedeeld met de tafel, het deed een beetje aan van die Marrokkaanse hapjes denken, zoet maar oh zo lekker...

    hallepoort,restaurant,resto

    Met gezellig volle maag wandelden we over de ondertussen bijna helemaal opgeruimde markt van het Vossenplein tot aan de Hallepoort waar er een enthousiaste gids op ons wachtte. Een goede gids kan bij zo'n dingen toch wel een wereld van verschil maken. De Hallepoort is op zich een mooi en heel interessant gebouw en je kan er gerust wat tijd spenderen, maar zo iemand die je meeneemt en die wat boeiend kan vertellen, maakt het echt razend interessant en ook gewoon erg leuk. Veel bijgeleerd eigenlijk, en dat allemaal op een zaterdag...

    hallepoort,restaurant,resto