• Luca aangevallen

    Na meer dan een week ziek en slap te zijn had ik vorige vrijdag eindelijk genoeg fut voor een wandeling. Dochter gezellig in de draagdoek op de rug, honden aangeriemd en weg waren we voor een van onze vaste trajectjes langs het Gentse water en groen. We waren echter nog niet ver toen we op een zeer smal wandelpaadje langs het water twee vrouwen met twee honden moesten kruisen. Al duizend keer gedaan en ik vertrouw mijn honden dus ik maakte me niet druk, zelfs niet toen het meisje zei dat haar hond 'niet goed was' met andere honden. Als ze het zelf zien zitten om te passeren dan zou het wel ok zijn veronderstelde ik.

    Hoe het precies gegaan is weet ik zelf niet, maar ineens zat die hond van dat meisje bovenop Luca en had die haar nekvel stevig in zijn kaken geklemd. Luca janken, die hond maar trekken en geen een van de twee vrouwen kreeg het beest van Luca af. Tot mijn groot afgrijzen trok hij gewoon haar vel eraf. Een grote pluk vel en haar van zo'n 5 op 10cm vloog op de grond en daar stond mijn hondje met een gapende wonde te trillen.

    De moeder van het meisje van gelukkig haar verantwoordelijkheid en belde haar eigen dierenarts onmiddellijk maar die had het te druk met geplande operaties. Poen scheppen met de sterilisatie van de te dikke yorkshire van het bejaarde dametje is wellicht belangrijker dan het helpen van een hond in hoge nood, ik weet het niet. Gelukkig nam mijn dierenarts wel de telefoon op en kwam die direct naar haar kabinet want ze was zelf niet thuis. Enfin, toch de vervangster want de dierenarts zelf was in verlof.

    Eerst naar huis waar de poetsvrouw gelukkig akkoord was om langer te blijven en Alyssa eten te geven en daarna in haar bedje te leggen (het was middag). Dan met een hond zonder vel onder haar halsband en overal bloed de kilometer naar de dierenarts gestapt. Daar helaas niet direct een oplossing want de dierenarts zag het niet zitten om de nodige ingreep (volledige narcose en hechten) alleen te doen en ondanks de vele telefoontjes was er niemand die kon of wou helpen. Uiteindelijk na een half uur bellen verscheen de vaste dierenarts die dan maar even haar verlof liet voor wat het was en zei dat ze meteen aan de ingreep zouden beginnen.

    Een windhond en narcose gaan niet goed samen, een oude hond en narcose gaan niet goed samen en een niet-nuchtere hond en narcose al evenmin. Risico dus. 'Als je me lange tijd niet hoort, mag je ervan uit gaan dat het goed gaat', zei de dierenarts, 'als het fout gaat dan bel ik direct'. Ondertussen was de wederhelft ook van zijn werk gekomen en gingen we de poetsvrouw aflossen thuis zodat die haar eigen kind van school kon gaan halen. De dochter lag gelukkig rustig te slapen.

    En daar zaten we dan, aan de keukentafel, te wachten met de gsm voor ons, huilend, bang. Gelukkig bleef de gsm stil.

    's Avonds tegen etenstijd dan eindelijk het verlossende telefoontje dat Luca aan het ontwaken was en de ingreep en narcose goed had doorstaan. Ontelbare hechtingen in haar nek, haar hoofd dat er helemaal scheef van trok en het beestje heeft die eerste nacht geen seconde geslapen en alleen maar zielig gepiept, maar ze is er ten minste nog.

    011.JPG

    013.JPG

    En nu hopen dat er geen infectie in de wonde komt en ons hondje verder goed herstelt. De eerste dagen kwam ze in elk geval haar mandje niet uit.

    De eigenaars van de andere hond zijn gelukkig correct en waren heel bezorgd, zijn meegekomen naar de dierenarts en zeggen de kosten te zullen dragen. Het is ook een geadopteerde hond en ik koester zeker geen boosheid naar hen of de hond toe, al had ik natuurlijk liever gehad dat onze lieve, oude Luca dit allemaal bespaard was gebleven en hoop ik dat ze verder hun verantwoordelijkheid nemen en nooit nog buiten komen zonder muilkorf.

  • Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

    Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

    Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

    En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

    Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

    Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

    Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

    Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.

  • Straks naar Brandon Flowers

    Het is alweer eeuwen geleden maar vanavond mag ik nog eens buiten komen. Ik heb de arm van de wederhelft zo'n 5 keer onzacht moeten omwringen maar het is gelukt; we gaan vanavond naar Brandon Flowers in AB.

    Brandon who? Wel ja, de frontman van de fantastische The Killers die nu zijn tweede soloplaat heeft geworpen. Lees er de ernstige pers op na en je hoort termen als "phony", "bombastisch", of volgens Pitchfork "Flowers gives off charm and stupidity in the same breath and it is as comforting as it is disposable. It’s the mark of a pretty good pop star".

    Enfin. Wij gaan. Ik kijk er enorm naar uit en ervoor gaan we samen eten. Eten. Proeven wat je eet. Een woordje kunnen spreken tegen elkaar. Geen dochter die met haar vingertjes in mijn aardappels boort en geen zoon die zijn fruitsap omver zwiert. Rust.

    Oh ja. De Russische en Oekraïense fans zitten blijkbaar al enkele uren voor de deur van de AB klaar. Dat stemt me wel lichtjes ongerust ;-)