• Wakkere bakkers

    Sommige mensen hebben van die rust-en-regelmaat kindjes. Onlangs een topic in een Facebookgroepje over slapen en daar ging 90% van de kinderen slapen rond 19u. De mijne? Not so much. Al is het wel veel verbeterd sinds Zoon naar school gaat, nu ligt hij er meestal tussen 20u en 20u30 in en slaapt dan ook. Dochterlief is net begonnen aan de periode van langzaam in slaap vallen die we met Zoon ook hadden rond deze leeftijd.

    Soit.

    Gisteren kwam ik rond 21u30 thuis na een late shift, een rustig huis verwachtend en een aflevering The Walking Dead. Dat draaide anders uit want beide nachtbrakers waren nog zeer wakker.

    Eerst bij de Zoon gepasseerd. Die wilde perse zijn Spidermanschmink tonen. Dat had hij wel al gedaan via Facetime maar ok, het ventje wou het in het echt ook nog eens doen. Gezellig naast hem in bed gekropen en nog wat gebabbeld. Dat helpt hem gigantisch om rustig te worden. Papa steekt hem elke avond in bed, maar op de avonden waarop hij niet wil slapen helpt het als ik ook nog eens een praatje ga slaan.

    Een verdieping gezakt en eens bij de Dochter gaan kijken. Ik dacht dat ze ondertussen sliep, maar niets was minder waar. Mevrouw stond te springen in had bed, slaapzak naast haar gegooid. Ik til haar bij mij in het grote bed, voed ze nog eens (ideaal bonding moment, ook bij een peuter) en kroel nog eens door haar haar terwijl ze een beetje in mijn oor tatert. Om ze dan rustig in bed te leggen en ze (gelukkig) ook niet meer te horen.

    Opruimen, alles klaar zetten voor de volgende ochtend en dan -eindelijk- die aflevering Walking Dead! Ondertussen is het 22u gepasseerd.

    Heel dubbel vind ik dat. Langs de ene kant vind ik het spijtig dat ik de kinderen die avond niet zie omdat ik moet werken en is het dus ergens fijn om nog even terug contact te maken voor ze slapen. Ik ga sowiso elke avond kijken bij Zoon eer ik zelf slaap. Langs de andere kant snakt een mens als het zo laat is ook wel naar een half uurtje me-time en wordt het zo weer zo laat en loop ik daardoor vandaag weer zo moe rond. Maar het positieve overheerst toch. Blij dat ik dat mag doen, hen helpen om rustig en veilig afscheid te nemen van een dag. Het moment zal daar nog snel genoeg zijn dat ze mij daarvoor niet nodig hebben...

  • Breng de merel naar Merelbeke!

    Zaterdagmiddag was ik zo kapot dat ik even terug in bed gekropen was. De Dochter lag naast mij te slapen en de wederhelft en Zoon gingen de honden uitlaten. Ik lag net in slaap toen Zoon met veel kabaal de kamer binnenstormde. Ik was even behoorlijk knorrig, maar toen kwam zijn verhaal: "Mama, we hebben een vogeltje gevonden!" Uiteraard sprong ik dan uit bed en crosste ondertussen Zoon ondervragend naar beneden alwaar mij inderdaad een getsjilp tegemoet kwam en een klein verdwaasd baby-vogeltje in ons koertje zat.

    De wederhelft had het op de grond gevonden en gevangen en Zoon stond erop dat het mee naar huis kwam. Het beestje sperde hongerig zijn kleine bekje open en deed meteen al mijn dierenvriend-belletjes snerpend luid afgaan. Klein wezentje heeft dringend hulp nodig. Maar wat nu?

    Google to the rescue. Een half minuutje later had ik al de site van de juiste organisatie en telefoonnummer waar echter niemand opnam. Op de site stond wat te doen, namelijk het diertje zo snel mogelijk te brengen. Liefst eerst bellen maar er nam dus niemand op. Maar er zou elke dag iemand zijn tussen 8 en 22 uur. Dus ging de vogel in een klein doosje en bij Zoon op schoot in de auto. Ik had uiteraard doodgraag zelf meegegaan maar onze Dochter tukte rustig door alle commotie heen.

    Een klein uur later waren de mannen terug. Vogeltje afgegeven, de mensen van het VOC zeiden dat we juist hadden gehandeld. Het diertje was net een tweetal weken te jong om het alleen te redden en bovendien gewond. Vermoedelijk door een kat uit de boom geplukt. Maar ze konden het vrij eenvoudig oplappen en Zoon mocht erbij blijven. Nadien kon hij rustig afscheid nemen van zijn vogeltje en kwam hij vol verhalen weer naar huis. Lijkt me echt een heel mooie ervaring voor hem.

    merel.jpg

  • Uitgetest: Pavina glas van Bodum

    Van de lieve mensen van Fun mocht ik deze mooie dubbelwandige glazen van Bodum eens uittesten. Als koffieliefhebber sloeg ik dat voorstel uiteraard niet af.

    Om heel eerlijk te zijn heb ik al enkele dubbelwandige glazen, van Nespresso. Ik vind ze supermooi en gebruik ze heel graag, maar omdat ze handgeblazen zijn mogen ze absoluut niet in de vaatwas en komen ze dus zelden uit de kast. Het is me echt teveel werk om die telkens te gaan afwassen. Ik was dan ook zeer opgetogen toen ik in het foldertje van Bodum las dat deze glazen wel gewoon de vaatwasser in kunnen. 

    Er zitten twee glazen in de verpakking. Simpel, strak design. Het mooie aan dit soort glazen is dat je je drankje heel mooi kan zien, bijvoorbeeld als je een espresso of cappucino zet en je die veschillende laagjes ziet vormen in je glas. Daar hou ik eigenlijk wel van.

    IMG_2440.jpg

    Zoals je kan zien, oogt het doorlopen van de koffie in zo'n glas alleen al smakelijk. Het buitenste glas blijft heerlijk koel dus je kan zonder problemen ermee rondlopen. Ik was druk aan het werk en had de koffie naast mijn laptop geplant en hem dan even vergeten. Maar effectief, toen ik er na enkele minuten aan dacht was de koffie nog heerlijk warm.

    Je kan dit soort glazen uiteraard ook gebruiken om koele dranken langer koel te houden, maar dat moet ik later nog eens uittesten.

    Het enige schoonheidsfoutje wat mij betreft was dat het er toch lichtjes aangedampt uit ziet. Mijn andere glazen zijn iets minder transparant en misschien dat het daardoor iets minder opvalt.

    IMG_2442.JPG

  • Doel en golf in Kallo

    Eén keer per jaar mogen we hier op het werk ons hokje uit en is er tijd voor een zogehete 'informele uitstap'. Een groepje collega's bedenkt dan een strikt geheim dagprogramma dat maar enkele dagen voordien op de rest wordt losgelaten. Het is elk jaar een andere mix van cultuur, avontuur en toch ook wel lekker eten en/of drinken. Wegens permanentieverplichtingen kan ik meer niet dan wel mee, maar dit jaar was ik toch nog eens van de partij.

    Tegen het eerste deel van de dag zag ik eerlijk gezegd flink op. Gaan golfen in Kallo. Ik heb niet alleen een enorme hekel aan sport, ik ben er ook gewoon rotslecht in dus zo'n initiatie van enkele uren is voor mij doorgaans afzien en afgaan. Met loden armen en benen begaf ik me dus op de zogeheten driving range want het golf heeft zo blijkt een heel eigen vocabulaire.

    We waren met veel dus de lesgeefster van dienst heeft niet echt persoonlijke feedback gegeven op mijn techniek of eerder het complete gebrek eraan, maar ik geef eerlijk toe, golf is best wel fun. Maar moeilijk mensen, moeilijk. Al die verschillende slagen, al die dingen waar je aan moet denken, pfieuw.

    Gelukkig kan je daar in de golfclub niet alleen op een balletje slaan maar ook verdomd lekkere bbq eten, echt waar, dat deel van de middag mocht er wezen.

    Met een overvolle buik reden we daarna naar Doel. Ik was er 15 jaar geleden al eens geweest en het had toen best indruk gemaakt dus naar dit deel van de dag keek ik absoluut uit. We werden rondgeleid door Dennis, een sympathieke inwoner (een van de laatste 20 zo blijkt) en fervent lid van Doel 2020. De man deed een pakkend verhaal over het ontstaan en de evolutie van Doel en dan natuurlijk over de geschiedenis van de afgelopen jaren met veel onduidelijkheid en hallucinante verhalen. En natuurlijk over het dagelijks leven in een dorp dat eigenlijk al niet meer bestaat. Over inbrekers aan de achterdeur en een burgerwacht.

    Vandaag was nog maar eens in het nieuws dat de dagen van Doel nu echt wel geteld zijn, dus ik kan iedereen aanraden nog snel eens te passeren. Het is een indrukwekkende ervaring. Het verval en daar tussen die paar bewoonde huizen. Meer toeristen dan inwoners op straat. De reuzen die voorbij tuffen op de Schelde. De omliggende haven. Het doet je als mens allemaal heel klein voelen.

  • Duif

    Ik loop door het gebouw hier op het werk en kom plots een duif tegen. Binnen dus. Ik loop de dichtstbijzijnde bureau in van een mannelijke collega, 90% van de collega's is op dat punt toch in vergadering. Ik meld dus dat er een duif is en opper om het beestje zo snel mogelijk te helpen ontsnappen en ga druk aan het werk met alle ramen open te zetten. Ervan uitgaand dat de collega wel zal helpen. Om dan te ontdekken dat hij weer in zijn bureau is verdwenen en zijn deur heeft gesloten. En de duif aan mij overlaat. Proper...

    Gelukkig was het arme beestje een minuut later weer buiten. Stagiairs hadden hun raam wijd open gelaten.