UA-104319606-1

  • Kinderschoenen

    Zaterdag maar liefst twee paar kinderschoenen gekocht...

    Zoons eerste twee paar waren destijds Bobux, die hebben niet enkel van die zachtleren slofjes maar ook heel goede schoenen. Ik krijg ze echter niet meer te pakken in Gent en dus kwamen we terecht bij Torfs. Redelijk wat Bumba rommel, maar daarnaast toch ook wel enkele zeer degelijke en mooie merken waarvan Stoned and Bones onze favoriet is, ik denk dat hij de afgelopen twee jaar amper nog iets anders heeft gedragen op 1 paar hele mooitjes van Bisgaard na. Maar tegenwoordig kijk ik dus gewoon welke versie van Stoned and Bones we allemaal de mooiste vinden en die wordt het dan meestal. En zo koos hij er ook weer een paar lichtgroene sandalen uit.

    Dochter droeg tot nu toe gewoon overal haar Bobux slofjes, ook buiten. In de crèche in de herst en winter regenlaarsjes. En af en toe eens de oude schoenen van Zoon, maar die velcro heeft de tand des tijds niet doorstaan en dus verliest ze die altijd. Dus toch maar tijd voor een eigen paar schoenen. Bij Torfs vond ik echter weinig. Ik hoorde een andere mama het woord 'prinsesje' in de mond nemen bij het overaanbod aan roze en goud en toen kon ik niet snel genoeg die winkel uitlopen. Als ik iets niet wil voor mijn meid, dan is het dat het een 'prinsesje' wordt. Brrrrr.

    En dus gingen we eens een kijkje nemen bij Aap Noot Mies. Bij Zoon nooit binnengeweest. Heel eerlijk omdat ik dacht dat de schoenen daar veel te duur zijn. Maar we kwamen buiten met een paar dat zelfs goedkoper was dan de Stoned and Bones die we bij Torfs hadden bekeken. Dat viel dus wel mee met die prijzen.

    Een heel klein winkeltje, meer dan twee gezinnen met kindjes passen er zeker niet in en dan sta je bijna op elkaars tenen, maar wat een fijne collectie schoentjes zeg. Ik zag meteen tien paar die ik wel zag zitten voor onze kleine meid. De wederhelft haalde een gesloten sandaaltje tevoorschijn in een kleur tussen groen en geel en dat zag ik meteen zitten. Dochterlief zat zowaar twee minuten stil om te passen en de zaak was beklonken. Wat een fijne schoentjes!

    En dus zijn ze allebei meer dan klaar voor de zomer...

    schoenen.jpg

  • Zomeropvang

    In de komende drie weken moet de planning voor de opvang voor Zoon tijdens juli en augustus rond. Ik schrok er zelf van, maar inschrijven moet voor 10 mei. Een behoorlijke uitdaging voor mensen die doorgaans niet vooruit plannen, dat verzeker ik je. Wat een heerlijkheid is op dat vlak onze crèche, die tot 2 vorige zomer enkel sloot tussen kerst en nieuw en sindsdien ook nog twee weken sluit in juli. Maar voor de rest bijna altijd open is. Ik vond twee weken opvang zoeken al een uitdaging. Nu worden het twee maanden.

    Twee maanden vakantie, wie heeft dat eigenlijk uitgevonden zeg. Moest ik al mijn vakantiedagen opnemen en de wederhelft al de zijne, dan zouden we er komen. Maar wat dan met de paasvakantie, kerstvakantie, krokusvakantie, herfstvakantie,...? Om van ziekte nog maar te zwijgen. En eigenlijk vind ik ook dat vakantie ook dient om samen met het hele gezin iets te doen en meer moet zijn dan enkel functionele kinderopvang. Je bent toch nog een koppel ook.

    En dus heb ik twee papieren gemaakt, eentje voor juli, eentje voor augustus. En wordt het nu de uitdaging om die dag per dag te gaan invullen. Op vrijdag en in het weekend ben ik thuis, dus dat geeft nog 34 vakjes om in te vullen, feestdagen er al van afgetrokken.

    En dus ben ik aan mijn bedelronde begonnen. Welke dagen ziet de meter zitten, welke de peter en tante en waar kan en wil de oma inspringen. Gelukkig hebben we zelf ook twee weken verlof gepland en zullen we daarnaast uiteraard ook zelf nog wel enkele dagen opnemen. Maar de rest zal opvang worden. En het is gelukkig een zeer fijne opvang. Maar mijn hart protesteert bij het idee dat hij daar heel erg vaak naartoe zal moeten gaan. Het moet toch nog een klein beetje vakantie blijven ook. Niettemin zullen er daar weken gesleten worden, dat kan nu eenmaal niet anders.

    Sportkampen heb ik ook nog bekeken. Maar gezien Zoons afschuw momenteel van onbekende mensen en het feit dat hij ten slotte nog maar 3,5 is wil ik daarin niks forceren. Het moet tenslotte plezant blijven. Dus geen kampjes dit jaar.

  • 8 kinderloze uurtjes

    Gisteren hadden we eens een dag zonder kinderen. Of toch 8 uur. Het was hoog nodig om de batterijen eens op te laden. Weliswaar net vakantie gehad maar om het cru te zeggen is een week vakantie met de kinderen vaak vermoeiender dan gewoon te gaan werken. Leuker ook, natuurlijk, maar vermoeiender...

    8 kinderloze uren dus. Zoals verwacht (en gevreesd) vlogen die om. Helaas geen terrasjesweer, dat was nochtans iets dat ik geweldig goed had zien zitten. Wat door de winkels struinen dan maar. Een nieuwe jeans en broeksriem gekocht en de wederhelft zijn cadeaubon laten spenderen bij Today is a Good Day. Niet makkelijk trouwens een goede jeans want ze verkopen alleen nog skinny of wijd en ik stam uit de tijd van de strech jeans en combats en heb daar absoluut geen zin meer in.

    Rustig couscous gaan eten dan. Hondjes uitlaten. En dan tijd voor een koffie en brownie in de Bidon. Nog een klein stukje Breaking Bad (ik ben zo moe dat ik niet eens in afleveringen kijk omdat ik doorgaans midden in een aflevering al in slaap sukkel). En dan alweer naar de crèche om het gedochterte te gaan ophalen.

    Wel nog een rustige avond quality-time met mijn meid want Zoon is gaan logeren bij oma. Samen in bad gezeten en wat gespeeld. Toch ook genieten.

  • Tattoo

     

    Ik speel al jaren met het idee van een tweede tattoo. Ik vermoed al sinds korte tijd na de eerste eigenlijk. Regelmatig naar plaatjes kijken op het net, ideeën opdoen, af en toe eens iets bijhouden (lang leve Pinterest),... Een keer dacht ik dat ik het ontwerp had gevonden maar een jaar later is het nog altijd bij slechts een ontwerp gebleven dus dat zal dan toch niet het geval geweest zijn. Ik miste altijd de klik met een ontwerp, datgene wat maakt dat het meer is dat een mooi plaatje bij iemand anders en dat je wil dat het iets van jezelf wordt.

    Na verloop van tijd begonnen enkele ideeën zich uit te kristalliseren. Iets met bloemen en iets op de enkel of rug. Ooit. Graag. Maar nooit iets concreet.

    ik zag in een facebookgroepje enkele leuke dingen voorbij komen. En elders. En dan ineens, plots, werd het een concreet plan. Mooi ontwerp bij een online kennis, de mooiste andere inspiratiefoto's verzamelen en eer ik het wist had ik een mail gestuurd met de vraag om daar iets mee te doen. Ik ben supertevreden met mijn eerste tattoo dus de mail ging gewoon direct naar Ienjas van Bodydesign. Enkele dagen later antwoord en een afspraak.

    En dus gingen het gedochterte en ik vrijdag op pad. Ik had geen zin om een onbekende babysit te zoeken en te betalen voor zo'n uitje dus mevrouwtje mocht mee. Ik ging er wel niet van uit dat ze rustig zou zijn, maar Ienjas was op de hoogte en zag er ook geen graten in. Maar eens ginder heeft ze de hele tijd op mijn schoot gezeten, onder de indruk van de nieuwe omgeving en onbekende mensen. En eens de koudwatervrees over en ze op verkenning wou gaan konden we alweer naar huis.

    Ontwerp besproken aan de pc en we kwamen eigenlijk direct tot een plan. Schets op de huid bevestigde dat idee. Een afspraak dan. Alhoewel dat ik had aangegeven dat een lange wachttijd geen enkel probleem vormt had ik nu het idee concreet werd, toch geen zin in uitstel en dus was het geen feest toen ik hoorde dat het niet meer voor dit jaar zou zijn. Maar na een tijdje zoeken in de agenda werd er nog een plekje gevonden. Eind september. Een half jaar wachten dus voor een ongeduldig iemand als mezelf is niet weinig maar het valt te overzien...

    1 hele dag sessie of 2x? Waarom niet direct de ganse dag. Eerst de kindjes wegbrengen en dan de rest van de dag vrij voor mezelf. En de tattoo. Ik kijk ernaar uit. De eerste keer was niet pijnlijk en het is zowat dezelfde plaats (schouder) dus hopelijk valt het weer zo goed mee. Ik ben er in elk geval niet bang van (eerlijk waar, ik ben nochtans en angsthaas). Het wordt dus wat groter deze keer. Niet gigantisch echter. Gewoon goed. Ben behoorlijk in mijn nopjes, valt het op...

  • Port Zelande

    Gisteren vertrokken voor 4 dagen naar Porte Zelande en gisteren ook wakker geworden met de keelpijn from hell. Het is heel raar, enkel keelpijn maar mijn klieren zijn zo opgezwollen dat mijn hoofd draaien zeer doet en vooral als ik neerlig is het echt pijnlijk. Hopelijk trekt het snel over. Vermoedelijk tegen dat we naar huis gaan... Enfin, ik heb makkelijk keelpijn maar deze klieren, dat heb ik precies toch nog nooit gehad zeg. Voorlopig echter geen dokter, we zijn op vakantie en ik heb ook geen zin in antibiotica (zeker niet in de combi met borstvoeding).

    Zoon is nu mee zwemmen met de nichtjes en dochter doet eindelijk een dutje. Ze heeft gisteren tot na 22 uur liggen roepen (spelen en zingen, niet wenen) in haar bedje en het hele schema hangt er dus al aan...

    Vorige zomer waren we in Les Trois Forests, een gloednieuw en groot park, dan is dit park in Zeeland wel nogal een teleurstelling. Het babybad in het zwembad in klein en vlak langs de tochtige uitgang naar de kleedkamers. Er is in dat badje 1 glijbaan en niets anders. Je bent dus erg snel uitgekeken met kleintjes in dit zwembad. Maar buiten zwemmen is niets. De binnenspeeltuin is welgeteld 1 springkasteel en 1 trampoline, that's it. Echt zielig. En ook qua activiteiten is er weinig voor ons. De ponyritjes zijn gepland op maandag en zaterdag en dan zijn wij hier niet. Voor minigolf of bolling zijn onze kornuiten nog te klein. Een mooie buitenspeeltuin heb ik nog niet gevonden...

    gelukkig gaan de kindjes graag zwemmen en ik vermoed dat we dus vooral in het water te vinden zullen zijn. Of we gaan eens naar zee. Maar ik had toch nog net iets meer actie verwacht voor driejarigen dan we nu al hebben gevonden.