UA-104319606-1

  • Dilemma's

    Een mens omringt zich graag met gelijkgestemden. Mensen die hetzelfde denken over bepaalde onderwerpen, die hetzelfde tegen de dingen aan kijken, die hun leven op een gelijkaardige manier inrichten of gelijkaardige keuzes maken. Soms kan het best schrikken zijn wanneer je weer eens tot het besef komt dat zoveel mensen radicale andere visies hebben. Waar bepaalde dingen voor jezelf zo vanzelfsprekend zijn, zo'n gegeven dat je ze amper nog in vraag stelt. 

    Natuurlijk is het goed om niet té zeker te zijn en om je eigen keuzes af en toe eens in vraag te stellen. Niet elke dag want een mens heeft ook wat stabiliteit en zekerheden nodig. Maar het is fijn toeven in een cocon met gelijkgestemden...

    Maar soms schrik ik ervan, van de dingen die mensen zeggen of doen.

    Bijvoorbeeld mijn tante die vertelt hoe 'de mensen' het soms raar vinden dat zij durft rond te lopen in een bepaalde winkelstraat hier in Brussel. Een straat waar ik bijna dagelijks passeer en waar absoluut niets speciaal aan is behalve dan dat alle winkels worden uitgebaat door mensen met roots die buiten België liggen. Ik vraag me echt af wat 'de mensen' dan denken dat je zal gebeuren als je hier doorloopt. Op klaarlichte dag.

    Of wat te denken van de supersympathieke familieleden die het doodnormaal vinden om met de auto naar de bakker te gaan ook al sta je er op enkele minuutjes te voet of met de fiets. En die ik nog nooit een stuk fruit of amper groenten heb zien eten maar wel de nodige wijn, vlees en cola. Maar die wellicht met even grote argusogen kijken naar onze keuzes en voedselpatroon. Ik heb die doodgraag en wil niet overkomen als de oersaaie en bovendien vervelende groene, maar dit soort keuzes stoot wel tegen de borst.  Voor zoveel mensen is klimaat en gezondheid écht geen thema, blijkbaar. Het is veel belangrijker dat ze overal naartoe kunnen rijden en parkeren voor de deur...

    En dan trek ik de beerput van de 'Mommy wars' nog niet open, waar je als 'maffioso' of extremist wordt versleten gewoon omdat je de waarheid durft te zeggen over kunstvoeding, suiker, te vroeg vaste voeding of het rondrijden van je kind in een maxi cosi op onderstel, om maar iets te zeggen...

    Ik vind het soms trouwens behoorlijk moeilijk, mensen die ik graag heb aanspreken op dingen die ze 'fout' doen. Fout doen is natuurlijk fout gezegd van mij en iedereen is vrij om te doen wat hij of zij wil, maar van sommige keuzes heeft de wetenschap ondertussen wel aangetoond dat ze nu eenmaal minder goed zijn. En dan wil ik daar soms iets van zeggen.

    Nu ik het hier allemaal neerschrijf besef ik pas dat ik in de praktijk meestal mijn mond dicht hou en blijf houden. Omdat ik niet graag de maffioso en de extremist en de geitenwollensok ben. Omdat 'vrijheid blijheid' zo'n essentiële waarde is van onze samenleving. Omdat de meeste dingen gedaan worden met de beste bedoelingen en vanuit overtuiging dat het goed is. Maar dat bepaalde dingen mij toch bijna fysiek pijn doen, zoals een zwangere vrouw alcohol zien drinken of iemand een kind/medemens/huisdier zien pijn doen of slecht behandelen. En dat ik wou dat ik het allemaal goed kon uitleggen en charismatisch kon zijn zoals bepaalde andere mensen zijn die mij inspireren en anders over de dingen hebben doen denken. Maar dat ik dat nu eenmaal niet ben.

  • Netflix

    In de kerstvakantie besloten we gebruik te maken van de gratis maand Netflix. Eerst hadden we het aanbod bekeken en besloten dat er weinig meerwaarde was voor ons, maar in de vakantie waren we allebei kleine twee weken thuis dus dan was er tijd voor tv.

    Dachten we. Want uiteindelijk hebben we bitter weinig tv gekeken en vooral heelder dagen achter ons nageslacht gehold en daarna uitgeput gaan slapen. Dus bingekijken en serie na serie afwerken was er bepaald niet bij.

    Toch kijken we kleine twee maanden verder nog steeds. We hebben samen Sons Of Anarchy gekeken, een reeks waarvan we al 2 seizoenen ofzo hadden gezien en die we allebei super vinden. Ondertussen kijkt de wederhelft ook naar Marco Polo en kan ik eindelijk Downton Abbey zien, ik was nooit verder geraakt dan het eerste seizoen! Maar de grootste liefhebber is wellicht de Zoon, die heelder seizoenen Jake en de Nooitgedacht Piraten bekijkt en dat afwisselt met Masja en de Beer. En na SOA zijn we nu net aan Orange is the new black begonnen en zijn er nog wel een aantal reeksen en films die ik graag wil zien.

    tv, netflix, sons of anarchy, orange is the new black

    Eigenlijk wordt er bijna nooit nog gewone tv gekeken en kijken we zowat altijd Netflix, die twee uur per dag dat de tv aanstaat. Ik vind het een enorme aanwinst; je kan kijken wat je wil wanneer je wil, pauzeren, tussen series switchen, afleveringen naadloos na elkaar bekijken. Sommige dingen hiervan konden we ook al met de digicorder, maar moet er nog eerst iets uitgezonden worden dat je kàn opnemen, natuurlijk. 

     

  • The Afghan Whigs @ Cirque Royal 07/02/2015

    Greg Dulli en ik, we go way back. Als ik het goed heb, ontdekte ik The Afghan Whigs ten tijde van What Jail is Like, 1994 is dat volgens Wikipedia. Ik zie mezelf nog zitten op mijn kamer, 15 of 16 jaar oud, toen al gehypnotiseerd door dat nummer. Later door de hele sound.

    Fast forward naar mijn studentenjaren en de Fucking Guitar fuiven van Radio Scorpio waar Debonair een ware klassieker was. En naar het optreden in AB in 1999, het eerste en ik vreesde ook het laatste want kort daarna gaf de groep er de brui aan. Hun broeierige 1965 de soundtrack van mijn studententijd in een piepklein kamertje op de tweede verdieping van een huis in Leuven.

    En weer enkele jaren later, een klein appartement in Gent waar mijn wederhelft woonde. Hij ontdekte voor mij The Twilight Singers, een project van Greg Dulli en gaf me Blackberry Belle cadeau. Ik pikte Dulli's spoor weer op en zag hem met The Twilight Singers en The Gutter Twins elke keer hij in België op een podium aantrad; verschillende keren Pukkelpop, Trix.

    En dan werd het 2012 en was de reünie van The Afghan Whigs het eerste concert dat ik zag sinds mijn Zoon enkele maanden daarvoor werd geboren. Weer een tekenend moment. En deze zomer op Cactus idem sinds de Dochter er is. En dan afgelopen zaterdag weer een date in de Cirque Royal.

    Om kwart voor negen verscheen een muzikant die vreemde klanken uit zijn elektrische viool tevoorschijn toverde, gevolgd door de rest van de groep en als laatste mr Dulli himself. Met een aaneengeschakeld Parked Outside, Matamoros en Fountain and Fairfax zette de groep er meteen zwaar de beuk in. Zwaar en retestrak. Mijn geluk kon niet op. 

    Gelukkig waren er gaandeweg wel af en toe adempauzes en sprak Dulli al eens het publiek toe. Hij en de rest van de mannen leken er echt zin in te hebben. Weer enkele kilo's zwaarder maar fit en bijzonder goed geluimd.

    Het Koninklijk Circus was uitverkocht en zat afgeladen vol dertigers en veertigers. Dat gaf een beetje een raar gevoel. De Whigs worden blijkbaar niet omarmd door al wat hip en trendy is. Of jong. Toch speelden ze hier een van de concerten van het jaar, toch voor mij. 

    Met het breekbare Step Into the Light kwam er een rustpunt maar meteen daarna werd ongenadig verdergegaan met Debonair, een oudje en Algiers, een nieuwtje. De laatste plaat kreeg royaal veel ruimte toebedeeld. Dat was ook niet erg, want dit werkstuk overleeft de vergelijking met de klassiekers uit de jaren '90. Toch is het altijd genieten wanneer Gentleman voorbij komt, of Faded, bijvoorbeeld, een waardige afsluiter van de avond.

    Het concert klokte af op een kleine twee uur puur en intens genot. Dulli mag dan al de 50 nabij zijn, hij klinkt nog steeds als de jonge hond van 20 jaar geleden. Minder getormenteerd, er is geen liter sterkedrank meer nodig en het kettingroken zit er ook niet meer in. De demonen worden niet meer elke avond live uitgedreven. Maar de drive is er wel nog. Dulli leek me uitstekend in zijn vel te zitten en maande een te wild rondspringende gast vooraan vriendelijk aan het wat rustiger te doen moest hij ooit aan een lief willen raken (ik schrijf het hier ietsje gecensureerd neer). Hij maakte een wandeling in het publiek tijdens Every little thing en zoals altijd werden de nummers doorspekt met stukjes van vanalles. Soms doet hij me aan een Amerikaanse dominee denken, als hij declamerende stukjes in een lang uitgesponnen versie van een nummer weeft. He's got soul. Zoals ik zei, we go way back.

  • Brownies

    Brood bakken is ondertussen al een wekelijkse gewoonte geworden. De eerste zak meel is bijna leeg en we hebben alvast twee nieuwe aangeschaft in de Aveve (spelt en rogge en een doosje pompoenpitten om er zelf bij te zwieren). Vrijdag had ik zin in een nieuwe uitdaging en besloot ik brownies te bakken.

    Het was de allereerste keer dat ik me aan zoiets waagde. Compleet out of the blue dus, zonder enige ervaring whatsoever. Thuis werd er vroeger nooit gebakken, mijn mama was bepaald geen keukenprinses om het voorzichtig uit te drukken...

    Beginnen deed ik bij Google, op zoek naar een recept. Het eenvoudigste bleek dat van Ons Kookboek. Met de iPhone in de hand ging ik aan de slag met chocolade, eitjes, suiker en boter. Ik vond het zalig om te doen. Ontspannend. Zelf iets kunnen maken. Met mijn handen bezig zijn en mijn hoofd zalig leeg.

    Het resultaat was behoorlijk zwaar, maar best lekker. Al bleek het de dag nadien helaas wel uitgedroogd en vrij hard. Ik vermoed omdat ik de brownies te lang in de oven heb laten zitten. Onzeker over hoe het resultaat er hoorde uit te zien heb ik ze maar liefst 5 minuten extra laten bakken... Dat krijg je dan zonder enige ervaring, natuurlijk...

    Tips voor goeie receptjes bij deze altijd welkom!

    brownie.jpg