UA-104319606-1

  • Spekken

    Zaterdag trok ik met Zoon voor het eerst naar het kindertheaterfestival Spekken in Theater Tinnenpot. We hadden al een aantal theatervoorstellingen gedaan samen, maar nog nooit daar. Ik ben best een grote fan van kindertheater eigenlijk en keek er waarschijnlijk meer naar uit dan Zoon zelf, die vooral enthousiast uitkeek naar de tramrit.

    En dus wurmden we ons door het ijzige hondenweer naar het theatertje in het Prinsenhof. Ik had gekozen voor Wolkenkrabbers van Studio Gekko.

    Het bleek een verdienstelijke voorstelling. Het begon sterk maar kende in het middenstuk een dipje. Dat wreekt zich direct bij een publiek van kinderen, die meteen beginnen praten en niet meer willen stilzitten, natuurlijk. Maar tegen het einde toe pikte het weer iets op en mochten de kinderen meedoen met de drie opdrachten die het personage tot een goed einde moest zien te brengen. Ook na de voorstelling mochten de kinderen nog hartelust spelen met het meegebrachte materiaal en dat is wel fijn.

    Zoon durfde of wou niet echt actief meedoen, ook al werden de kinderen daar bijna voortdurend toe geprikkeld en uitgedaagd, maar hij zat wel mee in het verhaal, dat merkte ik wel aan zijn manier van doen.

    Conclusie: zeker meer van dat!

  • Meet and great without meat

    Op tweede kerstdag stond er een meet op het programma met een dertigtal leden van een Facebook groepje rond natuurlijk ouderschap en dragen. Allemaal vrouwen die ik nog nooit had gezien in het echt maar die lief en leed delen op het internet.

    En ik moet zeggen, het was gezellig. Er werd uiteraard bijna uitsluitend over bevallen, borstvoeding, draagdoeken, gezond eten en opvoeden gebabbeld, maar er werd vooral veel gelachen en gezeverd. En heel, heel, HEEL lekker gegeten. Drie gangen bij Avalon. Een pittig soepje, een gevarieerde dagschotel en dan een superlekker dessert dat achteraf suikervrij bleek. TOINK. Zoiets lekker, suikervrij??

    Grappig ook om eens echte mensen te plakken aan online profielfoto's en stemmen bij de getypte tekstjes. Koddig ook dat het ijs vrijwel meteen was gebroken. En vooral fijn om te relaxen met gelijkgestemden.

  • Vaarwel, Vos

    Gent verloor een monument dit weekend. Mijn wederhelft pikte het nieuws vrij snel op toevallig. Ik wou en kon mijn oren niet geloven. Nog steeds niet. Ook al kende ik Luc De Vos totaal niet persoonlijk, ik kreeg kippenvel en moest de tranen bedwingen elke keer ik sindsdien Gorki op de radio hoor.

    Ik kende Luc De Vos als...

    ... het feestbeest dat tijdens een stortbui op de Gentse Feesten naast ons kwam schuilen op de Vlasmarkt maar het na 30 seconden alweer voor bekeken hield en als enige, in bloot bovenlijf, ging dansen in de regen.

    ... de man die vies keek naar onze honden omdat zijn zoon die elke keer wou aaien als we elkaar tegenkwamen in het park en hij dat overduidelijk niet zag zitten.

    ... de man die ik in datzelfde park elke paar weken wel eens passeerde, eerst met mijn honden en hij met een kleuter, nadien ik met honden en kinderen en hij met een tiener en later vader en zoon apart. Het leven zoals het is.

    ... de man die tijdens het optreden van Grant Hart denk ik in 2008 in de Handelsbeurs halverwege het concert pal achter ons kwam zitten.

    ... de leverancier van een deel van de soundtrack van mijn puberteit. Ik zie ons nog zo zitten, op de kamer van een vriendin, 'Gorky' beluisterend.

    Vanmorgen wandelde ik zoals steeds voorbij zijn huis, het ligt op mijn vaste route. Er lijkt niets veranderd, maar er is zo veel veranderd. Rust zacht.

  • Stakingen

    De school staakt. De NMBS staakt. Maar ik moet wel op mijn werk zijn (permanentie), thuiswerk is geen optie. Carpoolen bleek ook geen optie omdat de collega's te vroeg vertrokken en ik dus geen opvang heb. Gelukkig kon ik meerijden met de wederhelft, met een omweg langs de schoonouders naar Brussel. Het is een hele (tijdrovende) tocht maar we zijn er wel geraakt.

    Volgende week moet ik weer in Brussel zijn omdat het opleiding is dus wordt het weer zoeken naar een oplossing en de week nadien ook want dan is de school weer gesloten.

    Maar ik heb wel sympathie voor (delen van) de redenen van de stakers hoor. Ik jaag me er niet in op. Ik geloof echter ook niet dat het iets zal uithalen. Maar dan hebben ze hun gedacht eens kunnen zeggen en dat lucht op I guess. Maar na 15 december mag het wel eens gedaan zijn. Want de stakingen zorgen voor behoorlijk veel extra stress/autokilometers/geregel in een sowieso al druk bevraagd gezin... Gelukkig kan de wederhelft zijn mama trouwens opvangen, want anders had ik echt alleen maar verlof kunnen opnemen en dat is op voor dit jaar.