UA-104319606-1

  • Dat we niet stilzitten

    We vierden feest omdat mijn baby geen baby meer is maar een stoere meid van 1. Zoon plantte met veel overgave haar boom in het Geboortebos waar weer veel schoon volk was. Ik ging met haar aan Cultuur doen in het Klankennest. Want ik vind cultuur essentieel, ook voor die hele kleintjes, meer daarover op de kindjesblog. We kregen eindelijk een nieuwe auto en geen dag te vroeg want de oude gaf de geest in de garage van de nieuwe zodat we er minder geld voor kregen dan afgesproken helaas.

    En ook de week zit weer propvol, met twee late shiften, een pedagogische studiedag op de school van Zoon, Dochter die al werd ingeschreven op diezelfde school.

    Gelukkig kondigt het weekend zich zoet aan met een babybezoek en een dubbel verjaardagsfeestje.

  • Kinderen en slaap

    Vlak voor Dochters eerste verjaardag, kreeg ik enkele vrije avonduren terug. Voor het eerst in een klein jaar heb ik weer 1 a 2 uur voor mezelf en de Teerbeminde voor ik ga slapen. Ik durf het hier bijna niet schrijven uit angst om het te jinxen. Maar ik doe het toch. Omdat niet-doorslapende kinderen een taboe waarover meewarig gedaan wordt. Terwijl dat toch nergens voor nodig is.

    Niettemin ben ik na een jaar best wel tevreden met enkele uren extra vrije tijd op een dag. Een moment om even bij te praten, wat lui achter de tv te hangen, na het opruimen weliswaar.

    Zoon sliep al lang prima maar hij viel heel laat in slaap. En sinds Dochter geboren is, moesten we er ook bij blijven zitten tot hij sliep. En dat slapen was zelden voor 22u. Maar sinds hij geen middagdutje meer doet en naar school gaat is hij langs een kant veel vermoeider als hij thuiskomt en langs de andere kant ook beter in zijn vel, rustiger, wijzer. Wat resulteert in een vrolijke jongen die zonder drama tegen 20u gaat slapen en vaak al na 10 minuutjes in dromenland verkeert.

    En wonder boven wonder begint er ook bij Dochterlief regelmaat in te komen. Pijama aan, drinken bij mama en dan slapend of wakker in bedje leggen. Waar ze zonder protest zelf in slaap valt. Wauw. Tot voor kort was ik elke avond een uur tot anderhalf uur bezig met ze rustig in slaap te krijgen en dan nog te kunnen in bed leggen zonder dat ze weer wakker werd. Als ze sliep kroop ik van pure vermoeidheid vaak zelf meteen in bed.

    Maar zonder ook maar iets te forceren zijn ze allebei weer wat ouder geworden en kunnen ze weer iets meer aan en komt er dus iets van persoonlijke tijd in de plaats. Wauw. Nu dat beter begint te gaan kan een mens al eens wilde plannen beginnen verzinnen van avondjes uit zeg :-)