• Overkoken

    Soms zie ik dingen op straat waar ik het moeilijk mee heb. Zo moeilijk dat mijn inwendig koken al eens overkookt en ik niet altijd mijn mond kan houden.

    Bijvoorbeeld de man met de hond. In onze buurt zie ik zeer regelmatig een groepje mensen honden uitlaten. De man in het gezelschap van 3 heeft een vechthond, zoals ik het noem. Je kent het model wel, niet te groot maar supergespierd, genre Stafford. En ALTIJD als ik die zie, maar dan echt zonder uitzondering altijd, is die mens aan het brullen op die hond. Brullen, tieren, schelden, aan die riem rukken. Al-tijd. En sorry maar er bestaat geen hond op deze planeet die zo verdorven is dat je er elk uur van de dag op moet roepen. Want ik ken best wel iets van honden en eerlijk gezegd zie ik dat beest nooit iets verkeerd doen. Hij ademt en dat is die eigenaar precies al te veel. Dat beest ziet dus in zijn trieste leven enkel negativiteit en mishandeling. Pfffft. Koop dan geen hond he.

    Voorbeeld twee. Zaterdagnamiddag, ik kom van de winkels en ben bijna thuis. En knal in het centrum is er een sportwagen aan het crossen. Je kent het wel, met veel vertoon keihard optrekken en remmen want het is zaterdag en de stad bulkt van de voetgangers en fietsers en je kan als normaal denkend persoon nergens sneller dan 30. Maar sommige mensen kunnen dat precies gewoon niet aan en moeten optrekken al waren ze F1 piloot. In een stad vol mensen en kinderen. ZOT wordt ik daarvan. Echt waar.

  • RSV II

    Gisteren mochten onze dochter (en ik) na 5 dagen en nachten eindelijk het ziekenhuis verlaten. Gelukkig was het nooit echt heel erg, maar het was toch een heel avontuur. En het deed me nogmaals beseffen hoeveel geluk we hebben als we gewoon ons leven van alledag leiden en hoe erg het moet zijn om niet zoals nu 5 dagen, maar weken, maanden opgesloten te zitten in die ziekenhuiswereld terwijl je vanachter glas buiten het echte leven ziet. Ziet hoe andere kinderen spelen, groeien, leren, hoe de wereld verderdraait en jij er half buitenvalt.

    Hoe kwamen we in het ziekenhuis terecht?

    Wel, woensdag was alles nog normaal. Dochterlief had een middagdut gedaan van 5 uur en dat was zeer abnormaal, maar verder leek er niet echt iets aan de hand. 's Nachts begon ze ineens te huilen en te wroeten maar ook dat is niet zo ongewoon, zo zijn er wel meer nachten geweest. Tot het me opviel dat ze heel kortademig was. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Niet genoeg om alles op te pakken en naar spoed te rijden, maar ik was er toch alles behalve gelukkig mee.

    's Morgens dus naar de huisarts, dat ging sneller dan naar de kinderarts. Gelukkig maar 1 iemand in de wachtzaal want ons meisje huilde de hele tijd. De huisarts was er niet gerust in, dacht aan een longontsteking en belde meteen naar het ziekenhuis. Onze kinderarts bleek naar Canada en haar vervanger was niet aanwezig maar we mochten toch direct vertrekken voor een opname. Slik.

    In het ziekenhuis kregen we direct een kamer en na verloop van tijd kwam de kinderarts er eindelijk door. Elke minuut duurt te lang als je kindje zo ongelukkig is. De dokter was niet gelukkig met wat ze hoorde aan de longen maar kon meteen wel al een longontsteking uitsluiten. Ze wou een RSV-test, een bloedtest en eventueel nog een longfoto. Dochter vloog meteen aan de monitor en kreeg extra zuurstof en een eerste aerosol. Toen de dokter wat later nog 'es terugkwam, bleek het bloed goed en was de diagnose RSV. Ze besloot dat een infuus niet nodig was maar een longfoto wel. En dat we al zeker 1 nacht moesten blijven.

    Het was toch wel een schok en de tranen stonden regelmatig in mijn ogen te branden, dat geef ik toe. Maar de verpleegsters in het ziekenhuis vingen ons heel erg goed op. Fijne mensen daar in Sint Lucas.

    De eerste nacht was er weinig slaap. Dochterlief voelde zich na 2 aerosols en de extra zuurstof zo goed dat ze de zuurstof uit haar neus trok en keer op keer alle alarmen deed afgaan omdat ze stond te dansen en te springen of gewoon alles lostrok. Toen ze om 23u nog 'es kwamen kijken en ons meisje nog altijd stond te springen in haar bed kon de nachtverpleegster haar ogen niet geloven... Na die eerste dag was ze daar al meteen de mascotte van de afdeling geloof ik.

    Elke ochtend passeerde de arts en elke keer was het verdict 'nog een dag blijven'. Eerst omdat ze die eerste nacht nog zuurstof had moeten bijkrijgen, daarna omdat haar longen bleven piepen. Op maandag was onze kinderarts er weer in plaats van die van wacht en ze besloot een spuit cortisone te geven omdat de behandeling tot dan toe het probleem blijkbaar onvoldoende oploste. We werden er zelf ondertussen een beetje moedeloos van, elke dag hoop om naar huis te gaan en elke dag teleurgesteld worden, Zoons leven dat helemaal overhoop lag,... Gelukkig bleek de spuit haar werk te doen en mochten we dinsdagochtend eindelijk naar huis. Vrijdag op controle en eerder binnenkomen moest ons meisje plots koorts krijgen, want bovenop de RSV en de astmatische reactie die ze heeft gedaan dreigde nu ook een oorontsteking...

  • Waarom ik zo content ben met onze schoolkeuze

    Zoon is amper aan zijn tiende dag school bezig, dus het is misschien een beetje vreemd dat ik het over mijn ervaringen in het onderwijs wil hebben. Maar ik ben ZO tevreden met zijn school, dat ik het gewoon van de daken zou kunnen schreeuwen. Excuseer mij mijn enthousiasme en ik pretendeer zeker geen expert terzake te zijn. Tot voor kort wist ik niets over onderwijs en nog altijd weinig. Ik ben gewoon oprecht blij met onze school.

    Ik heb natuurlijk enkel mijn kleutertijd om te vergelijken en die ligt al een hele tijd achter ons, natuurlijk. Ik hoop dus dat het tegenwoordig in elke kleuterschool zo fijn is als bij Zoon op school. Ook in de traditionele onderwijsvormen. Maar een van de dingen die me nu enorm opvalt in vergelijking met vroeger, is dat bij ons op school veel van het kind mag komen. En dat men de kinderen wil laten leren uit ervaring eerder dan uit boeken (het is een leefschool). En dat begint al van in de klas met de kleinste kleuters (graadklas dus instappers en eerste kleuterklas zitten samen). Elke ochtend doen de kindjes een kringgesprek en hetgeen daar allemaal uitkomt, bepaalt voor een groot deel waar ze het de rest van de tijd over gaan hebben. De eerste schoolweek hadden er kindjes spinnen mee naar school gebracht en dus werden die geobserveerd en werd er rond spinnen geknutseld. De komende tijd gaan ze landen leren kennen aan de hand van typische gerechten en dus starten ze vrijdag met frietjes te bakken. Zoon is de laatste dagen zot van kastanjes rapen dus heeft hij kastanjes en bolsters meegenomen en hebben ze die geteld en gaan ze volgende maand naar het bos op uitstap. De begeleidster stuurt bij en zorgt uiteraard dat de kindjes leren wat ze volgens de leerplannen moeten leren, maar de input komt van de kindjes zelf.

    De kinderen gaan ook veel naar buiten. De tweede schoolweek al trokken ze naar de speeltuin met de bus, volgende maand naar theater en naar het bos. In het echte leven staan en dingen doen!

    Als ouder wordt je ook betrokken. Alle ouders komen elke ochtend mee binnen in de school, kindjes mogen tot in de klas worden afgezet. De allerkleinsten worden ook in de klas opgehaald. Elke dag dus heb je even kort contact met de begeleidster. Daarnaast houdt ze verschillende boeken bij waarin je kan volgen wat ze de hele dag hebben gedaan, wie wat verteld heeft in de kring, wat ze geknutseld hebben. Elke week krijgen we ook mail met info over de komende projecten en wat we als ouder daarvoor moeten of kunnen doen (elke week maken de kleuters zelf soep en komen er ouders helpen, vrijdag moeten we een aardappel meegeven voor de frietjes). Het is een leefschool, een school waar geleefd wordt, een kleine school met veel persoonlijk contact, waar kinderen en ouders zich thuis voelen, waar er geen regels zijn om de regels maar gewoon om alles gezellig te houden. School en thuis loopt door al die redenen ook gewoon in elkaar over. De dingen die wij thuis belangrijk vinden (gezond eten, zichzelf ontplooien, ontdekken, bewegen, respect, communicatie) zijn dat op school ook. 

    Het gevolg is dat Zoon supergraag naar school gaat en dat zijn begeleidster zijn held is. Ook de turnleerkracht is zijn grote vriendin. We krijgen een heel ander kind thuis dan na een dagje crèche. Een kind met veel meer verhalen, maar ook meer woordenschat om uiting te geven aan die verhalen, met enthousiasme en fierheid op wat hij allemaal leert.

    Ik denk dat de verschillen met de katholieke scholen waar hoe meer huiswerk hoe beter de school betekent zich nog veel scherper gaat laten voelen in de lagere school en dat het nu in de kleuterklas misschien nog maar kleine verschillen zijn. Maar toch. Wauw. Ik wou dat ik op zo'n school had mogen gaan!