• Zee

    Onze echte vakantie deze zomer was een weekje in het wondermooie Sardinië, maar vorige week hadden we nog een extraatje in de vorm van een week aan zee.

    De zee is niet echt mijn bestemming naar keuze. Elke keer als ik daar op het strand zat, besefte ik weer hoezeer ik zee en strand haat. Zand in mijn haar, de stank van zonnecrème, de aanblik van wiebelend vlees in te weinig stof. En toch is het tegelijk ook genieten. Genieten van een Zoon met wie ik diepe putten moet graven en die met de wederhelft een fort bouwt om het later te zien verzwolgen worden door zee. Genieten van ons meisje die onversaagd over het strand kruipt op zoek naar schelpjes om in haar mondje te stoppen. Genieten van het mooie weer ook al zoek ik direct de schaduw op. Genieten van een pannenkoek en een ijsje. Van frieten en afhaalpizza. In een vies speeltuintje een fanta drinken terwijl onze kleine man hoger klimt dan kindjes van 1 of 2 jaar ouder.

    Erg weinig activiteiten om te onthouden voor later maar veel kleine pleziertjes. Het strand dus en de speeltuin. Een zeer geslaagd bezoek aan het Atlantikwall museum. Nu tijdelijk trouwens met diaprojectie van Vanfleteren, waar Zoon helaas bang van was. Ijsjes gaan halen op de dijk.

    Het meest spijtige van de kust is misschien nog dat het een openlucht bejaardentehuis geworden is. Op zich nog niks mis mee, moesten veel van die bejaarden niet zo compleet onuitstaanbaar zijn. Vorig jaar hadden we de hondjes bij en dat mocht dit jaar niet meer omdat er mensen hadden geklaagd omdat ze hadden gejankt toen we ze twee keer 2 uur alleen hadden gelaten op het appartement. Dit jaar kwamen ze klagen omdat de liftdeur blijkbaar soms terug openging op onze verdieping en ze dus de trap hadden moeten nemen, met zo een toontje alsof wij zo'n dingen met opzet doen. In de overvolle kusttram is iedereen hoffelijk en vriendelijk behalve de bejaarden die duwen alsof hun leven ervan afhangt. En kers op de taart de ontelbare afkeurende blikken en de open kritiek toen onze Zoon een woede-aanval kreeg in de supermarkt, nog uitgelokt dan door weer een bejaarde die lastig was omdat hij in haar weg liep. De 'moderne opvoeding' was kop van jut. Fijn. 

  • Draaimolentje

    Vorig jaar tijdens de Gentse Feesten zat Zoon graag op de draaimolen. Hij was toen anderhalf en de eerste keren was hij wat onder de indruk maar algauw wou hij er niet meer af.

    En dus kocht de wederhelft dit jaar ineens 8 kaartjes, zodat hij elke avond dat we er waren een keer of 2 kon gaan. 

    Tot meneertje na het 3 seconden tijdens het eerste ritje besloot dat hij bang was en zich gelijk een klein aapje aan papa vastklemde. En we hem de daaropvolgende dagen met geen stokken nog op die draaimolen kregen. Hij wou graag op de botsauto's, op dat groot zwaaiding dat bijna overkop gaat en op de autootjes met Bumba-muziek (valsspelers!), maar niet op de draaimolen.

    Zelfs een week vakantie aan zee kon de angst niet uit zijn geheugen wissen. Toen we gisteren terugkeerden met onze 7 kaartjes naar de draaimolen sloeg hij volledig in paniek.

    Moraal van het verhaal: denk nooit dat je het gedrag van je peuter kan inschatten en koop nooit zomaar kaartjes voor een attractie.

    Gelukkig wou hij wél eendjes vissen en koos hij als prijs resoluut voor een trompet waarmee hij prompt applaus en aanmoedigingen oogste op de Feesten gisterenavond... En was hij niet weg te slaan bij de grijpers en de bakken met pluchkes... En vond hij de show van Kaatje de max.

  • Wollig

    Gisteren op 7 juli was het 7 jaar geleden dat wij elkaar het ja-woord gaven. Dat maakt dat wij dus ons wollen huwelijk vierden. Of niet vierden, want voor vieren is weinig tijd in de spits van het leven met twee kleine kinderen tegenwoordig... Daar getuigt deze stille blog ook van...