• Your Lucky day in hell

    Superwoman heeft een off day. Gisterenavond begon het al, race tegen de tijd om tijdig bij Kind & Gezin te staan waar bleek dat Dochterlief op 4,5 weken maar 200 gram is bijgekomen. Ik had een duikel in de curve verwacht aangezien ze 2x ziek is geweest in die tijd en de eerste 3 weken in de crèche zeer weinig heeft gegeten, maar de confrontatie met de duikel (van p75 naar p50) was toch pijnlijk en we moeten binnen 3 weken op tussentijds bezoek om ze nog eens te laten wegen. Op de koop toe is Dochterlief gisteren beginnen hoesten, waardoor ik vrees voor luchtweginfectie nr 3 en hebben we door het gehoest allemaal bitter weinig geslapen.

    Tel bij dat slaapgebrek een hele hoop stress en gecross om overal net op tijd aan te komen. Om alles klaar te krijgen tegen de volgende dag. Tel daarbij een werkdag die vandaag tot 21u zal duren, 22u30 thuis dus en er morgen weer om 6u30 uit. Tel daarbij een brief van een of andere federale overheidsdienst van nietsnutten die ons aanmanen om documenten toe te sturen die we reeds toegestuurd hebben of anders een boete van 5.000 euro. Een standaardbrief. In plaats van gewoon te zeggen wat er dan concreet ontbreekt want bij mijn weten hebben we alles bezorgd wat nodig is. En in plaats van bereikbaar te zijn zoals normale werkende mensen, in plaats van enkel in de voormiddag en dan nog de telefoon 2 van de 3 keer niet op te nemen. Moest ik de mensen zo goed helpen als die ambtenaar, ik denk dat ik mijn job al kwijt zou zijn.

    Druppel en emmer, u weet wel.

    En dan begin ik nog niet over in huis plassende honden, krabbende Zonen die het voorwerp vormen van de nieuwsbrief van de crèche of op de zenuwen werkende familieleden.

     

  • Het leven is aan de jeugd

    Nachtbrakers zijn het, mijn kinderen. 

    Gisteren was ik om 21u totaal gesloopt. Een weekend in de buitenlucht gecombineerd met een dochter met een soort buikgriep en een actieve peuter doen dat met een mens. Tegen 21u30 lag ik eindelijk in mijn bed. Om wakker gehouden te worden door Zoon, die in zijn bed lag te spelen. Ik ben uiteindelijk nog twee keer van mijn oren gaan maken toen het om 22u eindelijk stil werd in de kamer boven mij. Tegen 22u30 bracht de wederhelft een op dat moment slapende Dochter die echter wakker werd van de verhuis naar haar wieg. En besloot dat ze honger had. Tegen 22u45 kon ik dan eindelijk aan de nacht beginnen. Die, zeker gezien de eerder vernoemde buikgriep best rustig verliep. Maar Dochter komt tegenwoordig minimaal 1 keer per nacht bijtanken dus rond 4u was ik toch weer wakker. Nachtraven zoals ik al zei.

    Enfin, om 5u30 stond de wekker van de wederhelft en om 6u15 kon ik zelf niet meer slapen, wetende dat mijn eigen wekker een kwartiertje later al zou aflopen en dat er dan een halsbrekende rush zou volgen om twee honden te wandelen en twee kinderen op tijd in de crèche te krijgen en mezelf op de trein naar Brussel. 

  • 30something

    Zondagochtend trokken we gezellig samen naar de markt in Ledeberg. Zoon bij de wederhelft aan het handje en ik met Dochterlief in de draagdoek, naar de tram. Passeren we een groepje serieus zatte jongeren (twintigers?), een meisje met een serieuze ladder in haar kousen en 2 jongens. Waarop 1 van die 2 gasten zo stoer 'goeiemorgen'. Met de implicatie van, zal ik 'es laten zien wat ik als uitgaande jeugd al niet durf tegen die twee saaie sokken met hun kinders. Heel grappig eigenlijk (uiteraard ze ook een heel goeie morgen gewenst), ware het niet dat het ergens een klein wrang nasmaakje achterlaat. Want ik voel me helemaal niet zoals zij mij zien. In mijn eigen ogen ben ik nog hip en jong (nu ja, relatief dan) en ook al ga ik niet meer elk weekend uit tot 9u, ik zou het best wel kunnen. In theorie. Ik zie mezelf gewoon nog als 'jongvolwassene' en helemaal niet als 35er met een gezinnetje. Dat ook hoor en ik ben apetrots op dat gezinnetje maar ik stem gewoon totaal niet overeen met het beeld dat ik zelf vroeger had van een 35er. Herkenbaar? Of is dit nu krampachtig jong willen blijven?