• Zoon ontdekt anatomie

    Zoon kroop vandaag even snel op de schoot en ontdekte een moedervlekje, wat voor een verbaasde kreet zorgde. Meteen daarna zakte zijn aandacht nog enkele centimeters en trok hij doodkalm mijn topje wat open om te inspecteren wat zich daar bevond. Toen was zijn verbazing helemaal compleet. Het daagt hem al een tijdje dat jongens dus andere dieren zijn dan meisjes... Daarnaast is hij ook volop bezig met 'pipi-kaka' (inderdaad, steeds in dezelfde adem genoemd). Het worden grappige tijden...

  • Wachten op pleister

    En nadat de werklui zo ijverig doorwerkten hebben we weer anderhalve week al niemand gezien. Ons huis blijft proper en stofvrij, fijn, maar er gebeurt ook niets. Ja, een ochtend zijn ze komen opruimen en opkuisen. Maar geen vooruitgang meer. Blijkbaar is de pleistermens (stukadoor heet dat zeker in schoon Nederlands) vorige week ziek geweest en is het dus wachten daarop. Hoezee.

  • Gyproc

    Zondagavond zijn we weer naar ons eigen huis kunnen verhuizen. Het was op zich best leuk bij de schoonouders, maar het werd toch stilaan tijd, kreeg teveel het gevoel op andermans kosten te leven. Al was het best fijn om een kleine week lang voor bijna niets te moeten instaan...

    De Portugese werklui hebben tot zaterdag 14u doorgewerkt en toen konden wij (lees: de wederhelft en zondag ook de schoonmama) pas aan de grote opkuis beginnen. Maar zondagavond hadden we weer een bed, oef.

    We hebben nu dus in onze slaapkamer en de twee kinderkamers gyproc plafonds en in de kleinste kinderkamer ook veel gyprocwanden (schuine wanden onder het dak).

    Ik had gehoopt dat de werkmannen meteen verder zouden gaan met de werken maar maandag kwam er dus niemand opdagen. Blijkt dat ze deze week niet komen, nog geen idee van exacte datum waarop de werken hervat zullen worden, hangt blijkbaar af van levering van het raam. Daarna pas gaan ze pleisteren. En dan kan al de rest; laminaat, afwerken verwarming, loodgieterij en electriciteit.

    Eerste foto is de huidige staat van de kleinste kamer, met de gyproc wanden ziet die er al veel afgewerkter uit dan de grote kamer, waar ze meer gaan pleisteren (tweede foto).

    gyproc1.jpg

     

    gyproc2.jpg

  • Kamperen bij de schoonouders

    Het plafond is er uit. Het was een plafond van meer dan honderd jaar oud, met zo van die fijne houten latjes waarop ze dan een laagje hadden gepleisterd. Gistermiddag terwijl ik in de keuken mijn boterhammetjes opat, sleepten de werklui de witte zakken met de restanten van het plafond een voor een van de tweede verdieping naar beneden. Ik was al gauw de tel kwijt, maar ik denk dat ze toch een keer of 10 zo op en neer zijn gelopen...

    Maar de werken gaan vooruit, oef! Toen ik nadat ze om 16u allemaal de deur uit waren eens ging kijken, was het metalen frame ook al opgehangen waartegen de gyprocplaten van de nieuwe plafond zullen komen. Ook de toekomstige kinderkamers hebben alweer een osb-platenvloer gekregen en een gelijkaardig kader waar het plafond zal komen. Op zich zouden we donderdag weer kunnen inhuizen, maar gezien de dikke laag stof en het feit dat we onze slaapkamer weer moeten monteren zou dat ook wel eens vrijdag of van't weekend kunnen worden.

    Vannacht kampeerden we dus op de slaapzetel bij de schoonouders. Dat verliep een tikkeltje tumultueus. Zoon had een kleine hysteriche bui en wou niet slapen ook al was het al laat en kent hij het bedje en de kamer daar heel goed. De nieuwe jonge poes probeerde de oude huiskat en onze honden nogal hard te domineren. En Figo protesteerde in het begin van de nacht nogal luid tegen een slaapplaats in de garage in plaats van naast zijn baasjes in de slaapkamer. De mini besloot eerst schopuurtje te houden. En de slaapzetel en mijn rug werden geen vriendjes. De grappige snoet van Zoon die ons vanmorgen werkte met een luid 'Bumba' en daarna het gekwaak van zijn pas van opa gekregen pastic badeend maakten echter veel goed en de omelet als ontbijt deed de rest.

  • Verbouwing: slaapkamer

    Dit weekend onze slaapkamer leeggehaald, ze komen deze week het honderd jaar oude beschadigde plafond eruit halen en een nieuw steken. Omdat het kapot is gegaan door de verbouwing van de verdieping erboven. Waardoor wij dus enkele dagen slaapplaatsloos zijn en gaan kamperen bij de schoonouders.

    Maar eerst dus alles afbreken en naar beneden slepen waarbij mijn bijdrage gezien de buik zich beperkte tot babysitten en morele steun. Vannacht sliepen wij op een matras op de grond, naast de honden dus die daar altijd op hun kussen liggen, en Zoon in zijn reisbedje. Dat ging verbazingwekkend goed, zo kamperen in eigen huis. Klein beetje lastiger om met de buik uit bed te raken maar voor de rest vond ik het nog wel knus.

    Ondertussen werk ik thuis omdat ik vandaag nog eens naar de kliniek mocht voor een echo (alles prima), terwijl de werkmannen hier binnen en buiten lopen en ik probeer de honden vooral binnen te houden. En vanavond dan alles en iedereen de auto inladen en op naar de boerebuiten en de slaapzetel...

  • Kleine dingen

    Ik kom er zelden toe om te bloggen, merk ik. De reden is niet ver te zoeken, ik voel me elke dag nogal leeg en uitgeput. Zes maanden zwanger zijn, dagelijks naar Brussel pendelen en thuis twee honden, een kleine verbouwing én een actieve peuter nemen alles wat ik heb van energie. En meer. Niet dat ik wil klagen hoor, het leven is best goed zo onder de zomerzon met mijn twee venten die ik doodgraag zie (meligheidsalarm!). Ik merk alleen dat ik iets meer slaap nodig heb dan de 6 of 7u ofzo die ik elke nacht krijg dankzij danzij de Zoon die elke dag klokslag 6u zijn oogjes open trekt en de dingen groet. Luidkeels. En zijn flesje opeist. Ik vermoed dat een uurtje extra al een verschil zou maken, maar voorlopig zit het er dus niet in.

    En dus val ik in slaap op de trein en achter tv en kom ik er niet toe om hier veel te schrijven. Het leven zit ook zo vol met plezante real life dingen, bezoekjes van vriendinnen, naar het park met gezin, honden incluis, ijsjes gaan eten, BBQ, slapen,...

    Ik zou hier dus een boompje kunnen opzetten over hoe zo'n kind je doet daveren op je grondvesten en je leven zo herschikt dat je er achteraf nog maar weinig van herkent. Hoe we meerbepaald naar zee trokken, in de zomer naar de zee, het moet geleden zijn van toen ik 17 was en ik had eerlijk waar nooit gedacht het ooit nog te zullen doen. Want ik haat zand, zee en mensenmassa's allemaal even hard. Maar toch zaten we daar, op het propvolle en vuile strand van Oostende, tussen de andere gezinnetjes, met ons emmertje en ons schepje en een vrolijk kastelen vernietigende peuter en aten we spaghetti's op de dijk en ijsjes en genoten we er op de koop toe van met volle teugen.

    Want mensenlief wat is het geweldig om dat ventje zich te zien ontplooien en wat loopt mijn hart daar elke keer van over. En hoeveel plezier kunnen door mijn mannen gehaalde koffiekoeken brengen. En hoe zalig is het om vrienden met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd of wat ouder over de vloer te krijgen en samen over die dijk te wandelen of spaghetti te eten. 

    Alleen slaap. Een paar extra uurtjes. Tussen het getrappel in de buik van nr 2 en het getrappel overal elders van Zoon door. Dat zou zoooooooooooo'n deugd doen. Nog een paar kaartjes geduld, zucht de wederhelft dan...