• We'll stay inside 'till somebody finds us, do whatever the TV tells us

    Vanmorgen voor twee dagen afscheid moeten nemen van Zoon. Op dinsdag gaat hij altijd naar zijn oma en deze week zal hij er blijven tot woensdagavond omdat wij vanavond op ons lappen gaan. En op woensdagavond moet ik altijd laat werken, dus ik zal hem pas donderdagochtend weer zien. Maar tegenwoordig kan ik daar redelijk tegen. Ik mis hem, maar het gaat wel. Ik hoor van mensen die een baby van een paar maanden zonder moeite een weekendje bij de grootouders dumpen, dat zou ik niet kunnen. Ik herinner me Zoons eerste logeerpartijtjes nog goed, dan gingen wij na het feest op dezelfde plaats logeren... Maar nu kijk ik wel uit naar een avondje kinderloze ontspanning.

    Temeer omdat we naar The National gaan. Toch een van de beste groepen die er is de laatste jaren. Ik heb ze al een keer of (even tellen) 4 live gezien maar kijk er toch weer enorm naar uit. Ook al moet hun jongste plaat nog wat groeien in mijn gehoorgangen, de vorige twee hebben lang op endless repeat gestaan.

    Voor het concert nog snel een hapje eten. Ons vorig optreden in Cirque Royal zijn we in een goeie Italiaan beland, hopelijk heeft die vanavond ook plaats. Beetje bijbabbelen, want het zijn weer hektische dagen ten huize Josie en Egel.

    Mijn initieel plan was om morgen een gat in de dag te slapen, maar de aannemer heeft daar een stokje voor gestoken en zal omstreeks 7u30 voor de deur staan om aan de werken te beginnen. En na een optreden lig ik altijd nog urenlang wakker van de adrenaline. Zal dus weer een korte nacht worden...

  • Verbouwingen part two

    Vrijdagochtend nog eens uitgebreid samengezeten met de aannemer die wonder boven wonder een gaatje had in de planning en morgen al in ons huis zou kunnen beginnen. Dat zorgde weliswaar voor een druk weekend. De derde verdieping moest volledig leeggehaald worden; alles in dozen en naar beneden sleuren, nieuw plekje voor zoeken, alle kasten uit elkaar vijzen en naar beneden, de echt oude rommel naar het containerpark voeren. Gelukkig kregen we een handje hulp van schoonouders en onze reisgezel in de US of A. Oef.

    En zo gaat het dus dat we weer gaan verbouwen als ik zwanger ben, het lijkt een goede (?!) gewoonte ondertussen. Tijdens de vorige zwangerschap ons hele huis minus de bovenste verdieping (die als opslagplek gebruikt werd) en nu dus die resterende derde verdieping. Plankenvloer van 100 jaar eruit en vervangen door OSB en laminaat, electriciteit zonder aarding eruit en vervangen, plafonds eruit, nieuw raam, slechte stukken muur herstellen, pleister,...

    Mijn pa is de honden al komen ophalen, Zoon kan vrijdag een dag extra naar de crèche (want we waren vergeten dat dat ventje dan ook geen middagdut kan doen als ze boven zijn hoofdje vloeren aan het uitbreken zijn en hij blijft woensdag een dag extra bij oma na een logeerpartij als wij dinsdagavond naar The National gaan dus dat kwam goed uit) en alles raakt zoetjesaan geregeld. Nog een plan tekenen met stopcontacten en lichtpunten vanavond. Na onze vakantie laminaat kiezen etc. We komen er wel. Zodat we eindelijk eens een deftige kinderkamer gaan hebben of zelfs twee. Want de ene kinderkamer die we nu hadden was echt niet zo in orde (vieze tapis plein ook al was hij grondig gekuist, pleister die uit de muren valt, een onstabiele plankenvloer onder de vieze tapis plein,...).

  • The Killers @ Vorst Nationaal

    Ik heb The Killers ontdekt ten tijde van Sam’s Town. Toen ik die grijs had gedraaid was voorganger Hot Fuss hetzelfde lot beschoren. Na het tussendoortje Saw Dust volgde al gauw Day and Age, met als eerste kennismaker Human. Een echte stijlbreuk kan je het niet noemen, maar het was toch een kleine shock. Maar hun doortocht op Pukkelpop overtuigde me algauw dat er niet zoiets bestaat als teveel kitch en bombast bestaat als het over onze vrienden uit fabulous Las Vegas gaat. Wat verklaart waarom ik al eeuwen uitkeek naar dit uitgestelde optreden in Vorst Nationaal ondanks het feit dat er op de meest recente worp Battle Born wel een paar miskleumen staan. The Killers zijn live gewoon nog beter dan op plaat. En ze worden precies met de jaren nog straffer live.

    Maar laat ons beginnen bij het begin. Na een weinig ophefmakend voorprogramma (Most Thieves) was het omstreeks kwart na negen tijd voor het serieuze werk. Brandon Flowers en de zijnen begonnen op een voor mij perfecte manier aan de show; Flowers alleen achter de piano voor het wondermooie introotje Enterlude. “We hope you enjoy your stay. It's good to have you with us even if it's just for the day. We hope you enjoy your stay. Outside the sun is shining it seems like heaven ain't far away”. Profetische woorden voor het verloop van de rest van de avond. De toon was meteen gezet toen daarna bommetje When you were Young op een uitverkocht Vorst werd losgelaten, compleet met verschroeiend vuurwerk. Wauw. En met meteen daarop hun Spaceman te lanceren werd er tot op de tribunes hier en daar rechtgesprongen om te shaken.

    Daarna zakte mijn aandacht een heel klein beetje in. We werden nochtans verwend met The River is Wild, dat gold als goedmaker voor het verplaatste optreden en volgens Flower al lang niet meer live was gespeeld. Maar het was pas enkele nummers later, bij Joy Division cover Shadowplay dat ze mij weer helemaal meehadden. Ik besloot mijn klapstoeltje te laten voor wat het was en recht te staan en zo goed als iedereen rondom mij had zowat hetzelfde idee want de rest van het optreden stond het merendeel van onze tribune recht, wat genoeg zegt.

    Miss Atomic Bomb, Human, Somebody Told me, de hits werden aan elkaar geregen. Dan het plakkerige Here with me, opnieuw aan de piano, gelukkig gevolgd door weer wat sterkere nummers zoals For Reasons Unknown, helemaal in rockversie met Flowers ook eens zelf op gitaar, of A Dustland Fairytale en Read My Mind. Of het singletje Runaways, zoals nog een aantal nummers begeleid door behoorlijk straffe visuals. Die echter nergens overheersten of de aandacht wegleidden van de muziek. Bij Miss Atomic Bomb kregen we uiteraard nog een paar ontploffingen die de aanzienlijke temperatuur in de zaal helemaal tot het kookpunt bracht, maar niemand die dit aan zijn hart liet komen.

    Afgesloten werd met meebruller All these things that I’ve done. I’ve got soul but…

    We moesten echter niet erg lang wachten op nog een hele rist bisnummers. Nog eens meebrullen op Flesh and Bone. Flowers is nog steeds een uitstekende volksmenner trouwens. Hij sprak veel tegen het publiek, lokte continu handengezwaai en meebrullen uit, liet alle bandleden uitgebreid aan bod komen, kortom een perfecte gastheer op een perfect concert. Zonder dat het naar mijn gevoel over the top of gemaakt was. Naast de vier vaste leden waren er ook twee aanvullende muzikanten mee op backing vocals en wat extra gitaren en keyboards.

     

    We kregen nog Jenny was a friend of mine, toch ook altijd een leuk oudje, Battle Born en dan iets waar ik al die tijd toch zat op de wachten en wat Vorst een laatste keer deed ontploffen, Mr Brightside. Alhoewel, ontploffen, om eerlijk te zijn was het gewoon één lang uitgelaten feest waarbij van de eerste rijen tot helemaal in de nok werd meegezongen en gedanst alsof hun leven ervan afhing. Flowers en de zijnen stonden dan ook regelmatig met een vette grijns op hun gezicht te spelen. Geen wonder dat ze zonder moeite twee uur vol maakten.

  • Weekend!

    • Mijn laatste Gratis in Gent nieuwsbrief voor de zomer bij elkaar geschreven.
    • Anderhalf uur door ons huis gelopen met de aannemer op vrijdag, zaterdagavond al de offerte in de brievenbus. Want we hebben weliswaar 1 kind en 1 onderweg maar geen echte kinderkamer. Zoon slaapt nog bij ons wegens verdieping erboven is niet gerenoveerd en stoffig en vies en de pleister valt er gewoon uit de muren. Dus nu een dringend masterplan om van een studentenkot twee toffe kinderkamers te maken op 3 maanden tijd. En vermits wij enkel over linkerhanden beschikken moet dat dus uitbesteed worden, want electriciteit leggen, plafonds doen, muren herpleisteren en verstevigen en nieuwe vloeren leggen, dat is serieus te hoog gegrepen om zelf te doen.
    • Naar Colruyt gaan alwaar Zoon zijn tandjes zette in een lekker appeltje. Om na vijf happen tot de conclusie te komen dat hij de schil niet lust.
    • Ijsjes gaan eten.
    • Hasta La Vista zien.
    • Naar de bib en naar het park.
    • Gaan brunchen bij vrienden in Leuven, er wel twee uur overdoen om er te raken wegens dikke file en wegenwerken en omleidingen en ons tenslotte compleet verloren rijden in het doolhof van éénrichtingsstraten van Kessel-Lo. Maar Zoon zich kapot zien amuseren met zijn leeftijdsgenootje I., grappig hoe kleine jongetjes toch één brok dynamiet zijn en die twee elkaar vooral in de wildheid van de spelletjes schenen te vinden.
    • Ondertussen dus uitgebreid brunchen en relaxen.

    En vanavond, vanavond gaan we naar The Killers! Eindelijk! Normaal was het in maart maar het raakte dus uitgesteld naar vanavond. Beetje stom want in maart had ik een klein buikje dat nog toestond om op de eerste rijen te gaan staan springen, iets wat ik nu op 5 maanden niet meer goed durf. Maar zitten op een optreden is dan ook mijn ding niet, wil kunnen dansen!

  • La Petit Marseillais douche: eerste bevindingen

    Ik ben traag in die dingen. Ik wil een paar keer kunnen douchen met een bepaald product eer ik het volgende uittest. En soms gebruik ik geen douchegel, kwestie dat zo'n dingen een aanslag op je huid kunnen zijn. Ik las onlangs dat je als zwangere vrouw best ver weg blijft van shampoo en cosmetica, een onderzoek dat meteen weer wat in twijfel werd getrokken wegens extreem, maar je weet wat ik bedoel, in sommige producten zit effectief teveel chemische rommel.

    Gelukkig profileert het product dat ik van The Insiders mag testen zich als natuurlijk. Maar wanneer die claim komt van een multinational ben ik toch altijd een tikje kritisch. Een blik op de samenstelling leert dat er vanalles inzit, een pak meer dan bijvoorbeeld in de Sanex Zero die zich dan ook profileert als enkel het hoogst noodzakelijke bevattend en in een flesje Body Shop dat ik nog heb liggen. In elk geval blijken de douchegels van La Petit Marseillais geen parabenen te bevatten en dan is toch al een belangrijk punt. 

    Wel bevatten ze natuurlijke olie en dat voel je ook. De textuur van de creme is ultraromig en voelt echt als zijde op je huid en dat is wel iets waar ik gevoelig voor ben.

     

    Ik ben gestart met de oranjebloesemgeur, eentje uit grootmoederstijd. Een heel andere ervaring dan de moderne douchegels, maar ik kan het wel smaken. Doet me denken aan de provence, geeft meteen een heel eerlijk en natuurlijk gevoel en ik ruik het ook best wel graag. Echt zwaar schuimen doet het goedje niet maar zoals gezegd voelt je huid terwijl je je inzeept wel aan alsof het bodylotion is en geen douchegel. Het is wel geen zwaar doordringende geur die blijft hangen, subtiliteit is hier het sleutelwoord. Niet slecht, maar niet iets dat ik zelf zou kopen, daarvoor is het toch een tikje te gewoontjes.

    Wel absoluut het kopen waard vind ik de amandelgeur. Opnieuw die zalige, rijke textuur en ook een bergje schuim deze keer. En dan die geur. Man man. Ik ging mijn wederhelft gewoon afsnuffelen toen hij onder de douche stond. Dit is echt een perfecte geur, rijk, doet me denken aan lekker eten of snoep uit mijn kindertijd.