UA-104319606-1

The Killers @ Vorst Nationaal

Ik heb The Killers ontdekt ten tijde van Sam’s Town. Toen ik die grijs had gedraaid was voorganger Hot Fuss hetzelfde lot beschoren. Na het tussendoortje Saw Dust volgde al gauw Day and Age, met als eerste kennismaker Human. Een echte stijlbreuk kan je het niet noemen, maar het was toch een kleine shock. Maar hun doortocht op Pukkelpop overtuigde me algauw dat er niet zoiets bestaat als teveel kitch en bombast bestaat als het over onze vrienden uit fabulous Las Vegas gaat. Wat verklaart waarom ik al eeuwen uitkeek naar dit uitgestelde optreden in Vorst Nationaal ondanks het feit dat er op de meest recente worp Battle Born wel een paar miskleumen staan. The Killers zijn live gewoon nog beter dan op plaat. En ze worden precies met de jaren nog straffer live.

Maar laat ons beginnen bij het begin. Na een weinig ophefmakend voorprogramma (Most Thieves) was het omstreeks kwart na negen tijd voor het serieuze werk. Brandon Flowers en de zijnen begonnen op een voor mij perfecte manier aan de show; Flowers alleen achter de piano voor het wondermooie introotje Enterlude. “We hope you enjoy your stay. It's good to have you with us even if it's just for the day. We hope you enjoy your stay. Outside the sun is shining it seems like heaven ain't far away”. Profetische woorden voor het verloop van de rest van de avond. De toon was meteen gezet toen daarna bommetje When you were Young op een uitverkocht Vorst werd losgelaten, compleet met verschroeiend vuurwerk. Wauw. En met meteen daarop hun Spaceman te lanceren werd er tot op de tribunes hier en daar rechtgesprongen om te shaken.

Daarna zakte mijn aandacht een heel klein beetje in. We werden nochtans verwend met The River is Wild, dat gold als goedmaker voor het verplaatste optreden en volgens Flower al lang niet meer live was gespeeld. Maar het was pas enkele nummers later, bij Joy Division cover Shadowplay dat ze mij weer helemaal meehadden. Ik besloot mijn klapstoeltje te laten voor wat het was en recht te staan en zo goed als iedereen rondom mij had zowat hetzelfde idee want de rest van het optreden stond het merendeel van onze tribune recht, wat genoeg zegt.

Miss Atomic Bomb, Human, Somebody Told me, de hits werden aan elkaar geregen. Dan het plakkerige Here with me, opnieuw aan de piano, gelukkig gevolgd door weer wat sterkere nummers zoals For Reasons Unknown, helemaal in rockversie met Flowers ook eens zelf op gitaar, of A Dustland Fairytale en Read My Mind. Of het singletje Runaways, zoals nog een aantal nummers begeleid door behoorlijk straffe visuals. Die echter nergens overheersten of de aandacht wegleidden van de muziek. Bij Miss Atomic Bomb kregen we uiteraard nog een paar ontploffingen die de aanzienlijke temperatuur in de zaal helemaal tot het kookpunt bracht, maar niemand die dit aan zijn hart liet komen.

Afgesloten werd met meebruller All these things that I’ve done. I’ve got soul but…

We moesten echter niet erg lang wachten op nog een hele rist bisnummers. Nog eens meebrullen op Flesh and Bone. Flowers is nog steeds een uitstekende volksmenner trouwens. Hij sprak veel tegen het publiek, lokte continu handengezwaai en meebrullen uit, liet alle bandleden uitgebreid aan bod komen, kortom een perfecte gastheer op een perfect concert. Zonder dat het naar mijn gevoel over the top of gemaakt was. Naast de vier vaste leden waren er ook twee aanvullende muzikanten mee op backing vocals en wat extra gitaren en keyboards.

 

We kregen nog Jenny was a friend of mine, toch ook altijd een leuk oudje, Battle Born en dan iets waar ik al die tijd toch zat op de wachten en wat Vorst een laatste keer deed ontploffen, Mr Brightside. Alhoewel, ontploffen, om eerlijk te zijn was het gewoon één lang uitgelaten feest waarbij van de eerste rijen tot helemaal in de nok werd meegezongen en gedanst alsof hun leven ervan afhing. Flowers en de zijnen stonden dan ook regelmatig met een vette grijns op hun gezicht te spelen. Geen wonder dat ze zonder moeite twee uur vol maakten.

De commentaren zijn gesloten.