• Zon in de douche

    Geen lente in België? Dan maar een stukje Zuiderse zon invoeren in de douche. Vandaag ging ik een doosje vol lekkers afhalen van The Insiders met producten van Le Petit Marseillais. Een heel verrassingspakket met een stapel staaltjes om rond te delen...

    image.jpg

    image.jpg

    image.jpg

  • Wussie

    Ik ben geen huismus, maar als ik niet genoeg kan 'tanken' bij diegenen die mij lief zijn, dan word ik ongelukkig...

    Neem nu vanavond. Gisterenavond sms of ik mee iets ging eten met een collega en een ex-collega. Twee heel toffe madammen dus dan zeg je niet nee. Maar op woensdag werk ik altijd laat en zie ik mijn Zoontje dus alleen 's morgens vroeg. En vanochtend idem, hem 40 minuten gezien tijdens de ochtendrush en dan hop hop de deur uit en naar de trein racen terwijl de Wederhelft Zoon naar de crèche brengt. En nu zie ik hem vanavond ook al niet... 

    Normaal ben ik de enige die daar last van heeft, aangezien mijn nageslacht een uitgesproken papa's kindje is, maar de laatste dagen lijkt hij een mama-fase te hebben, het bewijs daarvan kon ik gisterenavond aan de telefoon live horen. En dan breekt mijn hart. Zeker nu ik vanavond op stap ga zonder mijn twee mannen. Ik ben een wussie...

  • Van dienst

    Alle collega's zijn op teambuilding vandaag. Wandelen, fietsen en eten in Aalst. Eén iemand van ons subteam moest achterblijven voor permanentie en omdat er een aantal dingen waren waardoor ik twijfelde (geen zin in fietsen in de regen of een te zware tocht met 'de buik', uit gaan eten als veggie zwangere kan soms een extra uitdaging zijn, de treinverbinding naar Aalst is nog altijd niet hersteld, de collega's waarmee ik het best overeenkom zijn ziek of het laatste jaar vertrokken,...) besloot ik mezelf op te offeren en te komen werken zodat de rest kan gaan.

    En zie nu, die zon, voel me fitter dan fit, spijt dat ik al heb gehad van die beslissing...

    Nu ja, een rustig dagje op het werk is ook zo kwaad nog niet hoor, maar fietsen en wandelen in de schaarse lentezon, het had toch ook wel fijn geweest...

  • Ons systeem is toch zo slecht nog niet

    De rekeningen van mijn avontuur op de spoedgevallen van Las Vegas beginnen eindelijk te komen. 4400 dollar so far. Slik. Ok, we moeten dat nog indienen bij het ziekenfonds die hopelijk ook een groot deel op zich zullen nemen, maar toch, dat wordt aan het spaargeld zitten. Ter vergelijking, Zoons avontuur op spoed hier in Gent kostte ons 60 euro en mijn bevalling en verblijf van 4 dagen in het ziekenhuis was iets meer dan 1.000 euro, dan nog bijna volledig betaald door de hospitalisatie, denk dat we uiteindelijk 250 euro zelf hebben moeten betalen. Benieuwd dus wat hier het eindsaldo zal zijn...

  • Jonge moeders/ouders

    Dit bericht veroorzaakt een storm, in blogland maar ook ver daarbuiten. Dat kan niet verwonderlijk zijn, het gaat over iets wat ontzettend veel mensen aanbelangt. En dus heeft iedereen een mening. Ik las op diverse andere blogs reacties. Heel vaak zat ik al lezend instemmend te knikken. Zoals ik al zei, veel is herkenbaar. Regelmatig was ik het ook niet of minder eens. Want elk verhaal is een persoonlijk verhaal, een resultaat van persoonlijke keuzes, een persoonlijke gezins- en werksituatie, misschien ook van de dingen die men vroeger thuis zelf heeft gezien of net gemist, noem maar op.

    Ik nam me dus voor me niet in het 'debat' te mengen. Wie ben ik, immers. Mama van 1 zoon, een tweede onderweg, dat is niks wereldschokkends. Ik ben al deeltijds gaan werken voor dat ene kind (4/5e), ook niet bepaald barricade-gedrag. Ik pendel elke dag van Gent naar Brussel, tegen beter weten in. Niks speciaals, niks nieuws. Maar toch, toch kan ik het niet laten.

    Het verhaal is complex. Voor veel standpunten valt er iets te zeggen, vind ik. Dat het niet makkelijk is, soms. Dat er ontzettend veel gevraagd wordt van mensen in bepaalde levensfasen. Dat we daarnaast ook ontzettend veel vragen van onszelf.

    Ons maatschappelijk systeem is niet perfect, maar elke euro belastinggeld kan uiteraard ook maar 1 keer worden uitgegeven, dus dat is keuzes maken. Op zich zijn er tal van systemen waar je als werknemer kan instappen, zo verdien ik al 15 maanden ongeveer evenveel met 4/5e te werken als toen ik voltijds werkte en dat dankzij premies van zowel Vlaamse als Federale overheid. Ok, volgende maand is dat liedje uit, maar ik het het toch maar mooi gekregen.

    Naast puur financiële dingen is het ook kwestie van cultuur, van mentaliteit, van man-vrouw, van zoveel. Dingen die niet van vandaag op morgen zullen veranderen, denk ik.

    Tot slot zijn we best wel een beetje een verwende generatie. De voorgaande generaties deden het anders, en dat zal op sommige vlakken beter en op andere dan weer minder goed geweest zijn. Als ik naar mezelf kijk, dan geef ik eerlijk toe dat ik het allemaal wil; een (véél beperkter, maar toch) sociaal leven, mezelf ontplooien, verre reizen, een eigen huis, kinderen, een fijn huwelijk, een boeiende job. En soms geeft dat stress. Als ik straks om 19u30 thuiskom en mijn Zoon nog welgeteld een half uurtje zie eer hij gaat slapen, dan is dat kort en dan vind ik dat spijtig. Omdat ik die dag bijna 3 uur onderweg ben geweest van en naar Brussel, tijd die wellicht nuttiger besteed had kunnen worden. Langs de andere kant zijn die drie uren ook uren dat ik tot rust kom ik mijn cocon op de trein, de enige uren in de week dat ik een boek lees, ongestoord muziek luister, over dingen nadenk. Dus helemaal weggegooid is het niet. En vrijdag, zaterdag en zondag ben ik 100% voor Zoon.

    Ik ben soms gestresseerd. En dan kan ik thuis ongenietbaar zijn en prikkelbaar en al eens met iets smijten. Vraag maar aan mijn huisgenoten. Maar in the end ben ik behoorlijk gelukkig met mijn keuzes en met mijn leven. Want daar komt het uiteindelijk toch allemaal op neer. Kiezen. Ofwel aanvaard je de gevolgen van je keuze en probeer je daar gelukkig mee te zijn. Ofwel probeer je te veranderen dat je stoort. Meer opties zijn er niet. De ene dag gaat dat beter dan de andere. Soms vraag ik mij ook af waar ik in godsnaam mee bezig ben en wat ik mezelf aandoe met dat tweede kind dat onderweg is, ik vraag me al eens af of ik wel geschikt bent voor kinderen tout court. Maar het is wat het is en ik doe ook maar mijn best. Toch?

  • Kidsfree weekend

    Een peuter- en hondenvrij weekend...

    Een echt weekend (met overnachting) of een dagtripje? Het werd het dagtripje en af en toe hebben we ons dat wel beklaagd. Als je elders overnacht, ben je toch net iets meer 'weg', zowel mentaal als fysiek dan. Langs de andere kant hebben we zondag toerist gespeeld in eigen stad en eerlijk gezegd was dat ook heel leuk.

    Maar eerst zaterdag, een dagje Antwerpen. Véél geshopt. Ik ging vooral geen zwangerschapskleren kopen wegens heb er geen nodig maar ik kan Fragile nooit links laten liggen en liet me toch weer verleiden tot een kleedje en truitje. Hier en daar nog wat ander zwangerschapsgerief en dan nog een 'normaal' tshirt en trui in de Allsaints in de Kammenstraat. Niet goedkoop, maar leuk gerief.

    Naast shoppen bestond ons weekendje achteraf gezien vooral uit eten en drinken. Eerst een lekkere lunch in Spaghettiworld gevolgd door koffie en de beste cupcakes die ik ooit heb gegeten.

    cupcake.jpg

     

    's Avonds terug naar Gent voor een snelle hap thuis en op naar StudioSkoop voor The Great Gatsby. Ik wou die film echt zien en heb er ook enorm van genoten, de wederhelft helaas iets minder. En ben maar een heel klein beetje in slaap gevallen op het einde, wat tegenwoordig wil zeggen dat het echt een heel straffe film was...

    Vlak voor de film dus even een dipje, terug thuis, regen, geen gezellig hotel, een leeg huis, wat deden we hier eigenlijk? Maar de film maakte eigenlijk meteen weer veel goed.

    Zondag dan uitslapen. Wat een luxe. Man man man... Geen zagende honden, geen Zoon die om 6u de dingen wil groeten, de max... We hadden zaterdag naar Julie's House gebeld om te reserveren voor het ontbijt maar het zat daar al helemaal vol voor zondagochtend (hallucinant, ok, het is daar niet groot maar toch ?!??). Gelukkig vond de wederhelft na lang zoeken door de talrijke opties Faja Lobi, waar je voor amper 9€ een heel redelijk warm ontbijtje krijgt (sap, koffie, ei, brood, croissant, diverse soorten beleg, yoghurt en fruit).

    Helemaal volgeboeft struinden we door een zonnig Gent, toerist in eigen stad, langs alle pittoresje stukjes. Een tafel op een terras bemachtigen was geen sinecure, maar tegen een uur of 2 in de namiddag bemachtigden we dan toch een tafeltje in de zon bij het Dagelijks Brood. Zoals ik al zei, véél aan tafel gezeten en lekker decadent eten en drinken...

  • Uitbesteding van het gepeuterte

    Lang weekend!

    Morgen een hele dag mama-zoon-tijd. En woefen natuurlijk ook, die eisen ook hun deel van de koek op (neem dat vooral letterlijk). En dan zaterdag en zondag peuter-vrij weekend. Het is nodig. We zitten een beetje op ons tandvlees en ik dacht dat een flinke dosis tijd-voor-elkaar, fun en rust daar misschien wel een klein beetje aan konden helpen. Zoon gaat dus uit logeren bij oma. En wij hebben meer plannen dan er in twee dagen passen; shoppen, uitgebreid gaan eten, brunchen, uitslapen, naar de cinema, lezen,... De praktijk is dat het wel zaterdagmiddag zal zijn eer meneer is afgezet en zondag late namiddag als we hem gaan ophalen dus onze plannen zijn weer veel te ambitieus.

    En dan maandag nog een dagje voor ons klein 'gezinnetje' gelijk ze dat zo tsjeverig kunnen zeggen. In de regen, weliswaar. Die regen hangt anders zwaar mijn voeten uit. Wandelen, naar de speeltuin, een terrasje doen, je kan er allemaal een kruis over maken. Tenzij gewapend met regenhoes over de buggy en paraplu of regenjas voor ons en de honderei. Het weerbericht biedt weinig soelaas, enkel meer van hetzelfde. Een mens zou van minder terugverlangen naar de Californische zon.