UA-104319606-1

Een jaar al

Het lijkt hier misschien ongemerkt te zijn gepasseerd, maar niets is minder waar. Toch niet in mijn hoofd. Zaterdag was het 13 april. Oftewel een jaar geleden al dat mama overleden is.

Tijdens de reis was ze veel in mijn gedachten. Was deze periode vorig jaar in mijn gedachten. Niet dat ze anders minder in mijn hoofd is ofzo. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik op zijn minst even aan haar denk. Maar nu concreet dat afscheid dat verjaart...

(Weer) meer nachtmerries over die laatste dagen/weken. Het nog altijd geen vrede gevonden hebben met hoe dat concreet is verlopen. Maar gelukkig ook dat los kunnen laten en focussen op al de rest, op de ontelbare fijne herinneringen aan 62 jaar zo'n ontzettend goeie mama.

Maar ook en vooral, gemis. Veel gemis. Me soms moederziel alleen op deze wereld voelen ook al ben ik omringd door fijne mensen. Een mama is onvervangbaar. Die navelstreng werd nooit helemaal doorgeknipt. Iemand om lief en leed mee te delen. Iemand die er altijd was. Wiens er zijn soms al genoeg was. Een onbreekbare band die ruw werd verbroken. Veel te vroeg. En een nimmer op te vullen leegte achterlaat.

Nog veel rauw verdriet. Maar de persoon bij uitstek die me hielp zo'n verdriet te verwerken is er niet meer.

Onvervangbaar. Het leven is voor altijd veranderd. Een leegte waar zij was. Geen hopeloze, verloren leegte. Ze heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en ervoor gezorgd dat ik op mijn pootjes ben geland, dat ik me omringd weet door een goed gezinnetje en fantastische vrienden.Andere mensen om lief en leed mee te delen. Maar op andere manieren. Niet slechter. Gewoon, anders. Het leven is voor altijd anders.

Er is zoveel veranderd. Wat had ze het graag allemaal meegemaakt. Zoon zicht zien ontplooien, zijn eerste stapjes, woordjes, de discussie over schoolkeuze, onze reiservaringen, het nieuws van nog een kleinkind, de eerste lentezon, de feestdagen, Zoon verwennen, bijkletsen, samen huilen en lachen, samen blij en ongerust zijn, dromen en herinneringen ophalen.

Het is soms spijtig om niet gelovig te zijn. Anders kon ik misschien troost putten uit een hiernamaals of zin van lijden. Dat is er nu totaal niet. Ze is weg. En ook niet weg. Want ze leeft voort in herinneringen maar evengoed in mij, mijn broer, haar kleinkinderen,...

De commentaren zijn gesloten.