UA-104319606-1

Laatste stukje reis

Na de natuur van Bryce Canyon National Park begon de lange terugreis richting San Francisco, waar ik nu eens absoluut geen zin in had. Ten eerste omdat het ver was (meer dan 1500 km) en vooral ook omdat de reis er bijna op zat. En ik totaal geen zin had in het koude, zure, benepen, met veel te veel op veel te weinig plaats Vlaanderen. Maar aan alle schone verhaaltjes komt een eind en dus vertrokken we voor een eerste étappe van 670 km naar Barstow, een onooglijk gat langs de Route 66 in California. Door Arizona, Nevada, door Las Vegas (snif),...

In Barstow logeerden we in een motelletje dat vrij verlaten was op de troep luide West-Vlamingen die vlak na ons incheckten en godbetert samen met ons aan het voor de rest verlaten ontbijt zaten. Kan je niet eens meer roddelen in het Nederlands zeg ;-) Voor de rest was er in Barstow en omstreken niets te beleven op ons avondeten in de Italiaan aan de andere kant van de snelweg wat het beste Italiaanse eten was tot dan toe. Zoals altijd kreeg Zoon een eigen beker water, een kinderstoel en als we dat wilden een klein bordje om wat van ons eten op te scheppen. En at hij dapper mee van onze borden. Pasta, njammie!!!

Onze volgende etappe bracht ons weer 400 km verder helemaal naar de Stille Oceaan. We checkten in in Arroyo Grande en gingen dan door naar Pismo Beach, om de oceaan eens te zien. Dat bleek echter nog een groter gat dan Blankenberge, niks te beleven, ook niet bijster gezellig en vooral koud met de zeebries! De warme cinamon roll kon wel al veel goedmaken. Maar op nog geen uur hadden we het hier wel gezien. Achteraf zeiden ze in het hotel dat Avila Beach veel mooier was, maar toen was het al te laat natuurlijk. We waren ook niet echt bijster goed voorbereid ;-)

cinamon roll.jpg

De volgende ochtend een traject van 'maar' 250 km via de Highway 1 oftewel de kleine, kronkelende weg langs de kust van LA naar San Francisco. Eerst nog even wijn gaan proeven (de wederhelft dan toch) en dan nog 3u gestopt om het megalomane Hearst Castle (iemand Deadwood gezien?) te bezoeken. Bovenop een bergtop aan de kust licht een optrekte volgestauwd met middeleeuwse Europese stukken waar de mediamagnaat in de jaren '20 en '30 de beau monde ontving.

hcastle.jpg

Doordat dit snel bezoekje een pak langer duurde dan verwacht was het algauw 18u eer we in Monterey waren geraakt, een kuststadje dat me nu eens geweldig hard de moeite leek maar waar we dus tot mijn grote spijt helemaal niks meer van hebben gezien, behalve het restaurant om de hoek (Monterey Cook House, heel lekker).

De volgende middag moesten we om 16u alweer het vliegtuig op de lange terugtocht dus na het ontbijt kropen we voor de laatste keer in onze kleine SUV en reden langs om Sillicon Valley naar de luchthaven. Daar aten we nog een laatste keer warm op Amerikaanse bodem, sloegen nog wat eten in voor Zoon onderweg. Met peuter kregen we weer overal voorrang bij de controles en dan het lange wachten om op te stijgen. Wederom zat het vliegtuig propvol zodat er geen stoel extra vrij was en Zoon met zijn 10 kilo 10 uur lang op onze schoot mocht kamperen. Gelukkig was het nu een late vlucht en ging zijn lichtje na enkele uren uit.

De commentaren zijn gesloten.