• Ziek op reis

    Al sinds vrijdag ofzo hebben we een zoon met koorts. Helaas elke dag wat meer. En sinds een dag of twee ook snotteren en hoesten. Uiteraard ook humeurig zijn en geen vast eten willen ( wel fruit en ongezonde dingen zoals ijsjes, cake, frieten,...) en onrustig slapen. We weten niet goed of we er vandaag mee langs een dokter gaan of nog een dag langer afwachten, moest ik thuis zijn zou ik misschien wel gaan maar zo op reis, we zien wel.

    Om het helemaal af te maken gaat er onder de volwassenen en tweedaags buikgriep virus. Eerst de wederhelft, gisteren ik ( net op de dag dat we van san Francisco de bergen in moesten naar oakhurst, gezellig die bergwegeltjes met een zieke maag) en mr J heeft net zijn avondeten van gisteren uitgekotst....

    Met een peuter op reis wordt toch weer net dat tikje uitdagender als ze ziek worden. Al moet ik zeggen dat hij ondanks alles zich nog steeds ontzettend flink houdt en doodgraag op verkenning blijft gaan. Zeker als hij zelf kan stappen. Alleen zijn de nachten soms maar een paar uur lang en zijn we doodongerust als we er weer een dag enkel mandarijn en banaan in hebben gekregen.

    Zaterdag trokken we naartoe Farmers Market in San Fransico. De wederhelft waagde zich aan zijn eerste hotdog en ik deelde een raspberry scone met de Zoon (zoals ik al zei, snoep gaat er goed in) . We struinden rond langs de vele lekker uitziende kraampjes ( zelfs spruitjes te koop) en ik stootte heel toevallig op een kraampje met zelfgemaakte zilveren juwelen waar ik een zalige armband heb gekocht, doe hem niet meer af, wel een leuk souvenir....

    Zaterdag namiddag rustig aan dus met de zieken, wat gerust en een ijsje gesmikkeld in de zon in het park, zalig.

    Zondag zijn de mannen dan onze huurauto gaan halen en een autostoel gaan kopen terwijl onze kleine man eerst zijn ontbijt uitbraakte en hij had nog geen half uur verse kleren aan of er kwam een explosie in de pamper. En ondertussen ziek en lastig en ik de onze koffers moest inpakken en opruimen. Gelukkig waren de mannen na twee uur weer thuis. Om half 11 togen we al op weg, daaaaaag san Francisco....

    De autorit duurde wat lang wegens kleine wegen vol stoplichten maar om 16u kwamen we dan eindelijk aan in ons hotel, de best Western yosemite Gateway inn in oakhurst. Goed hotel, we hebben een grote family room met drie queen beds en twee tv's, plaats genoeg dus. En het restaurant had lekker avondeten ook al heb ik gisteren vooral gevast en gepoogd de drie boterhammen die ik heb gegeten binnen te houden.

    Sebiet ontbijten, koorts nemen en zien wat de dag brengt. Morgen vertrekken we alweer naar Death Valley dus hopelijk is zoon vandaag fit genoeg voor een dagje wandelen in de draagzak.

  • North beach - Chinatown - Bike the Golden Gate bridge

    Jetlag, het doet wat met een mens, zeker met een peuter. Om 14u ging zijn lichtje uit op het vliegtuig en dus werd hij om 23u wakker. In een vreemd bed, een vreemde kamer, een vreemd continent zelfs. Bij ons in bed nemen gaf nog een drietal uurtjes respijt, maar om 2u 's morgens was Zoon helemaal uitgeslapen. Dat pikt... Wanneer hij om 8u dan aan zijn middagdutje begon gingen ik en J eens op verkenning in de wijk waar ons apartementje ligt, North Beach. Het werd een stevige wandeling in een zonovergoten maar nog fris San Francisco. Colt toer bleek nog niet open, we stapten langs de kromste straat van de stad, heuvel op, heuvel af, zagen de talrijke Chinezen van de wijk en masse hun tai chi oefeningen doen,... ''S middags eten in een leuk cafeetje. Pulles pork sandwich voor de grote mannen en een wafel met banaan voor de kleine man en mezelf. Daarna trokken we naar het supertoeristische fishermans warf waar Zoon vooral geïnteresseerd bleek in de grote vette meeuwen en de zonnende zeeleeuwen. We bleven stappen en stappen en stappen tot onze benen het begaven, ook Zoon deed zijn kilometertjes trouwens. Een tram terugnemen bleek geen sinecure, op de eerste mochten we niet om omdat er een baby bij was, de tweede reed ons straal voorbij maar nummer drie stopte en maakte meteen zitplaats voor Zoon en mezelf. Oef. Vanmorgen trokken we naar Chinatown. Geweldig leuk. Het was nog vroeg op de dag en dus heerlijk rustig. We klommen naar de derde verdieping van een stoffig huis waar een raar, kitscherig en toch charmante tempel gevestigd bleek. De geuren van de elke restaurantjes en sim sul shops prikkelden mijn neusgaten en deden me om 10 u al watertanden. Zoon viel ondertussen in slaap in zijn buggietje ( nog een erfstuk waar ik zelf in heb gezeten) maar trok gezwind zijn open toen we in de Loving Hut strandden voor een goedkoop vegan meal: 6 dollar voor soep en twee gerechtjes. Zoon at wat mee met Teerbeminde. Voor de rest wil hij hier helaas geen brood of warm eten, enkel fruit en koek, dat baart me wel wat zorgen eerlijk gezegd. Verkwikt na de lunch even rusten en dan fietsen huren. Overal zijn er hier verhuurders die verschillende trajecten aanbieden, maar de populairste tour is ongetwijfeld de tocht naar en over de Golden Gate Bridge tot in het dorpje Sausalito en dan terug de baai over met de Ferry. Zoon had enorm veel beziens in zijn fietskar, iets wat blijkbaar niet veel voorkomt hier. Ik had gedacht dat hij het geweldig zou vinden, maar blijkbaar stapt hij liever zelf dan zolang stil te moeten zitten. Toch hield hij zich kranig want we zijn toch 4 of 5 u onderweg geweest, het tochtje was pittiger dan gedacht. Het is wel een aanrader. We hadden weer stalende zon en dan de hele tijd op een fietspad langs de baai terwijl je de brug in de verte ziet opdoemen en steeds dichterbij komt. Af en toe stoppen om meneer zijn kleine beentjes te laten strekken. De brug over en dan aanschuiven.( druk druk) voor de Ferry die langs Alcatraz vaart ( dat helaas de komende dagen al volledig uitverkocht is) en dan nog een stevig eindje terug naar huis. Totaal pompaf kwamen me allevier terug. Mijn handen zijn serieus verbrand, de rest niet wegens het was op de fiets best fris en dus zat ik goed ingepakt. Zoon is vandaag op zijn normale uur gaan slapen, dus ik hoop dat we dan ook tot zijn normale manier kunnen slapen morgenvroeg. Wel is hij onrustig en koortsig en wou hij vanavond helemaal niks eten. De drukke dagen vergen toch wat van dat kleine lijfje. Niettemin amuseert hij zich rot, hoe meer hij zelf op ontdekking kan gaan hoe breder zijn smile. Honden de zwemmen in de baai, het zingende hondje Diamond in Sausalito, het boottochtje, hij kijkt zijn ogen uit en wijst de hele tijd alles aan. Morgen alweer de laatste volle dag in het geweldige San Francisco. De stad voelt aan als een dorp. Op mensenmaat, gezellig, alternatief. Overal buitenlanders die hier hun fortuin komen zoeken. Lieve mensen. Maar die heuvels zijn echt niet te schatten. Stijl, stijl, stijl. Mijn beenspieren doen elke dag een tikje meer pijn...

  • Brussel - San Francisco

    11 u vliegen met een peuter van 16 maanden, is dat doenbaar? Wat mij betreft, volmondig ja. Het is uiteraard zwaar, dat is het zonder kind en met voegt nog enkele dimensies toe. Maar Zoon is zo ontzettend flink geweest, de hele reis lang niet gehuild, amper gejengeld, altijd lief en vrolijk. Nu en dan een moeilijk moment gehad, op het einde werd hij na 17 u reizen en maar 1 klein dutje doodmoe en dan begon het lang te duren. Maar toch, chapeau voor dat ventje. 4u45 opgestaan, 5u30 taxi, 6u trein naar Brussel en een uurtje later de TGV op naar de luchthaven van Parijs. Daar een hele tijd bezig met alle controles, inchecken, naar de juiste terminal verplaatsen. Zalig trouwens dat je met baby overal voorrang krijgt. Slechts 1 incidentje, na het verluieren moest Zoon toch nog iets doen wat om een nieuwe pamper vroeg en we moesten inchecken. De babyruimte werd bezet gehouden door een dame (uiteraard zonder baby) dus verluieren in het gehandicaptentoilet dan maar. De wederhelft legde hem in de grote wasbak maar de kraan begon automatisch te lopen dus een nat kind, reservekleertjes zoeken.... En dan in de 'slurf' naar het vliegtuig zijn tutje kwijt maar ik mocht nog het vliegtuig verlaten om het te gaan zoeken. Oef. Het vliegtuig zat helemaal op, Zoon moest dus de ganse tijd op schoot. Gelukkig zat ik ermee aan et gangpad en konden we veel rondlopen. Speelgoed of tv zeiden hem weinig, maar als we regelmatig een ommetje konden maken bleef hij gelukkig. Natuurlijk is 11 u gruwelijk lang, maar ja. Tijdens het landen vertrok meneer in een diepe slaap waaruit die met geen stokken meer te wekken was. Slapend de controle door ( ook daar lang leve een baby), met een chique Lincoln de stad in (amper duurder dan een taxi en meer bagageruimte) en ons appartement verkennen. Zalig oud ding, de trammetjes passeren door de stille straat.

    image.jpg

    Het enige nadeel, een baby dat is jetlag maal duizend. Om 23 u plaatselijke tijd werd hij al wakker, bij ons in bed genomen ( lagen erin van 20u, hij dus van om 14u) en om 2 u 's nachts was het dus definitief gedaan met slapen. We wachten hier dus nu tot de koffiebar om de hoek opengaat om 7 u en zijn alweer een beetje moe. Ik hoop dat hij morgen al tot een uur of 4 wil slapen en zo over een dag of twee, drie aangepast kan raken. Voor de rest, eerste indruk van San Francisco? Zalige stad. Prettig gestoord ( de kassier van de supermarkt was recent of een kassierster), veel restaurantjes, tattoooshops, de beatniks hun bookstore al gepasseerd,... En nu eens aan de dag beginnen
  • Gent-Brussel: 5u

    Thuis vertrokken om 7u40. Door een dik pak sneeuw naar Dampoort station. Daar viel het wonderwel mee, mijn trein had amper 7 minuten vertraging. De mensen die naar Antwerpen moesten hadden minder geluk, daar reden voorlopig geen treinen.
    Na een kwartier wachten komt mijn trein toe, iedereen stapt op en er gebeurt niets. Een probleem waar ze voorlopig weinig meer info over kunnen geven, een geblokkeerde wissel.

    Na drie kwartier kondigen ze aan dat we best allemaal afstappen en op het spoor erlangs een trein naar Gent Sint Pieters nemen omdat de kansen dat de huidige trein naar Brussel zal rijden, met de minuut slinken. Iedereen dus van die lange trein op een trein met drie rijtuigjes en hop, naar Gent Sint Pieters. Daar aangekomen staan er drie treinen op het scherm, waarvan 1 naar Brussel, met onbepaalde vertraging en waarvan de gangen al zo vol zitten dat er gewoon niemand meer bijkan. Dat belooft.

    Tot plots de redding verschijnt, de trein via Wetteren, Aalst, Denderleeuw etc, een eind om dus maar hij gaat naar Brussel en er is geen vertraging.

    Met een kwartier vertraging vertrekt die en we zetten aan, in een slakkentempo, maar we rijden. Zo gaat het relatief goed, tot we Brussel naderen. En stilvallen. Laaaaaaang stilvallen. Op de trein zegt iemand dat Brussel volledig geblokkeerd staat en er geen treinen meer in of uitkunnen. We zien ook maar om de twintig minuten een andere trein. Onze treinbegeleider zegt dat we in een lange file staan en dat hij ook geen idee heeft hoe lang het nog zal duren, maar dat het lang zal zijn.

    En zo staan we daar. Het wordt 12u 's middags. En we staan er nog altijd. Ondertussen roepen ze om dat de trein niet verder zal rijden dan Brussel Zuid.

    Uiteindelijk komen we aan in het Zuidstation. Bijna iedereen stapt af. Er wordt niks omgeroepen, niemand weet of dit nu het eindstation is of niet. Dan beginnen mensen toch te zeggen dat we wel gaan doorrijden maar dat de machinist eerst afgelost moet worden. Uiteindelijk zet de trein zich in beweging.

    Ik kom aan in Brussel Noord, eindelijk. En een kwartier later ook op het werk, na een ploetertocht door de sneeuw. Het is 12u45. Dik 5 uur onderweg geweest. En nu maar hopen dat er vanavond een trein terug is. Want daar ben ik niet zo zeker van...

  • Faits divers bestreken met bladgoud

    Ik las bij i dat het geluk vaak in de kleine dingen zit. Dat is maar al te waar. Als ik mijn leven tegenwoordig overschouw, zijn de grote dingen op één hand te tellen; de reis die we over anderhalve week gaan maken. Zie, ik kom er al met 1 vinger. Maar dat betekent niet dat er niks gebeurt. Mijn hart is vol van leuke, kleine momentjes.

    Breekbaar gezinsgeluk, banaal voor de buitenstaander maar overdekt met een laagje bladgoud voor mij. Gewekt worden om 6u15 door een wakker Zoon en na de initiële vloek en schietgebedje de hoop op verdere slaap laten varen en zijn korte drentelbeentjes volgen wanneer hij de slaapkamer uit holt, de badkamer in. Om dan bijna meteen meegesleept te worden door zijn vrolijke energie. 'Weer een nieuwe dag vol kansen, geweldig!' De blikken die de wederhelft uitwisselen als Zoon gekke dingen doet; ter plaatste trappelen, rondjes rennen achter de honden, vol smaak frietjes uit ons bord komen stelen, zich verstoppen tussen de kleren in een propvolle H&M,...

    's Avonds het slagveld aanschouwen. Ontdekken dat de nagelnieuwe receiver aan staat terwijl wij dachten dat die uit stond omdat Zoon blijkbaar een vreemde functie heeft geactiveerd. Overal speelgoed dat hij ergens heeft verstopt; in de microgolf, de vaatwas, de vuilbak, alle kasten,... 

    Kleine dingen. Alledaagse dingen. Die soms verdomd lastig kunnen zijn. Maar nog zoveel vaker doen glimlachen. Vertederen. Geluk zit oh zo zeker in de kleine dingen.

  • Dan toch geen Killers

    Het eerste wat ik vanmorgen hoorde op de radio, geen Killers vanavond. Snif. Had er zo naar uitgekeken. Concert verplaatst naar juni. Nog wat geduld oefenen.... Dat wordt dan wel wat, de ene week The Killers, de week erop The National en de week daarop naar Frankrijk. Maar vanavond dus een avondje tv in plaats van een Girls night out.

    Ondertussen is er een nieuwe poetsvrouw bezig. Mijn vorige had elders meer uren gekregen en dat was blijkbaar niet compatibel met haar halve dag per week hier. Vind het wel erg, was niet alleen een goeie maar ook een hele toffe. Nu hebben we een heel jong ding gekregen, ze heeft nog geen pauze genomen maar is toch een pak trager. Maar misschien komt dan nog wel. Of is ze gewoon grondiger ofzo.

    Gisteren zijn ze onze nieuwe hifi komen leveren. De wederhelft heeft zich eens laten gaan. Buiten stereo van 20 jaar oud en tv van 10 jaar oud en allemaal nieuw, blinkend gerief. Nieuwe knopjes waaraan Zoon kan draaien! Ga wel blij zijn dat er weer muziek in huis is, de oude stereo is al enkele weken afgebroken en zo zonder iets, ik word er zot van.

  • The Killers

    Morgen!