• Bezig

    Mijn ogen vallen dicht van de slaap. Helaas moet ik nog tot 21u werken vandaag, oftwel 22u30 eer ik thuis ben. Het is anders best al een lange dag geweest...

    Om 6u ging de wekker van de wederhelft. Iedereen wordt daar een beetje wakker van. Ik hoor Zoon onrustig woelen in zijn bedje, de honden idem dito op hun kussen. Ik lig naar dat alles te luisteren en vraag me af wie er eerst wakker gaat worden.

    Om 6u30 is het dan zo ver. Zoon begint te tateren in zijn bedje. Hop, naar beneden, zijn flesje de microgolf in. Ik besluit hem maar meteen in bad te stoppen.

    Daarna spelen we wat en tegen 8u gaan we op pad. Zoon in de draagzak, eerst de honden een ochtendplas laten doen aan het einde van de straat, honden weer binnensteken en rechtsomkeert naar de crèche. Terug naar huis en wat opruimen, was plooien, van die dingen.

    Omdat ik vandaag zo laat moet werken, moet ik ook maar laat beginnen. Eerst nog eens een echte wandeling met de honden zodat ze meerdere plasjes kunnen doen en niet in huis plassen. Tegen half twaalf naar het station vertrekken.

    13u ben ik op mijn werk. Druk druk druk. Onze spreker voor de vorming vanavond heeft last minute afgezegd dus moeten mijn baas en ik zelf die vorming geven, gelukig hebben we beiden nog wel een presentatie die gerecycleerd kan worden.

    Maar ondertussen is het half 8. Tegenwoordig val ik zowat stipt om 21u van pure vermoeidheid in slaap in de zetel. Vanavond niet dus. 

    En morgen begint de dag weer ergens tussen 6 en 7 en doen we een vroege shift, 7u40 de deur uit dus. Het wordt een korte nacht.

  • Aftellen

    Nog 3 dagen eer we via Meldjeaan.be nieuws krijgen of we Zoon mogen inschrijven in een van onze twee favoriete scholen. Spannend. Want school nr 3 zie ik eerlijk gezegd niet zitten. Maar nog altijd beter school nr 3 om de hoek dan geen plaats in een school in de buurt. Maar echt liever niet. Ik krijg buikpijn als ik die ukjes in hun uniformpje zie.

    Nog 3 weken eer we op groot avontuur vertrekken, met Zoon erbij de grote plas over op naar California! We hebben nog steeds wat voorbereidingswerk en nooit genoeg tijd om er mee bezig te zijn, maar het leeuwendeel van de reis is in orde; vlucht, huurauto, reispas, bijna alle accomodatie al geregeld, reisroute.

    Nog ?? eer de lente eindelijk in het land is. Ik ben de sneeuw en de kou ZO BEU he. Sjaal, muts, handschoenen, baby inpakken, honden hun trui of jas aan. Als ik naar buiten wil ben ik eerst een kwartier bezig met iedereen aan te kleden. Bah. Gelukkig lengen de dagen al aardig. Het is tegenwoordig nog licht als ik om 18u vertrek om het werk. Zalig.

  • I feel alive in the city

    Ik hou van de stad. Gent, vooral. Antwerpen ook wel. New York, New Orleans, Parijs, Londen, Boedapest, Praag, Rome. Montreal, Rotterdam. Met Brussel heb ik eerder een haat-liefde verhouding. Vuil, vies Brussel waar je amper een woord Nederlands hoort. De Noordwijk, waar ik werk en waar je je als vrouw soms niet echt welkom of gerespecteerd voelt. Maar het is een stad en een stad geeft me energie en ademruimte.

    Vandaag liep ik een apotheek binnen in de op en top multiculturele Brabantstraat. Ik spreek altijd Nederlands in Brussel. De apotheker, een Marrokaans of Turks uitziende veertiger, antwoordt vriendelijk in het Frans. Ik doe mijn best om verder te gaan in het Frans. Hetgeen ik moet hebben heeft hij niet dus er ontspint zich een gans gesprek. De apotheker is ontzettend vriendelijk en wanneer ik moet betalen, doet hij zijn best om het bedrag in het Nederlands te zeggen.

    Ik wandel met een opgewekt gevoel weer naar buiten, tussen de kleurrijke winkeltjes en restaurantjes. Met een euro korting op mijn kasticket.

    Als mensen een beetje vriendelijk zijn voor elkaar, kan de stad zo schoon zijn.

  • Bijna genezen

    Ze zijn er eindelijk door aan't komen, mijn twee mannen. Ik heb ze dan ook een heel weekend in de watjes gelegd en verzorgd. De wederhelft is nog niet helemaal 100%, maar Zoon was gisteren weer helemaal zijn vrolijke, actieve zelf.

    Het is toch maar saai, zo'n lang weekend met zieken. Veel doen kan je niet, eten, slapen, eten, slapen. Koorts nemen, pijnstillers uitdelen, neusje spoelen, hoestsiroop uitdelen. En ik ben daar echt niet voor gemaakt, voor heelder dagen tussen twee muren zitten. Gelukkig kon ik met tijd en stond naar buiten met de honden.

    Langs de andere kant deed het ook ergens wel deugd, de rust van nergens naartoe te kunnen, geen verplichtingen en engagementen, gewoon ons drietjes thuis. Maar volgend weekend mag het toch weer normaal zijn hoor!

  • Griep

    Zondag werd Zoon geveld door de griep. 40 graden koorts, hoesten, weinig eten en veel wenen. Ontzettend zielig. Dinsdag ging mijn ander ventje dan voor de bijl. En nu zitten de twee zieke schatten dus alleen thuis terwijl ik laat moet werken. Hopelijk redden ze het wat. Ik heb ze in elk geval vanmorgen vroeg nog voorzien van medicatie, verse soep en vers brood...

    En nu hopen dat ik zelf niet ziek wordt. Sinds vanmorgen een gemene hoest, maar voorlopig blijft het daarbij. Laat ons hopen. Iemand moet toch fit genoeg zijn om de zieken te soigneren, toch!

  • Koning van Katoren

    Zondag mocht ik mee met een vriendin die gratis tickets had voor de jeugdfilm 'Koning van Katoren'. Eerst had ik weinig zin, om 11u in Antwerpen staan, aan de Metropolis dan nog, die superver uit het centrum ligt en dat voor een Nederlandse film die overal slechte tot matige reviews krijgt. Maar een gratis uitje met een goeie vriendin is langs de andere kant toch wel fijn en dus zaten we zondagochtend op de eerste rij (auch mijn nek) in de cinema.

    Ik heb, zoals bijna iedereen, toch, het boek ooit gelezen. Ik herinner me er weinig van, behalve dat het een van de meest memorabele boeken was van mijn kindertijd. Ik lees dat de film een ander verhaal heeft dan het boek, maar ik herinner me dus te weinig van het boek om daar iets zinnig over te kunnen vertellen.

    Ik vond de film eigenlijk best OK. Geen cinematografisch meesterwerk om nooit te vergeten, maar een degelijke jeugdfilm. Het verhaal is gewoon zo knap dat het overeind blijft en je meesleept. De acteurs zijn goed. En vooral, de locaties van de film (veelal Italië, wat een prachtig land toch) doen je zo wegdromen.

    katoren.jpg

    De film houdt er een aardig tempo om na en dan nog duurt het twee uur om alle 5 de uitdagingen af te werken. Waardoor soms ietwat van de hak op de tak wordt gesprongen. Maar echt storen doet dat niet. Om het hele verhaal wat up te daten wordt er op een leuke manier gebruik gemaakt van sms en social media. 

    Sommige dingen werden me pas nu, zoveel jaar later duidelijk. De kerken van Uikemene, wat eigenlijk voor oecumene staat. De draak van Smook die eigenlijk de milieuvervuiling is. Het verhaal blijft boeiend en actueel.

    Ideaal dus om met de koters naartoe te trekken deze krokusvakantie!

  • Lief van Difrax


    Twee weken geleden stond ik 's morgens in alle vroegte op voor een hongerige zoon. Flesje 35 seconden in de microgolf. Tot het ontplofte. Zeer vreemd: op het flesje stond een grote bult en in die bult zat een gaatje. Niet echt goed. Het was een flesje dat van in het begin een beetje raar had gedaan, het was snel dof geworden en er stonden ook groeven in ook al had ik er niks vreemd mee gedaan behalve wat een mens normaal doet met papflesjes; steriliseren en opwarmen.

    Ik ontdekte dat er op de site van Difrax een formulier was voor een flessenklacht. Ook al was het Zoons eerste flesje (makkelijk te herkennen omdat het net dit was dat zosnel dof en gegroefd was geworden), het was uiteindelijk nog geen jaar in gebruik en dan is het toch maar vreemd om zo te ontploffen.

    Ik kreeg een dag later echter al reactie dat we een nieuw flesje kregen en maandag zat dit pakketje in de brievenbus. Niet enkel een nieuw flesje, maar ook een superschattige 'sorry' én een zachte slaapknuffel voor meneer. Wauw! Merci Difrax!

    difrax, papfles, sfles