Josies Diary-my stream of consciousness

Zondag trotseerden we een ondergesneeuwde E17 en trokken aan 60km/uur naar Antwerpen voor Zoons eerste echte theaterstuk (hij heeft de Kaatje theatershow al meegepikt maar daar was hij nog wat klein voor). We waren zo'n 10 minuten te laat maar de superlieve mensen van Theater De Spiegel hebben speciaal op ons gewacht en zo kregen we zelfs nog een plekje op de eerste rij waar Zoons vriendje plaats had gehouden (of toch zijn ouders).

Ik moet zeggen dat ik zwaar onder de indruk ben van Bramborry. Het stuk wordt omschreven als muziek- en objectentheater waarbij drie saxofonisten op ontdekking gaan in een levensgroot prentenboek.

Dat Zoon geen zittend gat heeft, is ondertussen wel geweten. Ik denk niet dat hij ooit langer dan 5 minuten stil heeft gezeten, tenzij wanneer hij vastgeriemd zit in zijn eetstoel. En dan kwamen we in de theaterzaal na een laaaaaange, zware autorit. Toen ik ging zitten op de tribune stribbelde meneertje de eerste minuut dus lustig tegen, hij moest en zou stappen.

Het protest viel echter volledig stil van zodra de voorstelling startte en ik heb het kleine geweld een half uur lang niet meer gehoord. Met grote ogen heeft hij ongelofelijk gefascineerd zitten kijken. Echt reageren deed hij niet, maar het moet hem enorm geboeid hebben want hij zat muisstil.

Bramborry is dan ook gemaakt voor een doelgroep van 1 tot 3 jaar en speelt helemaal in op de leefwereld van die allerkleinste gastjes. Drie witte decorstukken die naar hartelust gemanipuleerd worden door de eveneens in het wit gekleedde acteurs/muzikanten. Constante muziek die het woordeloze spel begeleidt. Véél actie. Kleine kleuraccenten. Dingen die opgebouwd en afgebroken worden, open en dicht kunnen, kleuraccenten, stappen en springen, alles is aanwezig om de interesse van de kleintjes vast te houden. Op een ontzettend mooie manier dan nog.

Het was dan ook geen moeite om de zaal vol peuters muisstil te laten zitten, iets wat ik dus nooit eerder had gezien. Na de voorstelling mochten de koters dan wel gaan rondhossen op het podium tussen de acteurs en al eens een armpje in een saxofoon steken. En de installatie enkele deuren verderop was eveneens een groot succes.

Knap, echt knap. Zo'n dingen wil ik zeker nog doen met Zoon.