• USA 2013

    De voorbije dagen hebben we elk vrij moment (lees: wanneer Zoon slaapt) besteed aan reisopzoekingen. En het levert op, na een overleg met onze reisgezel Jeronimo gisteren ligt de route helemaal vast.

    Zoals altijd doen we alles zelf, in de VS is dat ook niet zo moeilijk, je kan van hieruit alles opzoeken en regelen. Links en rechts kregen we al goeie tips.

    We vliegen op San Francisco, rijden na 4 nachten door naar Yosemite (2 nachten), naar Death Valley (2 nachten), dan 2 nachten viva Las Vegas en dan weer de natuur in met eerst twee dagen de Grand Canyon en dan Bryce en Zion National Park en Monument Valley om ten slotte via de kust weer richting San Francisco te rijden.

    De vluchten zijn geregeld en we hebben ook al 1 hotel vastgelegd (een cottage in een uithoek van Death Valley). Met twee andere zijn we bezig. Al de rest wordt nog opzoekwerk. Ook de auto moeten we nog boeken.

    Het zal wat zijn. We gaan alle seizoenen zien, in Yosemite en Bryce zal er nog sneeuw liggen en is het nog winter, in Death Valley kan het 27 graden zijn en in Vegas en Frisco rond de 20.

    We hebben nog heel wat te doen, onze reispaspoorten vervallen binnenkort en moeten dus opnieuw aangevraagd. We moeten nog eens nagaan of we nog schoenen of kleren nodig hebben voor de parken. En eens zien wat er allemaal meemoet voor Zoon, ginder reisbedjes huren in de hotels (zouden onveilig zijn) (maar Amerikanen panikeren supersnel wat dat betreft) of eentje kopen in de Wallmart, dat soort dingen.

    Ik kijk er enorm naar uit!

  • Het laatste kaartje

    Ik had er naar uitgekeken en tegenop gekeken tegelijkertijd. Want ik wist dat het zou komen. Vier dagen voor haar dood, op Paasmaandag drukte ze mij op het hart voor ik naar huis vertrok dat ik papa moest helpen om de verjaardagskaartjes aan iedereen te geven op het juiste moment. Want ze had ze al allemaal geschreven. Ik wist toen niet dat het einde al zo nabij was, dat het de laatste keer was dat we elkaar in levende lijve zouden spreken, toch echt bewust spreken.

    Het eerste kaartje kwam er voor Zoons verjaardag. Het deed pijn. Want ze had niet meer met haar naam getekend, enkel nog die van papa. Terwijl zij het kaartje had geschreven. Waarom had ze zichzelf uitgewist toen ze er nog was? Moest ze nog leven, ik zou haar daarvoor tegen haar voeten hebben gegeven. Dat ze zichzelf zo niet mocht wegcijferen.

    Ik was bang dat ze met mijn verjaardagskaart hetzelfde gedaan zou hebben. Dat mijn laatste kaartje van haar maar half van haar zou zijn. Ik was bang voor wat erop zo staan. Of niet op zou staan. Ik keek ernaar uit, om nog iets van haar in mijn handen te kunnen houden. Want wat mis ik dat zo. Wat had ik het fijn gevonden om nog brieven van haar te krijgen. Of eender wat.

    Maar het zijn nu allemaal laatstes. Mijn laatste verjaardagskaartje. De laatste keer een centje van haar. Dat van vorig jaar zit nog in mijn portefeulle, trouwens. Ik wil iets speciaals kopen van haar laatste cadeaugeld, maar niets is ooit speciaal genoeg. En dus blijft dat geld maar zitten.

    Papa gaf me het kaartje met een krop in de keel. Ik moffelde het snel weg. Ik wou het lezen als ik alleen was. Als ik er klaar voor was. Maar het brandde in mijn zak, wachtend om gelezen te worden.

    Tranen. Tranen van geluk, omdat ze me nog nooit mooi kaartje heeft achtergelaten. Omdat de tekst totaal niet is 'aangetast' door de verwardheid en veranderingen die de laatste maanden zo veel zoveel moeilijker maakten. Omdat het gewoon zij is zoals ik haar altijd heb gekend. Omdat het zo door en door lief is, zo mama ten voeten uit. Tranen van verdriet omdat het hier nu eindigt. Geen kaartjes meer. Net zoals er al zoveel hiervoor is geëindigd, telefoontjes, koffietjes, babbels, shoppen, mijn hart kunnen uitstorten, knuffels,...

    Bedankt, mama. Om meer dan 33 jaar de meest perfecte mama te zijn die een dochter zich maar kan wensen. Om tot op het einde al je liefde te schenken aan zij die jou lief waren. Voor de ontelbare kleine gebaren. De kwinkslagen. De liefde en de warmte.

    En nu nadert die eerste Kerst. Zonder. Ik vrees dat het maar een farce zal worden. Ik kan me niet voorstellen dat er zonder jou veel van de warmte, de hartelijkheid, de ongedwongenheid rest. Maar we gaan het zeker proberen. En we denken aan jou. Ook al geloven we niet in leven na de dood, geen sterretjes aan de hemel, geen weerzien, toch voel ik jouw aanwezigheid in elke vezel van mijn lijf en weet ik dat je verderleeft in mij, in mijn Zoon. Dat ik hem, bewust en onbewust vorm zoals jij mij hebt gevormd. Met goeie en minder goeie kanten. Maar voluit. Eerlijk. En bedankt, voor dat laatste kaartje. Ik draag het voor altijd in mijn hart. Bij al de rest.

  • King

    Vorige week nog eens van gsm-operator veranderd. Ben indertijd begonnen bij Mobistar met Tempo, dan overgeschakeld toen ik via het werk van Teerbeminde een voordelig abonnement kon krijgen. Zelf moest ik per maand maar 7.5€ betalen om 15€ belwaarde te krijgen. Indertijd een heel goeie deal.

    Maar ondertussen deed mobiel internet zijn intrede en werden de tariefplannen helemaal herdacht en meer aangepast op maat van een veranderende markt en behoeften. En op de Vrt was er blijkbaar sinds 2010 niemand meer bezig met deze formule. Waardoor ik de laatste tijd echt de indruk kreeg dat ik belde tegen véél te hoge tarieven. Om een voorbeeld te geven, mijn belwaarde begon te lopen op de 10e en na 1 of 2 telefoontjes was doorgaans alles al op. En dan waren we hooguit de 20e. Waardoor ik dus elke maand 20€ of meer moest betalen in plaats van de voorziene 7.5€.

    Vorige donderdag besloot ik dat de maat echt vol was en vulde ik online bij Telenet de aanvraag voor King in. Het zou me minder kosten dan ik nu betaal en hopelijk een pak meer opleveren. Op vrijdagochtend vond ik al mijn nieuwe simkaart in de brievenbus en vrijdagmiddag viel Proximus plots weg. Zo snel gaat dat bij Telenet. Wow.

    Ik had eerst eens gekeken wat Proximus nog in de aanbieding had, maar na een simulatie kwam ik uit op een tarief dat 10€ duurder was per maand voor minder belminuten en maar de helft qua mobiel internet. Wel met ongelimiteerde sms. Maar heb bij King 10.000 sms oftewel meer dan 300 per dag en als ik er 5 stuur op een dag zal het veel zijn.

    Voorlopig heb ik dus wel het gevoel dat ik geen slechte deal heb gedaan!

  • Mens erger je niet

    Er zijn van die dagen dat ik een eend ben. Dat ik alles van mij af laat glijden als regendruppels op eerder vermelde zwemvogel, dus. No stress, niemand krijgt me uit mijn hum.

    Meer er zijn andere dagen waarop ik precies de ganse dag loop te vloeken. Al dan niet binnenmonds. Dat er overal grote en kleine ergernissen zijn. Tijd voor een kleine greep van dingen die mijn zenuwen geweldig op de proef kunnen stellen...

    Een onschuldige maar dagelijkse bron van ergernis, de NMBS:

    • treinen waar het al vechten voor een zitplekje is die dan plots met een 'verminderde samenstelling' rijden.
    • mijn trein 's avonds die altijd zonder vetraging staat aangekondigd maar dan toch een minuutje of twee te laat komt en zo 5 tot 10 minuten vertraging opbouwt waardoor ik gegarandeerd mijn aansluiting kwijt ben en kan kiezen tussen 20 tot 40 minuten wachten of op zoek gaan naar een bus/tram.
    • de trein die aankomt op spoor 12 met nog 1 minuut over om die aansluiting te halen en dan de trappen die zo vol zitten waardoor je niet eens kan rennen. De trein/bus die je wou nemen voor je ogen zien wegrijden.
    • treinen die staken voor een lang weekend of vakantie (kerst komt er aan en ze spreken van acties..

    Maar ook andere vervoersvormen kunnen een bron van vreugde zijn, zoals de fietsers, die altijd en overal menen voorrang te hebben, ook ten opzichte van voetgangers op een zebrapad bijvoorbeeld. Of automobilisten die lekker droog zitten en jou als voetganger met baby toch maar in de regen aan datb zebrapad laten staan wachten. Auto's die aan 70km/u door de zone 30 scheuren. Files, uiteraard.

    Tegenwoordig ook hoog in de lijst, in huis plassende honden. Vanmorgen trein gemist omdat een van die exemplaren zich niet kon houden tot ik aangekleed was en ze kon uitlaten. Ondertussen had Zoon al door de hondenpipi gelopen. Smakelijk.

    Buren (studenten) die continu met de deuren slaan en zo de baby die na een dik half uur zingen en wenen eindelijk sliep, weer wakker maken.

    Mensen die naast je in de cinema zitten en hun klep niet kunnen houden. Domme commentaar in combinatie met crunch crunch van de chips en de popcorn, je vraagt je af waarom die niet gewoon ene gaan drinken in plaats van persé naar de Broken Circle Breakdown te komen kijken als ze toch de helft van de tijd niet kijken maar opmerkingen maken.

    Mensen die zagen terwijl ze in feite alles hebben. Waaraan ik me bij deze ook schuldig maak. Tijd dus op mijn eigen motto wat beter te leren beoefenen en wat meer als een eend te zijn...

  • Broken Circle Breakdown

    Zaterdag kwam Zoons meter op bezoek met het cadeautje van de Sint én om inslapende babysit te spelen zodat wij mijn verjaardag in stijl konden gaan vieren. Tegen 19u lieten we Zoon vrolijk spelend in haar goede zorgen achter en trokken naar de Aperto Chiuso voor een rustig etentje onder ons twee. Bruschetta, een heerlijke pasta (rotollo di verdure voor mij, carbonara voor de wederhelft), dessert en nog een koffietje. Het was lekker en gezellig. Maar we vonden beiden dat het toch veranderd was sinds we er jaren geleden nog eens waren gepasseerd, precies meer traditionele gerechten en minder originele/vernieuwende keuken? Of beelden we het ons gewoon in? Feit is dat al wat er op ons bord kwam, superlekker was.

    En dan door de snijdende kou met broekkousen waar te veel gaatjes voor deze temperaturen inzaten en een muts die net niet ver genoeg kwam om comfortabel te zijn te voet zowat half Gent door gecrosst om de film van 22u15 te halen.

    Het aanbod was beperkt en dus koos ik de enige film die ik echt wou zien, ook al vreesden we beiden dat het wat te aangrijpend en triest zou zijn, de Broken Circle Breakdown. Maar ik ben zwaar fan van het theaterstuk, van de muziek, de acteurs, enfin ik wou het nu toch echt zien. En ik heb het me niet beklaagd. Onzettend schone film. Ik heb zelfs maar 1 keer echt moeten wenen en dan nog gans op het einde. En dat kan eens deugd doen, wenen bij een film. En blij zijn met wat je hebt. Ik had het niet verwacht, maar de film is bijna zo aangrijpend als het theaterstuk destijds was. Ik was bang dat ik er nu ik zelf een kind heb, niet meer tegen zou kunnen, maar om de een of andere reden was ik zaterdag in knal de juiste mood en kon ik van de film genieten, triestig zijn om wat er op het scherm gebeurt, een soort katarsis, emoties doorleven die gelukkig niet echt zijn. En nu snel die soundtrack op de kop tikken, of zou de kerstman hem brengen?

  • Cool cadeau

    Mijn verjaardag begon vol eerder valse noten; zoon wakker om 6u en nog steeds ziek; bijna geen melk willen drinken en huilen en brullen zelfs al zat hij op mijn arm. Een bepaald moment zat ik gewoon naast hem op de vloer mee te huilen. Ook het feit dat ik die dag tot 20u moest werken (thuis om half 10 dus) en dat het pokkekoud was buiten hielpen weinig aan de feestvreugde.

    MAAR...

    we konden de dag toch met enkele positieve noten afsluiten. Zoals met het nieuws dat Zoon weer wat meer had gegeten en alhoewel nog steeds klagerig en slapjes er precies toch een beetje begon door te komen. En het nieuws dat de honden eens een dag niet in huis hadden geplast. De foto die Teerbeminde mij had gestuurd waarin Zoon superschattig mijn cadeautje toont. De rustige nacht die ons eens werd gegund. En last but not least het cadeau zelf. Ik had geen flauw idee wat er in de rechthoekige, redelijk stevige doos zou zitten, maar een iPad had ik in elk geval niet verwacht. Ik heb de rest van de avond niet meer veel gesproken, gewoon dicht tegen mijn ventje aangekropen. Want ik heb toch écht wel chance met mijn ventjes. Wat een cadeau. Wat een mannen.

    En zaterdag, dan nemen we eens wat tijd voor onszelf. De meter komt babysitten en wij hebben een reservatie in een gezellige Italiaan en daarna misschien eens gebruik maken van de cinematickets die mijn werk voorzag na 10 jaar (ik word oud, no loner denying it) dienst. Ooit was er een tijd dat we maandelijks of twee keer in de maand naar de cinema trokken, maar nu panikeer ik bij het zicht van 4 cinematickets die maar 4 maanden houdbaar zijn. Maar gelukkig was daar vriendin C (de meter, dus) die meteen aanbood om te komen babysitten en daar komt dus onze eerste night off sinds eeuwen.