• 7

    Een week ziek thuis, een week gezond en aan het werk en vanmorgen wakker geworden en wéér misselijk en slap. Voor de zevende (!) keer sinds Zoon naar de crèche gaat. De Wederhelft heeft net hetzelfde en ligt momenteel in de zetel terwijl ik probeer het op het werk uit te zingen tot 18u. Pffffft. En Zoon? Die heeft precies weer van niks last :-)

    Mijn voornaamste doel vandaag: mijn twee boterhammen binnenhouden. En thuis raken.

  • Herfstzon

    Vorig jaar was 20/11 net zoals nu een stralende lentedag. Ik herinner me goed hoe de vroedvrouw me aanmoedigde, komaan, nog even, als uw zoontje sebiet geboren wordt ziet hij direct de zon, volhouden, komaan,... De zon scheen binnen via de reuzenramen van de ijskoude verloskamer en gaf me hoop, hoop dat de marteling bijna ten einde was en ik straks mijn kindje in mijn armen zou kunnen houden. En om 9u05 was meneertje er.

    Ondertussen zijn we dus een jaar verder en is het opnieuw een ontzettend mooie dag. Wat is er veel gebeurd op dat jaar. Hele mooie dingen, hele trieste dingen, kleine en grote gebeurtenissen. We zetten de stap van een koppel naar ouders, naar een gezin. Life will never be the same again.

  • Ochtendstond

    Doorgaans slaapt Zoon tot ergens tussen 6 en 7u, dan eens wat korter, dan weer wat langer. Vanochtend echter was hij om 5u klaarwakker. Flesje gegeven bij mij in bed en dan toch maar weer terug in zijn eigen nestje. Nog een klein uur naar een wakkere spelende baby liggen luisteren. Die dan besloot dat het nu echt welletjes was geweest met dat in bed liggen.

    De badkamer in, ik maak me klaar terwijl hij zijn tanden poetst (lees: op zijn tandenborstel knaagt) en maak hem dan klaar. De vieze pamper doet hij zelf in de luieremmer. En dan gaan we beneden, samen ontbijten. Ik ongezonde zoete ontbijtgranen, hij een halve bruine boterham.

    En dan, dan hebben we nog een uur tijd over. Want ik moet vandaag werken tot 18u en vroeger naar Brussel trekken heeft geen enkele zin. Het is 7u. We shaken samen op Tainted Love en andere liedjes op de radio en meneer speelt met zijn garage die hij zaterdag van zijn peter heeft gekregen. De honden slapen nog wat verder. Ondertussen plooi ik nog wat was (om 7u 's ochtend op een maandag, boy my life has changed).

    Om 7u30 trekken we de deur uit, baby lekker ingeduffeld in de baby carrier, honden aan de leiband, een ochtendwandeling. Onderweg merk ik dat Zoon alweer naar dromenland vertrokken is. Hij slaapt echt diep, want het verplaatsen van de carrier naar de kinderwagen laat hem maar een half oog opentrekken.

    En dan om kwart na 8 trekken we naar de crèche, alweer hij toch weer wakker schiet van het kabaal van de andere kindjes. En het zelf ook maar op een huilen zet wegens moe en sinds enkele dagen een echt mama's kindje. En dus vertrek ik voor de eerste keer ooit terwijl Zoon huilend aan het hekje staat. Niet fijn.

    Ik heb een jaar lang een onafhankelijke vrijbuiter gehad en sinds enkele dagen heb ik dus een ventje die de halve dag op schoot en op de arm wil zitten en aan mijn benen staat te trekken om opgepakt te worden. Weird.

  • Bijna een jaar

    Zoon lijkt genezen en ligt prinsheerlijk te tukken. Ik bijna genezen, nog wat gebrommel in de buik en nog een hoest en lichte keelpijn maar ik voel me weer een mens. Oef. Vannacht ook geen babykots moeten ruimen (gisterenavond wel hondenpipi, da's wat minder positief, het gedragsprobleem daar blijft want ze waren pas uitgelaten). Wat betekent dat we allemaal klaar zijn voor het Groot Feest morgen. We verwachten (naar onze normen) een hoop volk; 6 volwassenen en 5 kinderen en dan nog ons drietjes erbij geeft 14 man, het zal hier druk zijn :-)

    Ondertussen worstel ik er een klein beetje mee dat de baby geen echte baby meer is. Heb net OK gegeven aan de kribbe om hem vanaf december bij de peuters te laten ravotten in plaats van bij de babietjes. Wat gaat het snel.... Maar ik ben ook wel blij. Eem 1-jarige in huis is big fun. Hij kan nog altijd cosy in de draagzak en op de arm en dan ligt hij soms tegen mij aan te slapen alsof hij een maand oud is. Maar hij kan ook al heel flink spelen en ontdekken, rondrennen,... Hij begint al dingen te begrijpen en kan bijvoorbeeld een voorwerp in een lade of doos leggen als we dat vragen. Hij is vrolijk en avontuurlijk. En da's zoals het hoort te zijn, natuurlijk, een kindje dat groeit en bloeit...

  • Mijmeringen

    Ik voel me eindelijk eens wat beter. OEF. Vannacht ook geen kotsende baby. Oef kwadraat. Onder voorbehoud wel, want hij heeft al eerder 1 goeie nacht gehad maar dan was het de nacht erop weer prijs.

    Daarnet mail. Of het OK is dat Zoon in december overgaat naar de peutergroep in de kribbe. Al zijn vriendjes zijn na de herfstvakantie overgegaan. Maar die zijn ook allemaal 14 maanden en ouder. Zijn leeftijdsgenootjes zitten wel nog bij de babies. 't Is maar een klein stapje, maar ik moet toch even aan het idee wennen. Geen baby meer. Niet meer dat kleine, knusse lokaaltje met de hangmatjes en de zachte matten en de allerkleinste kindjes. Maar het grote lokaal barstend van het leuke speelgoed met al die grote, hevige kindjes. En onze lilliputter daartussen...

    Ondertussen is er hier iemand gigantisch aan het bijtanken wat mijn aandacht betreft, Figo ligt al de ganse week naast mij in de zetel en in bed, hij wijkt geen millimeter van mijn zijde. Hopelijk kan hij volgende week de aanpassing naar het werkritme wat verteren en is het niet direct terug van in huis plassen.

    Daarnet het nieuws dat de hond van een vriendin botkanker heeft. Een ongelofelijk lieve greyhound, heb er eens een avond op gepast en was direct verkocht. Het meisje heeft vorige maand al haar poes moeten laten inslapen. Ook al zijn het 'maar' beesten, ik huil met haar mee.

    Zoon kan al zo veel. Het gaat zo snel. Een jaar geleden was hij nog die gigantische bobbel in mijn buik, die wel trapte maar van wie we niet wisten hoe hij eruit zag, wat voor karrakter hij zou hebben, hoe het leven met hem zou zijn. En zie ons nu. Al een jaar mama en papa. Ons leven heeft een bijzonder grondige aarbeving of drie doorstaan, maar boy, is het er rijker op geworden. Maar om 1 ding ben ik kwaad en dat is dat mama dit allemaal niet heeft mogen meemaken. Ze heeft Zoon alleen gekend ten tijde van de 'opstartprobleempjes', het huilen, de reflux, de eerste groentenpap met broccoli in plaats van worteltjes die geweigerd werd, het ongelofelijk koppig weigeren van een flesje te drinken en de wanhoop waartoe mij dit dreef toen mijn werkhervatting naderde, de babyblues, de donkere, wanhopige winteravonden. Maar niet de mooie lente en zomer. Niet de flinke Zoon die rondstapt en speelt, die lacht en zijn ogen blinken, die zot wordt van contentement als hij mij ziet in de kribbe, die zich stevig tegen ons aandrukt voor een knuffel. Zo veel niet...

  • Nieuw stadsbestuur

    Na al die zielig-doenerij en ziekzijn misschien toch ook even melden dat ik het behoorlijk goed zie zitten met ons nieuw stadsbestuur. Ik ben zeker geen politiek beest, maar zoals elke Vlaming tegenwoordig heb ik wel mijn mening en ik ben echt redelijk enthousiast over de Gentse bestuursploeg voor de komende jaren.

    Termont als burgemeester, ben geen echte fan maar heb er ook niets op tegen, die mens lijkt dat niet slecht te doen dus vooral verder laten doen denk ik dan.

    Idem voor Mathias De Clerq, ken die mens niet maar hij lijkt me capabel genoeg dus why not. Een liberaal op economie, haven, middenstand, it makes sense.

    Zeer wild ben ik over Elke Decruynaere op onderwijs, opvoeding en jeugd. Als jonge mama en aanhanger van het (eerder) groene gedachtengoed ben ik benieuwd naar haar beleid.

    Volgend jaar moeten we Zoon inschrijven in een kleuterschool, we wonen op enkele honderden meters tussen twee zeer goede (denk ik) maar ook vroegere kampeerscholen in, zal er voor onze Zoon een plaatsje zijn of wordt hij veroordeeld tot een katholieke mastodontschool. In een stadscreche was er alleszins al geen plaats voor hem. Al heb ik daar weinig slaap over gelaten want ik ben gelukkig met de privecreche waar hij nu zit, ook al is die 7 euro per dag duurder dan het maximum IKG-bedrag. We hebben het geluk dat we dat kunnen betalen en de opvangplaatsen overlaten aan anderen die het misschien meer nodig hebben. Ook al is het raar dat ouders met een gelijk inkomen in prive en stadscreches zo'n verschillende bedragen moeten op tafel leggen. Niettemin, scholen is nog een heel andere materie dus hopelijk kunnen we de knoop oplossen zodat er gewoon voor alle Gentse kindjes een plekje is op een school in hun eigen buurt.

    Tom Bathazar op wonen lijkt me ook een deftige zet.

    Mobiliteit en Openbare Werken naar Watteeuw: mijlenhoge verwachtingen! Onze straat wordt gemiddeld om de twee jaar volledig opengegooid met alle miserie vandien. Er is amper parkeerplaats voor de bewoners en de plaatsen die er slinken als sneeuw voor de zon. Als gehandicapte is het wel fijn wonen want er zijn 4 plaatsen voor gehandicapten op 100m van mijn deur, al staan ze meestal leeg.
    Mobiliteit is een moeilijke. Onze straat is bijv zone 30 maar ze racen er zowel overdag als 's nachts aan veel hogere snelheden door. Ondanks de vele scholen in de buurt. Niemand wordt ooit beboet daarvoor.
    Willen we met de auto de stad door, dan is het file van begin tot eind. Gelukkig nemen we zeer zelden de auto. Ik doe bijna alles te voet en wat niet te voet kan, met bus en tram. Wat trouwens geen aanrader is na 19u 's avonds, want dan dunt het aanbod serieus uit.
    Enfin, met mijn slechte luchtwegen en een jong kind ben ik 100% voor minder auto's in de stad. Ook al zal dat inhouden dat we zelf offers moeten leveren. Graag, als er leefbare alternatieven zijn. De binnenstad is al geweldig zo autoluw, nu de vele sluipwegen aanpakken. Maar niet gewoon alle invalswegen dichtzetten zonder in te zetten op alternatieven, want dan worden de reeds bestaande bijzonder vervuilende en irritante files gewoon nog tien keer erger. Ik vraag me echt af wat ze willen doen met het Zuidviaduct, afbreken allemaal goed en wel maar hoe raken bewonders en bezoekers nog de stad in? Is er al een goed onderbouwde visie rond? Er is een groot probleem en het oplossen zal de nodige moed vergen, moed en een complete mentale switch waarvan ik niet weet of elke Gentenaar er even klaar voor is. Want iedereen zal meemoeten, anders gaat het niet.

    Enfin, de rest van het bestuur ga ik zo laten want ik kruip terug ziek in mijn nest en dat is hier al veel langer geworden dan voorzien!

  • Geveld 2

    Deze morgen naar de huisarts, een onbepaald virus dat zich op mijn luchtwegen heeft gezet. Heb twee puffertjes gekregen die het mijn longen wat makkelijker moeten maken en voor de rest een week rusten. Niet makkelijk aangezien Wederhelft en Zoon ook ziek zijn, straks met Zoon naar de kinderarts. Ik ga al blij zijn als dit overgaat. We zijn nu al een week alledrie ziek, de ene dag gaat het weer wat beter en de volgende dag ligt er minstens een van ons totaal in de lappenmand. Ik dacht dat een weekend uitzieken ons er weer allemaal bovenop zou helpen, maar het werd gewoon nog slechter. Als ik vroeg ga slapen lig ik eerst een uur of twee nonstop te hoesten om dan te kunnen opstaan omdat Zoon elke avond/nacht 1 keer zijn bed onderkotst (overdag niks aan te merken, hij wil niet veel eten maar ook geen gebraak, maar tussen 23 en 1u is het al elke dag prijs geweest sinds vorige week). Al een week alledrie zielig dus, niemand fit genoeg om de rest te soigneren en het duurt nu al zo lang dat een mens er compleet down van raakt. En de honden worden zot van binnen te zitten. 

    Ik hoest en kuch mijn stem compleet weg en zou veel liever gaan werken; 2 van mijn 3 collega's zijn chronisch ziek en het was aan mij om de vervanger in te werken en de stages in goede banen te leiden. Niet dus.

    Pfffff, viruskes. Je kan er niet eens iets tegen innemen of doen. Behalve slapen. Maar Zoon is elke ochtend stipt wakker. Volgend weekend MOETEN we allemaal genezen zijn, dan is het het eerste van zijn twee verjaardagsfeesten en ben daar al zo lang naar aan het uitkijken...