• Ziek kindje

    Ik kom tot niks vandaag. Zoon heeft sinds zondag koorts en een ziek kind is momenteel het enige waar plaats voor lijkt te zijn in mijn hoofd.

    Hij kampt al een maand met regelmatige koorts. Maar het ging steeds vanzelf over, was nooit hoger dan 38,5°. We hebben in zijn eerste 11 levensmaanden maar 1 keer perdolan moeten geven tegen de koorts. Maar het feit dat hij om de dag minstens verhoging en soms koorts had, baarde me toch zorgen. De enige geruststelling was dat hij er niet ziek uitzag, van weinig last leek te hebben en actief bleef.

    Tot zondag. Ineens 39° en hangeriger. Gisteren trok de Wederhelft ermee naar de pediater, maar die vond (net zoals de huisarts twee weken geleden) niets. Wat dus ook betekent dat we niets kunnen doen of geven om hem te genezen. Voor de zekerheid hebben ze dan maar bloed getrokken. Bloed trekken bij zo'n kleintje, mijn hart bloedt.

    Gisterenavond dan 39.9° en perdolan deed niets om dat naar beneden te krijgen. Het voorkwam enkel een verdere stijging. Gerust slaap je dan toch niet als moeder.

    Vandaag met de dokter gebeld en ook zijn bloed is prima, ze hebben allerlei testen gedaan en alles is normaal, geen infecties. Wel een ijzertekort, we mogen hem een supplement geven, maar dat verklaart die koorts niet (wel niet prettig, een ijzertekort als je je baby vegetarisch opvoedt, de eerste reactie van de mensen laat zich al raden alhoewel de arts geen probleem zag)(ik let al vrij hard op zijn eten en ga dat dus nog wat meer doen).

    Het is maar raar, zo'n ziek kindje. Ineens doet Zoon dingen die we niet meer hebben gezien sinds hij enkele weken oud was, zoals in onze armen liggen en stilletjes tegen ons aan kruipen zonder verder veel te doen. Normaal zit hij geen drie seconden stil. Pfffft, ze mogen het hebben hoor, zo'n rustig kindje, ik wil mijn woelwater terug!

  • Busy Saturday

    's Morgens heel vroeg naar de Colruyt. Dan naar de bib (boete betalen) en de juwelier (nieuwe batterij horloge). Eten. Wandelen met de honden. Shoppen: Zone 09 shoppingdag. In Paleis maar 1 bloesje gekocht maar wel Zoons muts verloren. Dus naar Petit Zsa Zsa voor een nieuwe muts. Naar Hema voor bodies met lange mouwen want ik was deze week tot de conclusie gekomen dat we die niet hebben in maat 74 en maat 68 wordt stilaan toch wat krap. Naar Zoot omdat ik daar twee weken geleden mijn droomjas in de etalage had zien hangen. Ondertussen lag Zoon te slapen in de draagzak dus passen was een beetje moeilijk. Naar huis, Zoon afzetten, alleen terug naar de winkel, jas kopen.

    jas.jpeg

    Met de honden gaan crossen tussen de afgevallen bladeren. Met Zoon spelen. Eten, afwassen en opruimen, nog een wasje draaien en ophangen, met Zoon boekjes lezen, Zoon in bed leggen.

    Ik ben doodop.... En heb het idee dat mijn voeten een goeie halve centimeter gekrompen zijn want heb alle bovenstaande dingen te voet gedaan en de helft met 8 kilo baby in de drager.

    Morgen Lazy Sunday. En heel hard hopen dat we langer kunnen slapen dan tot 5u, aangezien het winteruur wordt en Zoon doorgaans rond 6u wakker wordt...

  • Pech²

    Toen we onze auto kochten, moest er van mij een roetfilter opzitten. Ik en het milieu... Wat we niet wisten, is dat zo'n ding na gemiddeld 130.000 km kapot gaat. Ondertussen is het zo ver. Auto al sinds donderdag in de garage, nog altijd niet gemaakt en de filter alleen al (zonder werkuren) kost over de 800€. Slik. Daarenboven gunde de pechverhelpingsdienst ons geen vervangwagen omdat we zelf naar de garage waren gebold. Dus weer de weg op, in panne gaan staan en pechdienst bellen en dan wel een vervangwagen zodat we dit weekend al onze geplande afspraken konden nakomen.

    Helaas moet de vervangwagen vanavond terug en is de auto niet gemaakt dus zijn we toch een dag auto-loos morgen en is er al een hele logistieke operatie opgezet omdat Zoon niet naar de crèche moet maar naar de oma op 20 min rijden en enfin, een heel gedoe.

    Nog meer pech, maar van eigen makelij, was er zondagnamiddag. Gepakt en gezakt (baby, draagzak, babymuts, fototoestel) trokken we naar de auto om Zoon zijn boom te gaan planten in het Gents Geboortebos. Toen Teerbeminde de deur achter zich dichttrok, besefte hij geen sleutel op zak te hebben. Want de huissleutel hangt niet aan de ring van de autosleutel van de vervangwagen. En ik heb zelden een handtas mee als ik de draagzak heb en in mijn nieuw rokje zaten geen zakken, dus we hadden geen van beiden een huissleutel. Of een gsm, for that matter.

    Wat nu? Proberen via de buren over de muur van het koertje? Goed plan, maar de buren gaven niet thuis. Gelukkig waren er overburen redder in nood, die hadden ons toevallig zien dralen toen ze hun bezoek uitwuifden en vingen ons op in een warme living met koekjes en koffie en raad en daad. Een klein uur en 100€ later was onze voordeur weer open. Goede buren zijn goud waard, ik zweer het...

    Ondertussen was het een kwartier voor sluiting van het Geboortebos-plant-event. Wij toch nog naar daar. Als enigen tegen een immense stroom bakfietsen en buggies, tegen beter weten in. Maar niet voor niets. Want de lieve vrijwilligers (?) hadden nog enkele boompjes liggen en ik koos voor Zoon een haagbeuk. We liepen zelfs nog vrienden tegen het lijf en dronken nog gezellig iets. Eind goed al goed.

    Toch?

    Helaas dacht Zoon er anders over. Geen idee of het weekend te zwaar was (zaterdag ganse dag aan zee op bezoek bij mijn pa) of hij toch wat ziek aan het worden is, maar tussen 1u30 en 5u was er van slaap geen sprake. Huilen, wat ik ook deed. Uiteindelijk was hij het meest rustig als hij als een borelingske op mij lag, buik tegen buik. Maar zo slaapt een mens niet, natuurlijk. Deze morgen kon ik hem dan niet wakker krijgen, ook niet van zijn gewoonte. Maar was het nu ziek of gewoon een groot slaapgebrek na zijn nachtelijke exploten? En is het dan ok om hem naar de crèche te brengen? Het was van zijn drie maanden geleden denk ik dat ik met zo'n zwaar hart en zo vol zorgen de cr!èche verliet vanmorgen.

     

  • Fier!

    Ik ben ontzettend fier vandaag. Fier om in Gent te wonen. Een 'links eiland in Vlaanderen'.

    Gent is een ontzettend fijne stad om in te wonen. Een stad die al een tijdje behoorlijk bestuurd wordt, vind ik zelf. Natuurlijk zijn er problemen. Die zijn er overal, niets is perfect, er is altijd ruimte voor verbetering. Als ik SPA-Groen iets wens, is het de durf om dynamisch te zijn, problemen bespreekbaar te stellen en aan te pakken, om niet enkel verder te doen maar om een stapje verder te zetten en een vernieuwend beleid te voeren. Niet te rusten op de lauweren en zelfgenoegzaam te blijven steken in 'wat zijn wij toch fantastisch', maar om een goed beleid te blijven waarmaken, dag na dag, en ook die dingen aan te pakken waar wel wat wrevel over is en die lastige dossiers blijken. Er is nu de kans om opnieuw 6 jaar verder te werken aan een linkse stedelijke visie, dat we allemaal die kans mogen grijpen. Want er zijn er genoeg die ons die kans benijden.

  • California uber alles

    De kogel is door de kerk. Eindelijk. Na wekenlang twijfelen.

    We hadden een uitstekende vlucht gezien maar geen tijd om te boeken en een week later waren er alleen nog veel minder goeie vluchten. Twijfels. Geen tijd weerom.

    Tot de wederhelft gisteren reclame hoorde van KLM en we zo bij Air France kwamen en deze keer geen getwijfel en gedoe maar gewoon data gekozen en geboekt. Zo simpel als het maar zijn kan.

    Voila, maart volgend jaar vliegen we naar San Francisco voor 2.5 week. Nu nog een rustige reisroute uitstippelen die wat peutervriendelijk is. Maar gelijk ons mannetje graag op ontdekking gaat zal dan wel geen probleem zijn, vermoed ik.

  • Wake-up light

    Ik mag de nieuwe generatie Philips Wake-up Light (HF3520) testen. Nu moet je weten dat ik eigenlijk al fan ben van op voorhand. 't Is te zeggen, toen de allereerste Wake-up light uitkwam intrigeerde dat ding me meteen omdat ik absoluut geen ochtendmens ben en er echt gewoon niet tegen kan bruusk uit mijn slaap gehaald te worden door het snerpend geluid van een wekker. Wakker worden met muziek was voor mij al iets aanvaardbaarder, maar het bleef wel bruusk. En ik weet van mezelf weet dat ik enorm vatbaar ben voor de effecten van licht; wakker worden met een stralend blauwe hemel en zon geeft me tonnen energie en enkele dagen van grijs en regen maken me somber en loom. Dus  die nieuwe wakkerwordenlamp me wel wat. En mijn wederhelft gaf me er dus zo een cadeau. Ik denk dat we nu spreken over eind 2004 ofzo, ik weet het niet meer juist.

    En die lamp beviel. Ze was heel erg groot (ik zou zelfs zeggen, lomp) en veel design was er niet aan. Maar wat een verademing. Het licht dat heel geleidelijk aan feller wordt van intensiteit bootst een zonsopgang na waardoor je rond je ingestelde wektijd vanzelf wakker wordt met een redelijk uitgeslapen gevoel. De zingende volgeltjes of ruisende zee die je als wekgeluidjes kon instellen en die op het wekmoment ook zachtjes en dan steeds luider beginnen, halen zelfs de meest volhardende slaapkop zachtjes uit zijn slaap. Bovendien zat er een radio aan en kon je het ding ook als leeslamp gebruiken.

    Maar na een tijdje - een jaar, twee - begon de oude Wake-up Light te haperen. Er zaten twee draaitoetsen aan om licht en geluid te regelen van sterkte. En zo begaf eerst die van het geluid het (vrij snel vond ik) en geruime tijd later kon ik ook de lichtintensiteit niet meer bijstellen. Geen nood, mijn lamp stond goed ingesteld en kon dus prima blijven functioneren. Tot ook het wekmechanisme zelf het liet afweten. Mijn lamp begon te flitsen. Zo werk ik dan vaak te vroeg wakker, van die namaak discotheeklamp. Maar de geluidjes deden het nog en een gewone wekker was geen alternatief (en het ding was niet meer in garantie). En dus hield ik er aan vast. Tot we gingen verbouwen en tijdelijk uit ons huis moesten en de kapotte lamp toch te veel plek innam om mee te verhuizen. Maar ik heb ze niet weggegooid, ze staat nog altijd in de doos in een hoek van de slapakamer. Omdat ik eigenlijk opnieuw een Wake-up Light wou maar een beetje teleurgesteld was in de levensduur ervan en niet opnieuw geld wou uitgeven aan een nieuwe.

    light1.jpeg

     

    En toen kwam dus de kans van The Insiders om een volledig nieuwe generatie Wake-up Light te testen. En schreef ik me als de bliksem in.

    Woensdag installeerde ik de nieuwe lamp op mijn nachtkastje. Ze ziet er alvast veel mooier uit. Niet meer de enorme rechthoek van vroeger maar een knap, veel kleiner bolletje. Ik vind het zelfs mooi. Er zitten behoorlijk wat knopjes aan, zeker in vergelijking met mijn oud model. Maar met de handleiding erbij (wel lastig, er staan elkens meerdere talen op 1 pagina wat het niet echt overzichtelijk maakt) was het ding op tien minuutjes ingesteld. 

    Omdat ik tegen de avond echter vergeten was welke van de vele knopjes nu dient om de wekker in te schakelen, heeft hij echter tot nu toe enkel als nachtlampje gediend...

    Zoals gezegd ziet het er goed uit. Een eenvoudige touchscreen. Een heleboel mooi ingewerkte drukknopjes aan de zij-en bovenkant. Ik vermoed dat ze vrij intiutief geplaatst zijn en dat ik vrij snel ook vanuit mijn bed het juiste knopje ga vinden. Nu, dat hoop ik toch, wat zoals gezegd zitten er best wel veel knopjes aan.

    light2.jpeg


    Wat is er dan allemaal veranderd? Het design dus, vooral. Maar ook enkele functies. Nieuwe wekgeluidjes. Het licht dat intenser is qua kleur, dat mooier is, dieper zoals een echte zonsopgang. Geen idee natuurlijk of dat de lamp enkel mooier maakt of ook efficienter in het wekken. Je kan instellen hoe lang de wekperiode moet duren. Je kan ook een zonsondergang stimuleren om 's avonds in slaap te vallen. En je kan twee verschillende wekprogramma's maken.

    Maandag eens uittesten. Ik ben benieuwd!

  • I do

    Afgelopen weekend waren we uitgenodigd om het derde en laatste trouwfeest van dit jaar. Drie heel andere feesten maar telkens mooi en helemaal passend bij het koppel in kwestie. En dat vind ik nu eens schoon. De ene keer met een soortement kampvuurritueel in de tuin en een gezellig feest in een tent, de andere keer een korte plechtigheid op het stadhuis zonder veel tralala en dan lekker eten en een leuk feest waarop alle leeftijden vertegenwoordigd waren en een mix aan familie en vrienden en tot slot een niet-religieuze plechtigheid met tekst en muziek, soms lachen, soms aangrijpend gevolgd door een groot feest in een heel mooie locatie (Faculty Club in Leuven) met vooral veel jonge mensen. Telkens helemaal anders dus, maar telkens een schot in de roos, een dag waarin het koppel in kwestie centraal vond en waarbij je in alles het karakteristieke van dat koppel kon voelen.

    Zaterdag werd het dus bij momenten zeer aangrijpend. De bruid heeft 8 jaar geleden haar mama verloren. Veel te vroeg, ze heeft de geboorte van haar twee kleindochters niet mogen meemaken, het huwelijk van haar dochter, zoveel eigenlijk. Op dat gebied heb ik dus geluk gehad, omdat mijn mama die dingen wel nog heeft gehad. Maar ik heb heel, heel hard mijn best moeten doen om niet te huilen. Want had ik toen beginnen wenen, het hadden geen drie discrete tranen geweest maar een emotionele vloedgolf waarvan ik niet weet hoe die in te dijken.
    De bruid vertelde dat er geen dag voorbij is gegaan in die acht jaar waarin ze niet aan haar mama had gedacht. Ik begon me soms al raar te voelen omdat ik er, nu na een half jaar, elke dag aan denk. Maar het slijt dus nooit, zo blijkt. Daar schrok ik toch wel een beetje van. Mooie woorden, over gemis en verdriet. Confronterende woorden. Misschien verwacht ik gewoon te snel, te veel? Misschien is het normaal om er nu nog zo veel mee bezig te zijn.

    In elk geval, het was een aangrijpende plchtigheid en niet enkel door dit aspect, maar ook gewoon omdat alle teksten en stukjes muziek zo mooi waren. Omdat het koppel zo straalde. Omdat ze het zo hard verdienden, deze dag. Het deed me heel hard stilstaan bij mijn eigen leven. Bij het feit dat ik nog te veel energie steek in negatieve dingen, in twijfels en boosheid, in jaloezie, in bezig zijn met wat er niet is. Dat ik nog meer moet genieten van het nu. Van elke dag. Ook al is het soms lastig door onderbroken nachten, lange dagen, stress, treinmiserie, familiale zever, plensbuien zonder paraplu, noem maar op. Kleine ergernissen en groot verdriet. Gemis en verlangen. Elke dag is een cadeau.