• Shoes

    Vrijdag kreeg Zoon zijn eerste echte schoenen. Leren slofjes had hij al en die zien behoorlijk af nu hij er ook buiten mee rondhost. En aangezien hij nu ook echt officieel stapt, was het toch een beetje tijd voor zijn eerste echte schoentjes. Zeker omdat het ondertussen herfst is en al een beetje kouder.

    En dus trokken we naar Petit ZsaZsa voor nieuwe Bobuxjes, deze keer niet de soft sole dus maar de Step Ups, zogezegd ontworpen speciaal voor startende stappertjes. Er was maar keuze uit 1 model, maar het was een model dat we meteen erg mooi vonden dus de keuze was snel gemaakt. Zoon stapte met zijn schoenen aan recht op de opblaasbare dieren zoals hij er thuis ook eentje heeft. 

    bobuxjes.jpg

    Ik heb trouwens niks anders gekocht, ook al puilt die winkel uit van de zalige kinderspullen. De eerlijkheid gebiedt me wel om op te biechten dat Zoon en ik vrijdag het huis waren ontvlucht waar allerlei mensen allerlei dingen in orde aan het zetten waren (ventilatiesysteem, gordijnen, poetsen,...) en we in de Hema nog wat gerief hadden gekocht. Ik was weer wat overambitieus geweest en heb nog altijd spierpijn in mijn armen na die dag naar huis te hebben gesleept (te voet, dus):

    • 3 cd's
    • 1 butternut pompoen, 1 courgette, 2 meloenen, enkele wortels en 3 appels
    • een slaapzak, 2 T-shirts met lange mouwen en een paar wantjes
    • 8 kilo baby in de carrier

    Het was vooral de combinatie pompoen, meloenen en baby die het hem gedaan heeft, vermoed ik zo...

  • Gefeest zal er worden

    Zaterdag trokken we naar het Schoon Verdiep voor de trouw van een van mijn beste vriendinnen, tevens mama van Zoon zijn speelkameraadje. Zoon probeerde de stoelen in de trouwzaal te verschuiven en wou dringend zijn nieuwe schoenen uittesten die hij vrijdag had gekregen, maar was voor de rest ontzettend braaf. De bruid straalde en zag er zo vederlicht uit dat haar voeten de grond niet leken te raken als ze stapte. Het was een mooie plechtigheid.

    Nadien trokken we weer naar huis voor een paar uurtjes rust om tegen half 4 aan onze tocht door het land te beginnen; eerst van Gent naar Tienen alwaar Zoon ging logeren bij zijn meter, dan onze honden afzetten bij mijn vader en dan doorracen naar de trouwzaal bij Hasselt waar we met slechts een half uur vertraging aankwamen.

    Het werd een ontzettend fijn feest. Een ganse avond bijgepraat met een van mijn beste vrienden van de middelbare school die ik nadien compleet uit het oog verloren ben toen hij naar Rome is verhuisd aan een kant en een vriendin uit de lagere school aan de andere kant. Lekker eten, een geweldig dessertenbuffet en een doenbare dj, zeker na enige aansporing van mijn kant, wat ervoor zorgde dat we het laatste uur van het feest met een groepje van blijkbaar stuk voor stuk jonge ouders het feest in stijl hebben afgesloten. Enkel spijtig van de herhaaldelijke stroompannse die heel wat mensen hebben doen vertrekken tegen een uur of 2.

    Het leuke is dat we een deel van dezelfde mensen binnen exact twee weken gaan terugzien op de trouw van een andere vriendin in Leuven.

    Zondag was dan wel iets minder, 's nachts geen oog dichtgedaan (ik heb dat altijd na zo'n feest, kan niet tot rust komen), ontbeten met mijn pa, dan doorgereden naar Zoons meter en daar middag gegeten, hij is ontzettend flink geweest en heeft zich daar een hele avond, nacht en voormiddag voorbeeldig gedragen. En dat gisterenavond en vannacht thuis flink gecompenseerd ook... Wat dus maakt dat ik hier vandaag blijkbaar zo luid zit te geeuwen dat de baas net eens kwam kijken...

  • Oma

    Zoon heeft vandaag een bloesje aan die hij bij zijn geboorte nog van mijn mama heeft gekregen toen ze in de kliniek op bezoek kwam. Ik weet nog exact welke kleren, kousjes, lakentjes hij van haar heeft gekregen. Praktisch als ze was, kocht ze de dingen 'op de groei' en schonk hem dus winterkleren in maatje 68. Wat 4-6 maanden is.

    Maar Zoon is (voorlopîg) een lilliputtertje. Het werd lente en hij groeide langzaam in maat 62 en in de zomer droeg hij maat 68. Waardoor al die winterkleren die hij van haar had gekregen veel te warm waren en allemaal ongebruikt in de kast bleven liggen. Voor altijd, vreesde ik. Zo zonde.

    Maar ondertussen worden de dagen koud en kan hij die laatste setjes kleren van haar nu wel beginnen dragen. De laatste. Ze heeft niet lang genoeg mogen leven om hem grotere kleertjes, schoentjes, speelgoed,... te kunnen kopen. En het zijn 'maar' kleertjes, maar ik koester ze al was het puur goud. Omdat zij ze gekozen heeft. Voor haar kleinkind. 

     

  • Werk

    Alhoewel ik al regelmatig (stukjes van) vorming heb gegeven aan onze vrijwilligers, had ik nog nooit een onderdeel van de basisopleiding gegeven. 2u30 aan een stuk spreken, is dat, een hele avond. Maar ik had wel zin in weer iets nieuws en gisteren heb ik dus de eerste avond van onze nieuwe opleiding gedaan. En ik moet zeggen, het was leuk! Vermoeiend en stressy want was tot de laatste seconde voor aan het bereiden wegens zoveel werk dat het er nooit van kwam, maar de groep viel goed mee en ben al eens gaan piepen naar de evaluatieformulieren en die zijn goed!

    Thuis raken was wat anders. Doordat de trein in Brussel op tijd was maar gewoon bleef staan in plaats van te vertrekken, in Gent de bus gemist. De volgende was pas een kwartier later en dan is er ook een trein dus dan maar die trein. Maar er stond een andere trein op het perron waardoor er dus geen info op het bord van het perron stond en ze riepen ook niets om. Maar het begon me te dagen toen er een persoonsongeval was in de richting vanwaar mijn trein moest komen. In de hal bleek mijn vrees bevestigd, de trein had 20 minuten vertraging. Maar omdat ze niks hadden omgeroepen en op het bord van het spoor zelf hadden gezet, wist ik het dus te laat, net op het moment waarop de bus zou vertrekken. Uiteindelijk dan een tram, enfin, ik was om 22u45 thuis. En een goeie 9 uur later zat ik alweer op de trein naar Brussel. Het rare is dat ik tegenwoordig zo gewend ben aan weinig vrije tijd en korte nachten dat het me eigenlijk weinig doet... Maar toch blij dat morgen het weekend begint!

  • Modern Times

    Exact twee maanden op voorhand begin ik rond te bellen en te mailen voor Zoons grote eerste verjaardagsfeest. Ik dacht dat ik er zot vroeg bij was. Niet dus. De miserie begint al van andere verplichtingen van de een dan wel de ander... Zucht.

    Nu ja, we zien wel. Ik dacht eerst het op te splitsen in 2 feestjes wegens geen stoelen genoeg voor 8 kinderen en 11 volwassenen, maar desnoods klets ik het toch allemaal op 1 hoop, de kinderen zitten dan maar op de speelmat en wij op de grond, zeker... Maar ik krijg toch wel serieus de kriebels van het feit dat je om je bloedeigen familie eens te willen zien je meer dan twee maanden op voorhand een afspraak moet maken... We hebben nochtans de keuze uit twee weekends oftewel vier dagen. Maar het moet toch een klein beetje in de buurt van het ventje zijn effectieve verjaardag blijven, toch...

  • Wilde plannen in de herfstzon (als die haar kop eens wil laten zien)

    Waar is de zomer naartoe? De herfst lijkt al met één voet binnen te staan. Zo kil soms, zo grijs! Gelukkig heb ik de tijd niet om er al te triest om te zijn, want het leven raast verder aan 300km/u. Op het werk is het verschrikkelijk hektisch en dat zal nog wel een paar maanden zo blijven dankzij zieke collega en collega die zijn ontslag heeft gegeven waardoor nu een nieuwe collega ingewerkt moet worden en dit aangevuld met mijn project dat in een beslissende fase komt en een opleiding voor nieuwe vrijwilligers waar ik woensdag voor het eerst een ganse avond les ga geven!

    Maar ook thuis is het druk. Morgen staat propvol gepland met supermarkt, poetsvrouw, ikea en vrienden die op bezoek komen, zondag zoals vaak familiebezoek. Volgend weekend een trouwfeest aan de andere kant van België. Twee weken daarna nog eentje.

    Maar we dromen ook van dingen in de toekomst. Zo is er de laatste dagen een heus reisplan ontpopt, we willen mét Zoon de Westkust van de VS verkennen, een reis die al enkele jaren als nr 1 op mijn verlanglijstje staat. Ik ben dus momenteel druk bezig -tussen al het andere door- met een mogelijke reisroute te bekijken.

    En over een half jaar moeten we een kleuterschooltje kiezen, dus in de komende maanden willen we eens op bezoek gaan bij de twee scholen die momenteel onze voorkeur hebben, een leefschool en een feinetschool. De mastodont uniformschool om de hoek zou ik liever vermijden. Maar eerst ons eens beter informeren over die methodes en eens ter plaatse gaan kijken, dus.

    Ik ben ook al aan het denken aan Zoon zijn eerste verjaardagsfeest. Ik wil meter en peter, grootouders en mijn broer en zijn gezin vragen en dat komt dan op 19 man. Ik denk dat dat ongeveer drie keer zo veel is als er plaats is voor mensen om comfortabel te zitten in ons huis, dus dat worden dan misschien ineens twee feestjes. En een leger cupcakes :-)

  • Buikje?

    'Zijt ge zwanger' vroeg ze dan. Een van onze vrijwilligers hier. Dat is nu al de tweede keer dat ze me dit lapt, vragen of ik zwanger ben als dat totaal niet het geval is. De eerste keer dacht ik het dat het aan mijn los kleedje over jeans lag, misschien een beetje een zwangere look. En het feit dat ik een kilo of 2 teveel woog. Maar tegenwoordig weeg ik minder dan voor mijn zwangerschap, zit zowat op het gewicht van toen ik een jaar of 19 was en ik was daar behoorlijk blij mee. Ok, mijn buikje zal wat kwabbeliger zijn dan vroeger, maar een BMI van 19 is toch niet geweldig dik, toch. Sommigen zouden het mager noemen, quoi. Maf hoe je ondanks dat je dat weet toch naar de toiletten trekt om in de spiegel vetrolletjes te keuren. Hmpf.