• Botten

    Lente 2008. Teerbeminde en ikzelf struinden rond in de Big Apple, NYC. Vanop een hele afstand zien we al een groep meisjes naderen. Ze waren met drie en ze vielen nogal op in het straatbeeld. Omdat ze, op die hele week en in die hele, enorme stad, de enige meisjes waren die bij een graad of 26 en een stralende zon, kniehoge botten onder hun rokken droegen. Ik weet niet meer zeker of er nu zelfs een haar jeans in haar botten had gestoken of dat ik dit nu ter plaatse bijfantaseer, maar het is een feit dat ik me dit 4 jaar later nog steeds herinner alsof het een half jaar geleden was.

    Zomer 2012. Ik sta op het perron op de trein naar het werk te wachten. Opnieuw een stralend blauwe hemel, het belooft warm te worden vandaag, opnieuw een graad of 26. Ik zie luchtige zomerbroeken, topjes, kleedjes, sandalen, flipflops, pumps, ballerina's. En hier en daar, als een donkere smet tussen al die zomerfleurigheid, pikzwarte kousen. Een lucht zomerkleedje, met daaronder dan verschrikkelijk warm uitziende pikzwarte kousen. En, de genadeslag, een stel kniehoge laarzen.

    Kijk, ik ben zot van botten. In de winter. In de herfst. Met een stel dikke, warme kousen en een leuke winterrok. Zalig als het, ik zeg nu maar iets, 5 graden is buiten en je bent die eeuwige lange broeken meer dan beu. Geweldig. Comfortabel, mooi, warm. Noem maar op.

    Maar ik ben zwaar allergisch en krijg grijsgroengestreepte bollen van mensen die het nodig achten om in het putje van de zomer, bij temperaturen boven de 25 graden en geen spatje regen de eerstkomende 48u, botten aan te doen. Hoge botten. Met kousen.

    Dus, beste dames. Laten we een afspraak maken. Neem die lederen laarsjes en zwier ze in uw kleerkast. En laat ze daar vooral zitten. Tot, pakweg, half november. Of december, als ik helemaal wild mag doen. Daarna mag je ze van mijn part alle dagen aandoen, tot in bed toe. Maar nu even niet.

    Belgische vrouwen en hun botten. Het is welletjes geweest.

  • Naïef

    Drie jeugdige ambtenaren zitten naast me op de trein. Plots gaat het over collega's die tijdens de zomermaanden al eens hun nageslacht meebrengen naar het werk. Waarop een van de jongens opmerkt dat er bij hen kinderopvang voorzien is. Waarop het meisje in het gezelschap antwoord dat zij later daar toch maar geen gebruik van zou maken want je moet die daar dan zelf naartoe brengen (of zoiets, zat te lezen dus probeerde eigenlijk niet te luisteren) en dan moet je nog vroeger opstaan.

    Ha

    Ha

    Ha.

    Precies of er is nog zoiets als tot na 7u slapen als er kleine kinderen in huis zijn. Ik moest lachen bij zoveel naïviteit. 7u IS uitslapen als er kinderen in huis zijn. Ik spring een gat in de lucht als Zoon aan zijn dag begint en het nadert al 7u...

    (niet dat ik me daar zelf veel bij kon voorstellen in het pré-Zoon-tijdperk, dus het is hun vergeven, maar nu kon ik een glimlach toch niet onderdrukken) (en het waren al prille dertigers, trouwens, geen pas-afgestudeerden)

  • Moederinstinct versus vaderinstinct

    Middenin de nacht. Iedereen diep in slaap. Rust.

    Plots en ijle gezoem van een mug. Ik ben meteen klaarwakker. Het eerste wat door mijn hoofd gaat:"Zoon zijn muggennetje zit niet over zijn bedje". Ik krijg dat er alleen echter niet goed over dus ik aai eens over Teerbeminde zijn hoofd in de hoop hem wakker te maken zodat hij kan helpen. Geen reactie. Eens stevig porren. Geen reactie. Ik spring het bed uit en begin dan maar in mijn eentje te klooien aan dat muggennet, zonder enig resultaat. Hulp nodig. Maar Teerbeminde is ver weg in dromenland zo lijkt het wel. Dus trek ik het donsdeken half van hem af en por eens tegen zijn voet waardoor hij wakker schiet en een halve meter de lucht in springt van het schrikken. Mission accomplished, die is wakker. Muggennetje hangen en rustig verderpitten, de waanzinnige blik van onbegrip in de ogen van mijn wederhelft negerend.

  • Bib

    Ik heb me eindelijk ingeschreven in de bibliotheek. De eerste ervaringen? Middelmatig positief.

    Wat goed is:

    • de bib is gratis
    • ik werd in een mum van tijd ingeschreven door een zeer vriendelijke meneer
    • je mag boeken 4 weken houden
    • ze hebben ook Engelstalige boeken (ik haat slechte vertalingen), zij het beperkt
    • je kan online zien of een boek er is en als het er niet is, tot wanneer het uitgeleend is
    • je kan online boeken verlengen

    Wat minder goed is:

    • er zijn véél boeken die uitgeleend zijn en dan duren die 4 weken lang. Reken dus niet op die last-minute reisgids want die ligt bij iemand anders op de schouw tot zij over 3 weken op reis vertrekken.
    • wat niet uitgeleend is, is gereserveerd. Zo mogelijk nog irritanter. Voor ik een boek ga halen check ik dus eerst online of het er is.
    • als je denkt die anderen een hak te zetten en het boek dat je wil zelf te reserveren, dan moet je er wel een euro voor overhebben. Veel als je weet dat de meeste boeken die ik online koop, gloednieuw amper 5 euro kosten en voor die geld brengt de postbode ze dan nog aan mijn deur.
    • soms is het boek wel beschikbaar, maar in een bijbliotheek en ik woon vlak bij de hoofdbib.
    • bibliotheekboeken zijn van die harde-kaftgevallen met veel te grote letters. Op die manier is een boek van 500p een baksteen die elke dag mee naar het werk moet. Niet alleen zwaar, neemt ook veel plaats in. Begrijpelijk vanuit het standpunt van de bibliotheek, een boek moet lang meegaan en bestand zijn tegen een stootje, maar mijn rug houdt meer van een pocket met minilettertjes.

    Niettemin heb ik daarnet samen met de Zoon nog drie exemplaren uitgeleend voor op reis straks

  • Uitgeslapen?

    Vandaag moet ik maar om 12u beginnen werken (tot 20u) dus ik kan uitslapen. Wat uiteraard buiten Zoon gerekend is, want uitslapen doet hij niet meer sinds zijn 4 maanden. Maar slapen tot 7u, half 8 would be nice.

    6u.

    Om 6u stond Zoon recht in zijn bedje, klaarwakker. Ok, voeding gegeven (lang leve borstvoeding, een mens slaapt gewoon nog een beetje verder terwijl hij eet) en dan... slapen?

    Niet dus. Hij was overduidelijk nog heel moe. geeuwen, in de oogjes wrijven, maar in plaats van te slapen verzette hij zich en friemelde het ganse bed door, al huilend. Na drie kwartier alles uit de kast halen om hem nog een beetje te laten slapen, dus maar opgestaan.

    Ontbijten, beetje prutsen en dan met de honden gaan wandelen. We zijn de straat nog niet uit of hij ligt zalig te ronken in de draagzak. En ondertussen, anderhalf uur later ronkt hij gewoon verder in zijn bed. En dat lapt hij me dus elke dag he :-)

    Ik heb by the way helse keelpijn en op de thijmsiroop die ik in huis heb na mag ik dacht ik niks pakken (borstvoeding dus). En het is al de zoveelste keer, dit jaar, denk dat ik minstens maandelijks zo'n keelpijndagen heb. Al was het de laatste weken, sinds er toch iet of wat van zomer sprake kan zijn, merkelijk beter. En dan nu een httegolf en toch weer. Maar op het werk lopen er nog mee rond en de halve creche snottert en kucht dus ja, echt ver moet ik het precies niet gaan zoeken...

  • Sorry poes

    Gisterenavond. Een klein wegje dat uitmondt in een drukke, grote baan. Een poes links, een fietser rechts, mijn wederhelft achter het stuur. Ik merk de poes op als we er misschien 2 meter vanaf zijn. Ze wil de baan oprennen, mijn hart staat stil. Oef, ze lijkt zich te bedenken. Oef, want we kunnen niet uitwijken og stoppen, omdat die fietser langs ons is, omdat we ook al rijden we maar 60km per uur ofzo toch te snel gaan, omdat de poes bijna ter hoogte van onze wielen. En op dat moment lijkt ze me aan te kijken. En steekt ze de straat over.

    Knal.

    Ik heb mijn handen al voor mijn ogen geslagen en blijf zo een paar meter zitten. Moeten we nu uitstappen en zien of ze een naamplaatje draagt? Hebben katten dat? Moeten we ergens gaan aanbellen en kindjes ongelukkig maken omdat hun lieve poes gestorven is, onder onze wielen dan nog? Maar we zijn beiden met verstomming geslagen en ondertussen rijden we al op de grote baan.

    Sorry, arme, mooie, lieve poes. Het spijt me zo enorm, zowel voor jou als voor de baasjes die je gisterenavond hebben moeten missen en zich afvragen waar je bent. We konden er echt niks aan doen...

  • Goed voornemen

    Een etentje bij vrienden deed het 'em. Voor mijn zwangerschap probeerde ik mijn zuivelconsumptie een beetje in te perken, maar het laatste jaar liet ik me weer vrijelijk gaan met kaas en melk, die periode dat de osteopaat me verbood van zuivel te eten niet te nagesproken. Die vrienden serveerden resoluut geen melkproducten, wat me er dus aan deed denken dat ik er eigenlijk ook weer wat strikter mee wil zijn. Ziehier dus mijn goed voornemen voor de komende tijd.

    En niets zo goed om te beseffen hoeveel zuivel ik eigenlijk binnenspeel op een dag dan proberen te minderen. Het begint vaak al bij het ontbijt; ontbijtgranen met melk. Dat is makkelijk opgelost, ik ben zot van rijstmelk en ook bepaalde smaken van sojamelk kunnen me bekoren. Of amandelmelk. Keuze zat dus.

    Het middageten is al iets moeilijker. Veel lekkere soorten veggie broodbeleg, maar ik mis de kaas zo gauw. Een beetje kruidenkaas, een sneetje halfbelegen, het kan zo lekker afsmaken. Ik mis het écht.

    Vieruurtje weerom geen probleem, gewoon sojayoghurt, lekker en eenvoudig. Maar wat met die lekkere capucino of latte uit de koffiebar? Thuis drink ik koffie zwart maar als ik ergens koffie ga drinken mag het wel met melk(schuim). Is dat te doen met sojamelk? Ik weet dat bepaalde koffiebars het aanbieden, maar ik heb het zelf nog niet aangedurfd om te bestellen...

    In elk geval, de intentie is er. Ik wil er in eerste instantie niet te zwart-wit in zijn en alles afschaffen (verse ricotta! vers geraspte parmesan! capucino!) maar een serieuze vermindering moet toch kunnen.