• Post-wijvenweek - een wijf met een mening

    De wijvenweek is voorbij en ik heb er door omstandigheden meer dan de helft van gemist, da’s echt balen. Helaas ook geen tijd om alles in te halen, bovendien zit de week er alweer op (volgend jaar opnieuw, dames?), maar het toeval, of liever de krant van gisteren wil dat ik vandaag een serieus ei van een mening te leggen heb.

    Lees ik in de krant dat de aanpassing aan de crèche voor babies stresserend kan zijn en de kans op wiegedood kan verhogen. Op zich akelig genoeg. Akeliger echter zijn de reacties van tal van mensen dat babies dan ook niet thuishoren in de opvang maar thuis bij (politiek correct minstens een van de ouders, in de praktijk en iets minder politiek correct) de mama. Dat jonge ouders van tegenwoordig bijzonder slecht bezig zijn en twee auto’s hebben en drie keer op reis gaan per jaar boven het welzijn van hun eigen kind stellen en zich dus beter ernstig zouden bezinnen of kinderen wel iets voor hun is.

    Ook Anne pleitte tijdens de wijvenweek toevallig voor een aanzienlijke uitbreiding van de bevallingsrust, trouwens.

    Laat mij hierover nu eens twee dingen kwijt willen.

    Ten eerste, de bevallingsrust mag inderdaad iets uitgebreid worden. Voor mij is 4 maanden ideaal. De baby kan dan starten met vaste voeding, zijn of haar wereld is op die leeftijd ook al aanzienlijk groter dan eten en slapen, kindjes beginnen meer en meer te spelen, te interageren met de omgeving,…

    Zoon was iets ouder dan 3 maanden toen hij gestart is in de crèche en dat loopt tot hiertoe supervlot. Nooit ook maar 1 traantje bij het afleveren maar een vrolijke baby die ’s avonds nog altijd geweldig goed gezind weer mee naar huis gaat. Ik weet nog dat de vroedvrouw die ons aan huis begeleidde toen Zoon enkele weken oud was al zei van ‘die gaat zich echt rot amuseren in de crèche, thuis is het te saai voor hem’… De aanpassing lijkt dus vlotjes te verlopen maar het is een feit dat een baby van drie maanden nog klein is, dat je als ouder dan pas ten volle van je kind kan genieten nu er eindelijk wat interactie inkomt en het meer is dan puur verzorgen, dat de hele borstvoeding vaak dan pas écht goed begint te lopen,… Het crèchemoment lijkt dus wel een beetje te snel te komen.

    Maar moesten ze nu de bevallingsrust uitbreiden naar pakweg 6 maanden, dat zou voor mij pure horror zijn. Ik twijfel er ernstig aan of Zoon beter af zou zijn. Want alle dagen thuis zitten bij de mama, is dat dan zo natuurlijk en goed? Volgens mij worden kinderen al zo lang als de mensheid er is door een groep mensen opgevoed, door grootouders, ouders, andere personen uit hun omgeving. Jonge moeders zijn toch immers niet gemaakt om jaren thuis te zitten en enkel en alleen de verzorgende rol op te nemen, in mijn bescheiden ogen? We zitten in de fleur van ons leven, hebben zoveel capaciteiten die we toch liefst allemaal moeten benutten? Versta me niet verkeerd, geweldig dat mensen hier de nood toe voelen en er de tijd voor vrijmaken, maar moet het de norm zijn voor elk gezin?

    Ik geef het eerlijk toe, langer dan 4 maanden thuiszitten met een baby zou voor mij een straf zijn. ‘Dan moet je maar geen kinderen krijgen, dan ben je totaal ongeschikt als moeder’, is dan de conclusie van de mensen die op De Standaard reageren. Want als je kinderen wil, moet je ze zelf opvoeden.
    En ik zal mijn Zoon zelf opvoeden met alle liefde en toewijding die ik in mij heb. En niets is mij teveel. Maar voor mij betekent dat niet 24u per dag met hem fysiek samen zijn. Ik heb als persoon mijn werk nodig, ik moet kunnen werken aan projecten, interactie hebben met andere volwassenen, bezig zijn met meer dan enkel mijn Zoon, hoe eindeloos graag ik hem zie en hoezeer hij het belangrijkste in mijn wereld is, mijn wereld moet ruimer zijn dan dat. Ik sta met plezier om 6u op zodat we voor de crèche voldoende tijd hebben zonder te moeten crossen en ik offer met plezier mijn laatste seconde me-time op ’s avonds om hem zijn badje te geven en te spelen. Maar 4 dagen van de 5 ben ik tijdens de werkuren onbeschikbaar en is het de lieve oma of de lieve meisjes van de crèche die met hem spelen, hem zijn flesje geven en hem te slapen leggen. En noch ik noch Zoon lijden daar volgens mij over. Want als ik alle dagen thuis zou zijn, zou ik zenuwachtig worden, ongelukkig, gefrustreerd. En daar zou hij onder lijden. En ik werk niet voor een extra auto of voor een extra reis, maar puur en alleen voor mezelf, om me te kunnen ontplooien als persoon. En daar kunnen volgens mij zowel Zoon als mama enkel bij winnen.

  • Wijvenweek - een wijf met een mening

    Ik heb meningen. Halfslachtige meningen, gefundeerde meningen en zeer overtuigde die-hard meningen. En soms heb ik de neiging daar met veel vuur over te discussiëren. Maar vandaag even niet. De combinatie van een chronisch slaapgebrek, een late shift op het werk en het busongeval in het nieuws vandaag zorgen ervoor dat me even alle zin om veel te verkondigen ontbreekt. Want alles is zo relatief, toch. Het is niet eerlijk dat al die mensen vandaag zo plots uit het leven gerukt werden. Het is niet eerlijk dat mijn mama op de drempel van de dood staat. Er is zoveel niet eerlijk. Ook dat is dan weer een mening. Maar vergeef me dat ik vandaag even niets onderbouw en gewoon VOEL.

  • Wijvenweek - Guilty pleasures en kleine kantjes

    Mmm, kleine kantjes en guilty pleasures, daar kan een mens eeuwen over filosoferen, toch? Maar drukbezet wijf als ik ben heb ik daar geeneens de tijd voor. Jullie zullen het moeten doen met 1 klein kantje onder de loep vandaag, mijn vraatzucht.

    Je zou het niet zeggen gezien mijn maatje 36 (ziedaar, nog een klein kantje, mensen de ogen uitsteken met mijn slanke lijn, hoe gemeen, awoert!) (waar ik nog niet eens iets voor moet doen, dubbel awoert), maar ik heb een beest van een suikerverslaving. Moest ik kunnen, ik at mij letterlijk dood aan suiker en chocolade. Chocomousse met cola als ontbijt, ik draai er mijn hand niet voor om, al beperk ik mij in de praktijk tot een boterham met choco en een glas fruitsap om mijn gezondheid toch ietwat te sparen. Maar ik kan geen zoetigheid uit de weg gaan. En ik kan daar redelijk ‘klein’ in zijn. Feest met taart en iemand anders dreigt een groter stuk weg te kapen dan mijzelf, dan zie je mijn ogen al nerveus rondflitsen op zoek naar een manier om dat stuk toch nog te bemachtigen, precies als een elfjarige bij sinterklaas, alhoewel die waarschijnlijk al een stuk volwassener zijn dan ik daarin. Slik. Als er ergens zoetigheid is, dan word ik redelijk fanatiek tot mijn craving bevredigd is, dan pas valt er weer normaal te klappen. The sugar takes over the brain. Op vakantie gaan of een luilelekkerweekenddag is dan ook niet compleet als ik in de namiddag niet ergens op een terras/in een koffiebar/aan mijn eigen tafel kan neerstrijken met de perfecte tas koffie en een royaal stuk taart. Gelijk een oud meetje. Kan niet overgeslagen worden of ik word vies gezind.

    Verwacht u dus intelligente praat van mijnentwege en geen gemene streken voor een pannenkoek meer of minder, dan moet eerst de suikerverslaving tegemoet gekomen, dan de koffieverslaving en dan kunnen we terug klappen…

    En hoe het komt dat ik nog geen 99 kilo weeg? Ik weet het eerlijk gezegd ook niet. De kilo’s komen er makkelijker bij dan pakweg 10 jaar geleden dus ik moet beginnen opletten en als veggie eet ik voor de rest wel gezond dus dat is misschien mijn redding?

  • Wijvenweek - beautyqueen in het diepst van mijn gedachten

    Yes yes yes, we mogen nog eens van Wijvenweek doen en wel meteen met als eerste thema Schoonheid...

    Dat valt wel mee, met dat beautyqueengedoe. Ik schmink mij bijvoorbeeld zo goed als nooit tenzij om naar een feestje te gaan, en dan nog. Pure luiheid van mijn kant, ik zie er gewoon het nut niet van. Ook aan een kapsel doe ik niet, ik kan mijn haar maar 1 dag op 2 of 3 denk ik zelfs. En aangezien ik alles te voet doe, moeten kleren en schoenen de cross-naar-het-station-in-de-regen-test doorstaan om meer dan eens gedragen te worden. Ik ben geweldig fan van onmogelijke hakken, maar ik heb er de blaren niet voor over. En mijn voeten zijn ook in te slechte staat. Een heleboel beautywetten waartegen ik zonder scrupules keihard zondig, dus.

    Maar toch beschouw ik mezelf als een echt wijf. Waarom? Omdat ik de deur niet zal uitkomen als mijn outfit me niet voor 100% aanstaat. Dat kunnen een jeans zijn en platte schoenen maar wees gerust dat ze met zorg zijn uitgekozen en dat ik er mogelijk de nacht voordien wakker van heb gelegen eer ik de perfecte combinatie vond. Shoppen is een kleine verslaving en ook al hangt mijn kast vol, ik ben bloedserieus wanneer ik zeg dat ik niks heb om aan te doen. Ik ben ook zwaar allergisch aan mensen die geen moeite doen. Een vormeloze fleece, sorry, maar tenzij om in uwen hof te werken kan dat gewoon niet. Nooit. Teveel moeite doen is anders ook niet geweldig, niks zo zielig als mama en dochter op straat zien lopen en de mama poogt er jonger uit te zien dan haar nageslacht. Het werkt trouwens toch niet. Draag uw leeftijd met stijl en koop die jeans een maat groter.

    Ik wil er dus wel degelijk goed uitzien. Ook toen ik (hoog)zwanger was. Confronterend om te zien hoe elke vorm van mannelijke aandacht verdwijnt als sneeuw voor de zon als je een zwanger buikje hebt terwijl ik mezelf op de laatste maand na (toen swong de beached whale factor echt wel de pan uit) toch nog sexy vond. Ook vrouwen die als ze zwanger zijn een salopet of een tentjurk als legitiem kledingstuk beschouwen zal ik nooit verstaan. Ik had maar een paar kledingstukken maar het waren wel stuk voor stuk geweldig mooie die ik nu nog kan dragen. Ook al is het maar voor een paar maanden betekent niet dat je er als een slons moet bijlopen.

    Vrouw zijn is ook gewoon geweldig veel keuze hebben. De perfecte jeans is zalig, maar we kunnen ook gaan voor een rokje of een kleedje. Dan voel je je instant-vrouwelijk. Ik koop trouwens meer rokjes dan broeken alhoewel ik procentueel gezien meer broeken zal dragen. Maar een nieuw rokje kopen geeft gewoon meer voldoening!

  • Buikgriep

    Drie dagen gaan werken en geveld door een buikgriep from hell. En dus weer thuis. In de lappenmand. Gisteren zelf op zoon gelet maar vandaag echt niet in staat dus Teerbeminde is ons lief ventje naar de creche gaan brengen. Ik pendel intensief tussen bed en badkamer. Op de koop toe nog een knobbeltje, een verstopt melkkanaaltje in de borst vermoed ik en gezien mijn geschiedenis van abces dus voor elke voeding of kolfbeurt intense warme douche waar ik nog wat misselijker van word. Behoorlijk zielig voel ik mij, je mag gerust zijn. Hopelijk gaat het morgen weer wat beter...

    Benieuwd hoe zoon zijn derde dag creche zal verteren. Het gaat elke keer wat beter. Dinsdag was hij een ganse dag bij de oma en dat is geweldig gegaan, slapen, zoveel honger dat hij zelf de reservemelk die ik had meegegeven heeft gedronken (150ml in totaal die voeding, 50% meer dan zijn vorig record), leuk spelen. Hopelijk kunnen we binnenkort de dosis poedermelk verhogen, want ik blijf problemen hebben met de borstvoeding... En kolven op het werk gaat wel maar is toch tijdrovend en veel gedoe.