• Terugblik

    En zo staan we alweer op de drempel van een nieuw jaar. En wat voor een. Ik denk niet dat ik 2011 snel zal vergeten. Het jaar waarin ik eindelijk een positieve zwangerschapstest in handen hield en 9 maanden lang supergelukkig zwanger was (ik mis het nu al). Het jaar waarin ik beviel van de mooiste Zoon die er kan zijn, een moment dat mijn leven voorgoed zou veranderen. Van meisje naar mama, van zorgeloos koppel zonder kinderen naar ouders, wat een transformatie, ik kon me er niks bij voorstellen maar je staat ervoor en je gaat erdoor. Het jaar helaas ook waarin het noodlot opnieuw aan de deur stond in de familie en mijn mama herviel en een duistere prognose kreeg. Ze vreesden zelfs even dat ze het jaareinde niet zou halen maar gelukkig bleek dat wel het geval te zijn.

    2011 was ook het jaar waarin we tijdelijk elders woonden tijdens de verbouwing, en daar zeer graag woonden bovendien. Om dan na veel vertraging weer naar ons eigen huis te kunnen verhuizen dat volledig verbouwd is en waar het nu veel leuker wonen is. Een compleet nieuw, oud huis.

    Voor de woefen was 2011 geen hoogjaar. Eerst weinig bij ons omdat ze niet goed aardden in het huurappartement en nu worden ze verwaarloosd omdat Zoon met alle aandacht gaat lopen. Maar het zijn schatjes en ze vergeven het ons wel... Figo ligt nu in de zetel naast mij te maffen terwijl ik dit allemaal typ.

    In 2011 werd mijn vader 70.

    In 2011 maakten ze geen verre reis maar wel drie keer een zwangere reis, al wist ik dat de eerste keer zelf nog niet.

    Mijn Teerbeminde veranderde van functie op zijn werk en zelf heb ik serieus afgezien met twee projecten waarvan de uitdaging soms een maatje te groot leek om aan te kunnen. Het heeft allemaal ettelijke slapeloze nachten gekost. Maar de eindbalans is positief.

    Wat zou 2012 in petto hebben voor ons gezinnetje, voor de vrienden en familie? Bij deze in elk geval voor iedereen een gelukkig jaar gewenst.

  • Vreemde kerst

    De baby die nooit slaapt is aan het slapen dus tijd voor een snelle update. Grappig hoe je alles snelt leert te doen met zo'n kindje in huis, snel eten, snel opruimen, snel typen...

    Kerst zit er weer op. Het was de vreemdste kerst ooit. Zoon was overal de ster van het feest en werd de hele avond verwend en geobserveerd. Dat mannetje heeft nu al neer speelgoed dan ik ooit heb ik de indruk, de verwende scheet. Voor ons jonge ouders was het vooral een uitputtingsslag. Een baby die op kerstavond geen seconde heeft geslapen gevolgd door een zeer korte nacht (twee keer twee uur slaap en dan naar het volgende feest) en een overprikkelde baby op kerstdag die geen seconde wilde zwijgen, het is me wat. Maar een nacht met een iets hoger aantal uur slaap (tussen de voedingen door natuurlijk) later en alles is weer vergeten.

    Wat niet te vergeten is, is de vraag of dit nu de laaste kerst is die ons gegund is met mijn mama. De chemo zit erop, na 18 sessies geen seconde te vroeg, maar de kanker is niet weg, gewoon even gestopt met woekeren. De vraag is nu hoe lang het zal duren eer die groei weer opstart. Wij hopen op jaren uiteraard, de artsen spreken zich niet echt uit en als ze iets zeggen is het in termen van maanden. De boodschap aan mijn mama was duidelijk, als er nog iets is dat u wil doen in het leven mevrouw, doe het dan nu. Geen garanties meer naar de toekomst. Niet dat iemand van ons ooit garanties heeft, maar in haar geval stelt het zich toch allemaal veel extremer. En dus werden er op het kerstfeest door iedereen nu en dan tranen weggepinkt.

    Vandaag komt ze nog eens helpen met de baby. Vorige week is ze ook twee dagen geweest, nu kan het eindelijk nu er geen chemo meer is, het was een maand geleden dat we elkaar hadden gezien. Ik geniet van elke seconde. En hoop dat de dokters zich vergissen. En dat ons allemaal nog veel tijd gegund is. Dat moet toch, gewoon.

    En ondertussen Zoon wakker.

  • Onze Zoon de gremlin

    Yes, een maand na de bevalling en ik pas weer in een normale jeans. Bye bye broeken met rekkers! Geen idee hoeveel ik weeg want een weegschaal heb ik niet maar het ziet er toch niet slecht uit. Helaas ben ik dat gewicht kwijt door miserie, het hele gedoe met uitputting en abces, want ik eet als een paard. De kleine gremlin genaamd Zoon floreert en de ouders zien er elke dag wat meer zombieachtig uit...

    Helaas ben ik weer veroordeeld tot pijama's want het abces verdraagt geen spannende toestanden en het lekt vocht tegen honderd in het uur waardoor het zonde is iets anders aan te doen dan een pijama want na een dag is het toch voor de was. Vies he, I know... Daar heb ik nog het meest last van, van dat altijd vies en on-sexy zijn, bah bah bah.

    Maar Zoon trekt zich daar dus allemaal niets van een en doet het supergoed, al een kilo bij sinds de geboorte zelfs.

    En zo komen de feestdagen eraan. Wat gaat de tijd snel. Had gedacht dat drie maanden thuis een eeuwigheid zou zijn maar er is al meer dan een maand voorbij en besef het nauwelijks. Moet er niet aan denken dat ik onze kleine man straks moet droppen in de grote boze creche. Het is zeer dubbel allemaal. Langs de ene kant genieten van dat kleine wezentje dat je bijna van dag tot dag ziet groeien en langs de andere kant niet kunnen wachten tot ik eens een halve dag mijn ding kan doen, eens naar de film of een concert kan gaan en hem aan de goede zorgen van een oma of meter toevertrouwen zonder om de 3u te moeten voeden...

  • Galgo strikes back

    Hoe de honden reageren op Zoon? Wel, beetje verveeld en beetje jaloers.

    Gisteren kwamen we thuis van een uitstapje zonder honden. In de keuken stond een vuilzak met enkel pampertjes in, iets waar honden normaal redelijk vies van zijn. Die vuilzak was in duizend snippers verscheurd en de inhoud lag verspreid over de volledige benedenverdieping. Alsof er een meute raastige wolven mee had zitten spelen. Onze hele keuken onder de pamperflarden. Op de koop toe vind ik later aan de kinderkamer een grote gele plas in het vast tapijt. Wraak, iemand...?

  • The horror

    Gisteren voor het eerst in mijn leven op spoed gelegen. Bah zeg. Was al een week op de sukkel met de borstvoeding, maar omdat ik geen koorts had tilde niemand er zwaar aan, heb nochtans een vroedvrouw ingeschakeld, de huisarts, naar de gynaecoloog gebeld, vrienden, de boodschap was overal hetzelfde; geen koorts dus zal wel overgaan, die ontsteking. Ik kreeg er echter een steeds slechter gevoel bij en de vroedvrouw ook en dus stuurde die me zaterdag naar de huisarts van wacht en vandaar ging het dan recht naar de spoed, want de ontsteking was zoals ik al vreesde een abces geworden. Ik had de chance dat mijn eigen gyn van wacht was en dus heeft zij het gisteren opengesneden, er kwamen hopen vuiligheid uit, gyn schrok er zelf van.

    Nu zit ik hier dus met 1 borst met een open wonde met een wiek om te draineren, elke dag thuisverpleging, ze is zonet geweest en er kwam weer hopen viezigheid uit, we waren niet snel genoeg met de compressen, bah. Ondertussen mag/moet ik verder borstvoeding geven want zoiets leg je niet stil op 1 dag blijkbaar, raar hoor, baby aanleggen op 4 cm van een gapende wonde. Gelukkig doet het aanleggen nu met wonde minder pijn dan ervoor, da's het rare.

    Bah, wat een avontuur, dit verteld niemand je ooit op voorhand...

  • Erdoor

    Net nu het allemaal beter begon te gaan met de aanpassing aan het leven met baby zit ik er weer volledig door. Sinds maandag serieus op de sukkel, vanmorgen naar de huisarts, borstontsteking, antibioticakuur gekregen en het voeden is een enorm tijdrovend proces met zarmtecompressen voor en koude na en zoon die moeilijk drinkt, ben er gauw anderhalf uur mee bezig en dan komt de volgende voeding snel. Weet het effe allemaal niet meer. Iedereen zegt dat het nu snel beter zal gaan, maar zo'n ontsteking is normaal ook beter na 48u en ben al vier dagen in de weer met compressen en het is nog niks verbeterd. Ik slaap maar een paar uur per etmaal en voel me schuldig omdat ik soms te moe ben om ons mannetje de aandacht te geven die hij zo verdient. De roze wolk is even heel ver weg.

  • Drie weken

    Drie weken is ons meneertje ondertussen al. Hij is al hard veranderd op die tijd ook trouwens. Het is allemaal serieus wennen. Het aan baby en huis gekluisterd zitten bijvoorbeeld. Gelukkig trekken we er op uit als Teerbeminde thuis is, we zijn al koffie gaan drinken met baby én woefen in onze favo koffiebar, langs de kerstmarkt gegaan en naar familiefeestjes. Drie keer raden trouwens wie de ster van de dag is op die feesten. Doet toch wel plezier om je mannetje zo bestoeft te zien worden...

    Helaas staat overdag slapen nog steeds niet in zijn woordenboek. Meneer wil geëntertaind worden en ligt dus zelden stil in zijn wieg. Met armpjes en beentjes zwaaien en neuten/huilen tot ik hem kom halen en met hen rondstap, bij voorkeur langs het raam dat momenteel zijn grootste bron van fascinatie is. Ik kan niet wachten tot hij meer kan zien en een mobieltje hopelijk wat afleiding kan brengen...

    De honden denken er nog steeds het hunne van. Ze zijn niet superhard geïnteresseerd in de baby maar missen wel een pak aandacht. Hopelijk lukt die combinatie binnenkort ook iets beter, nu is het wel zwaar.

    Mijn agenda staat helemaal in het teken van ons ventje; Kind en Gezin, kraamhulp, vroedvrouw, kinderarts en bezoek zijn een welkome afwisseling van de lange dagen thuis. Gelukkig is de wederhelft af en toe een dagje thuis, dat is ook super. Want zo alleen met een aandacht eisende baby duren de dagen toch immens lang.