• Laatste loodjes

    Een week al zit ik thuis. Het was serieus wennen, ik moet het toegeven. De eerste dagen was ik meer bezig met werkmails en me nutteloos en saai voelen dan iets anders. Maar nu, na een week begin ik mijn draai te vinden. Veel tijd gaat er naar de honden die uitgelaten moeten worden aan een tempo dat drie keer lager ligt dan vroeger. En voor de rest hou ik me bezig met nog altijd babyvoorbereidingen (ik ben nooit supergeorganiseerd geweest en dus is er nog steeds vanalles dat moet/kan gebeuren), verhuisdozen uitpakken (beter laat dan nooit), tijd onledig maken op de laptop en wat rusten. En het gaat prima.

    Normaal kookt de wederhelft, die heeft daar veel meer talent voor dan ik, maar nu ik thuis zit kook ik toch maar zelf (al krijg ik wel wat coaching per mail), deze week al witlof, spruitjes en prei tot een -al zeg ik het zelf- goed einde gebracht.

    Mensen gaan ervan uit dat ik zit te popelen om te bevallen, maar dat is niet zo. Ik zou zelfs liever hebben dat het nog een paar dagen tot een weekje duurt. Kan nog wel genieten van de stilte voor de storm. Beetje bang ook zeker voor wat komen gaat, bevallen, pasgeboren baby in huis,... Nu, tien dagen overtijd gaan hoeft dan ook weer niet, maar volgens de gyn is die kans ook niet zo groot, al kon ze ook niets uitsluiten. We zien wel. Zenmodus inschakelen. Genieten. No stress!

  • Starbucks Gent

    In Gent hebben we sinds enige weken ook onze Starbucks. De eerste in een stadscentrum voor Belgie dan nog (Antwerpen en Brussel hebben er eentje in een station en de rest zit op de luchthaven). Ik ben een grote fan van de zoetigheid in een koffiebeker die ze daar onder allerlei zotte namen verkopen, onlangs nog de creme brulee machiato, superlekker gewoon. Maar toen we gisterennamiddag langsgingen bleek die alweer verleden tijd want de eindejaarsspecials zijn er. Tot nu toe moesten we daarvoor naar Parijs (later naar Antwerpen dus), voor die in een rode beker gegoten kerstspecials. Elk jaar wat anders en dit jaar klinken ze alledrie lekker, speculaas latte, cranberry white chocolate latte en toffee nut latte.

    Ik ging voor de speculaas, die erg kanelerig smaakt, hartig, zoet, zoals ik het graag heb. Het Starbuckspersoneel in Gent is trouwens echt drie keer zo enthousiast als dat in andere vestigingen, misschien omdat het pas open is? Teerbeminde kreeg een plastic potje voor zijn theezakje en ik een lepel om mijn slagroom op te lepelen, iets waarvoor ik anders altijd zo'n onhandig houten roerstokje voor moet gebruiken. Starbucks Gent heeft op zijn eerste verdieping trouwens een geweldig  uitzicht met die ramen tot op de grond en in de zomer zal het fijn op het terras toeven zijn (dat was het al in de tijd dat hier nog een Foodmakers was).

    Niet dat de "echte" Gentse koffiezaken iets te vrezen hebben wat mij betreft, vorig weekend streken we op zondag nog neer in de Or nadat ik er op zaterdag wou gaan en er nergens nog een plekje vrij was. Da's gewoon een totaal ander concept, totaal andere koffie, totaal andere sfeer. Voor mij kan het allemaal perfect naast elkaar bestaan, afhankelijk van de goesting van het moment.

  • Puglia 2011: Ostuni, Egnazia, Polignano a Mare

    Donderdag, voorlaatste dag alweer en onze langste dag. Ik had op voorhand mijn wederhelft wat afgeremd in zijn enthousiasme om dingen te bezoeken, je weet niet op voorhand hoe fit je nog gaat zijn op 7 maanden met die buik, maar eens in Italie was het hij die mij moest afremmen!

    Na enkele wisselvallige dagen weer mooi nazomerweer vandaag. Na het ontbijt en een wandeling langs de wekelijkse markt (hoeveel kleren worden er daar nog op de markt verkocht!) vertrokken we om 10u met ons klein huurautootje. We trokken eerst naar Ostuni, de bekende 'witte stad'.  Een pittoresk, zeer typisch stadje bovenop een heuvel. De weg ernaartoe was een avontuur op zich, om de paar meter een bocht en dat 15 km lang.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Aan de kerk van Ostuni was een modefotoshoot met strak in het pak zittende mannelijke modellen. We zwierven wat rond door de piepkleine straatjes, bergop en bergaf, af en toe een hoek om en dan uitzicht vanop de heuvel naar beneden. We waren weer helemaal alleen, alle andere toeristen bleken hun bezoek tot de kerk bovenop de heuvel te beperken.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Middageten deden we in een piepklein maar superchique restaurant, we voelden ons slightly underdressed en de bediening was redelijk stijf en veel minder vriendelijk dan anders, maar het eten was wel ongelofelijk lekker.  Ik begon met als primi een dikke maaltijdsoep die ik al niet opkreeg, superlekker; bonen, granen, kerstomaatjes, kikkererwten, groene groenten,... Teerbeminde kreeg een lekker bordje pasta. Als secundo hadden we beiden hetzelfde genomen, een zeer licht gerechtje van perfect afgekruide vis (rouget) (jep, sinds ik zwanger ben eet ik vis, ik geef mijn zonde toe) op een torentje van groene bonen. En daarna nog dessert, de panna cotta was helaas op maar de chocoladesouffle was superlekker en ook Teerbeminde zijn dessert van peer, chocolade en sabayonsaus was geweldig. Alle andere dagen hadden we voor amper 35 euro gegeten, Zuid Italie is echt niet duur, nu zaten we aan 75 euro, maar wel in een poepchique restaurant...

    Helemaal overeten kropen we ons autootje in en togen we naar de archeologische site van Egnazia, met een museum en opgravingen van de Romeinse en pre-Romeinse tijd, beginnend vanaf de bronstijd tot de instorting van het Romeinse rijk. Het museum was redelijk ouderwets en na een half uur werd ik dan ook nog eens misselijk, begon te zweten, kreeg het ontzettend benauwd, voelde mijn hart beginnen racen,... Ik heb me daar dan een kwartiertje op een stoel gezet en daarna toch naar buiten, naar de opgravingen, het was net te doen van de warmte zo lang Teerbeminde mijn handtas kon sleuren want dat lukte nu echt niet.

    De opgravingen, in Belgie of Frankrijk waarschijnlijk a very big deal en overladen van de toeristen en toestanden maar in Italie amper te vinden langs een kustwegel tussen de in de zomer waarschijnlijk overladen maar nu verlaten beachdisco's. Er ligt een mooi bewaard stuk Via Traiana, restanten van een Romeins dorp en een ondergrondse opslagplaats waar je gewoon nog in kon en mocht rondlopen, ik kroop er meteen enthousiast in tot we de megaspinnenwebben opmerkten...

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

    Na twee uur archeologie (de opgravingen waren nog volop bezig, vermoedelijk is nog maar een deeltje van de stad blootgelegd) reden we verder langs de kust naar Polignano Mare, een ongelofelijk mooi historisch stadje op rotsen die uit de zee oprijzen. Het is er niet enkel ongelofelijk mooi, ze verkopen er ook nog eens het beste roomijs van de regio. Dubbel de moeite dus. Je dwaalt er door de smalle straatjes, langs pleintjes waar de oude mannen zitten te keuvelen om dan plots op de zee te stuiten die beneden aan de rotsen woest kolkt, tussen allemaal grotten. En zoals overal zijn er amper toeristen te bekennen en waan je je de enige die van dit schouwspel mag genieten.

    italie, puglia, vakantie, ostuni, polignano mare, egnazia

  • Puglia 2011: Castellana Grotte, Taranto en Martina Franca

    Ook op dinsdag geen Zuid-Italiaans weer maar slechts 20 graden en donkere wolken. Geen nood, ideaal weer om het eens onder de grond te zoeken aangezien de befaamde grotten van Castellana vlakbij zijn.

    De grotten zijn ongelofelijk de moeite, de grootste van de mediterraanse regio en nog maar een fractie is in kaart gebracht. Samen met een enthousiaste gids trekken we 2u lang doorheen het netwerk van grotten, een traject van 1.5 km tot het pronkstuk, de witte grot, en dan weer terug. Na die 2u rondlopen ben ik behoorlijk moe, een Amerikaanse heeft bewondering voor het feit dat ik het volhou met 7 maand zwangere buik, maar het was echt meer dan de moeite als je zelfs maar een beetje van grotten houdt.

    's Avonds kopen we verse ricotta, recht van de boerderij en kookt mijn teerbeminde zelf een smeuige pasta, mmmmm....

    Na een ganse nacht regen staan we op met zon en wolken en nog een beetje fris weer. Na het middageten vertrekken we naar havenstad Taranto, thuisbasis van de Italiaanse marine, industriestad, gesticht door de Grieken in 706 voor Christus en met een onvoorstelbaar rijke geschiedenis. Maar ook de meest vervuilde stad van West-Europa en de stad ging in 2006 failliet. Dit heeft ervoor gezorgd dat het historische centrum volledig vervallen en verlaten is en dat er een onveilig gevoel hangt.

    De snelweg doorheen de industrie stopt plots, loopt letterlijk dood, iedereen moet rechtsomkeert maken en zo bereiken we de stad. We rijden ons, bij gebrek aan wegwijzers, meteen vast in een klein straatje met wat ooit een toeristische dienst geweest moet zijn maar nu enkel nog gesloten gebouwen en enkele zeemachtbonken. We maken ons snel uit de voeten en vinden maar na lang zoeken een parkeerplekje, waar we meteen worden lastiggevallen door een gepensioneerde en aan lager wal geraakte zeeman.

    We zwerven de oude stad in, maar eens de universiteit in het begin van de hoofdstraat voorbij is er geen volk meer, alle pallazo's zijn dichtgespijkerd en vervallen, ook hier is er van toeristische dienst geen spoor meer. Wanneer ze een zijstraat inslaan om de vele agressieve motorfietsen wat te ontwijken stoten we op een jongen die net op dat moment de naald in zijn ader steekt. Hmm. Op naar de nieuwe stad dan maar? Het indrukwekkende fort van de zeemacht is te bezoeken maar enkel via een Italiaanse rondleiding die pas over drie uur start. Het pleintje met infokiosk volgens onze Lonely Planet gezellig is zoals alles, triestig, verlaten, gesloten. Ook het stadsmuseum dat een indrukwekkende collectie oude munten en dergelijke moet huisvesten is al jarenlang gesloten.

    IMG_4079.JPG

    IMG_4088.jpg

    Uiteindelijk geven we het op. Het is overdag waarschijnlijk veilig genoeg maar mijn wederhelft is onder de indruk van de confrontatie met de junkie en ongerust over de oude zeeman en onze auto. We besluiten dus maar het ongetwijfeld fascinerende maar o zo bizarre Taranto te laten voor wat het is en naar Martina Franca te rijden. Het is ondertussen half 4 en de siesta is nog bezig, wat in deze streek betekent dat de straten compleet verlaten zijn, de winkels gesloten en dat er nergens iets te beleven is. Aan de stadspoort is gelukkig een levendig terrasje van een koffiebar waar we wat op adem komen met dolci en espresso. De toeristische dienst op hetzelfde plein blijkt op woensdagnamiddag gesloten, dus duiken we op goed geluk het kleine stadje in.

    IMG_4100.jpg

    We dwalen wat rond, maar pas tegen 17u komt het leven hier weer op gang en dan zijn wij al wat uitgeslenterd voor vandaag. Aan de auto blijken we een parkeerboete te hebben gekregen, maar de parkeerwachters zijn er nog en blijkbaar moeten we gewoon aan hen obs parkeergeld betalen, het indrukwekkende bedrag van 0.80 euro en alles is geregeld. Er zijn ook nergens automaten te vinden en de Italiaanse borden met uitleg begrijpen we uiteraard niet goed...

    ' s Avonds knabbel ik wat breadsticks in bed. Slecht idee. In de muren van onze cummersa leven mieren, die afkomen op etensresten. Flavio had er ons nog voor gewaarschuwd. Na een tijdje is ons bed dus vergeven van de mieren en het kost veel moeite om alle kruimels te verwijderen, het bed te verzetten en het spoor van de mieren uit te wissen. De charme van een eeuwenoud huis...

  • Puglia 2011: Matera

    De mooiste uitstap van onze reis naar Puglia maakten we maandag 19/09. Er was volgens Flavio, de b&b uitbater sinds april geen spatje regen gevallen, maar deze ochtend werden we wakker onder een dreigende onweerslucht. Na onze capuccino en cornetto al crema in de koffiebar vertrokken we naar Matera, zo'n 60 km verderop, op de Italiaanse wegen een goed uur rijden. Al rijdend langs de kleine wegen zagen we het landschap volledig veranderen. Eigenlijk was dit dan ook niet meer Puglia, maar Basilicata. Onderweg viel er een stevige bui en vaak waren we de enigen op de baan. Matera ligt in een verlaten uithoek, je hebt echt het gevoel door niemandsland te rijden als je ernaartoe trekt.

    We hadden geluk, tegen dat we de stad bereikten was de regen net gestopt. Voor we er erg in hadden reden we van het nieuwe deel van de stad het historische stuk in en reden we ons vast in piepkleine straatjes, steil de berg af. Nergens een georganiseerde toeristenparking, gewoon hier en daar plekjes langs de kant. We lieten de auto dan maar achter en zochten onze weg naar een louche toeristische dienst waar ze ons 2 euro aftroggelden voor een stadsplannetje.

    puglia, basilicata, Matera

    Matera is een eeuwenoude stad gebouwd op de steile hellingen van een ravijn. In de rotsen uitgehouwen zijn de zogehete Sassi, grotten waarin mensen tot 1951 hebben gewoond. Matera is eeuwenoud en bestaat al sinds de 3e eeuw voor Christus. De stad was het decor voor de film The Passion of the Christ en is een van de meest fascinerende steden die ik ooit heb gezien.

    We beklommen het toeristische deel van het sassi district tot aan de Duomo (1270), die echter in de stellingen stond en niet toegankelijk was. We dwaalden op goed geluk door de grotendeels verlaten straten en pleintjes. Tegen de middag kregen we honger maar alle in onze gids aangeraden restaurantjes bleken gesloten. Uiteindelijk vonden we in een piepklein straatje in de sassi toch 1 kelderrestaurantje waar we die middag de enige gasten waren. In mijn orichietti met broccoli bleek helaas vlees te zittenm waarop de kok een ander gerecht voorstelde, orichetti met rape, gefrituurde broodkruimels en een stevige portie look. Een basic maar smakelijk gerechtje. Nergens doen ze hier trouwens parmesaanse of andere kaas op de pasta, die zelden uit meer dan 2 of 3 ingredienten bevat en zeer basic maar ook puur en lekker is.

    puglia, basilicata, Matera

    Na het eten is het helaas weer beginnen regenen. We kunnen niet echt ergens naartoe en schuilen dan maar aan een krantenkiosk. Na een dik half uur is het ergste voorbij en wagen we ons in de andere Sassi, die veel wilder en minder toeristisch zijn. Het eerste half uur zien we geen levende ziel. De pijlen naar een klooster leiden naar een verlaten ruine die goed afgesloten is. We dwalen verder tussen verlaten en vergrendelde grotten, hier en daar vol vuil en miserie en stukken die nog bewoond blijken te zijn. Hier hangt een heel speciale sfeer. Eeuwenoud, intrigerend, arm. Het is een unieke ervaring om dit stadsdeel te verkennen. Na verloop van tijd komen we aan de rand van het ravijn, beneden een snel stromende rivier, aan de overkant uitgehouwen rotsen. De streek moet vol eeuwenoude rotskerken zitten met fresco's die enorm de moeite zijn maar enkel verkend kunnen worden met stevige wandelschoenen en een ervaren gids, iets wat met mijn zwangere buik geen optie is, ben al behoorlijk trots dat ik hier de heuvels van de stad op en afklauter zonder veel problemen. We bezoeken een grot die ingericht is zoals de mensen hier eeuwenlang hebben gewoond, allemaal in 1 ruimte, de kinderen in bed, in een wieg, in de laden van de ladenkast en op de grond, de ezel in dezelfde ruimte. De armoede in deze streek was onvoorstelbaar, met een kindersterfte van 50 procent. Daarom hebben ze de bewoners in de jaren 50 verplicht in modernere huizen te gaan wonen.

    puglia, basilicata, Matera

    puglia, basilicata, Matera