• en toen stond de wereld stil

    Dinsdag kick off meeting van het internationaal project, Zweden, Duitsers en Tsjechen op bezoek. 's Avonds gaan eten. Vlak daarvoor stortte de wereld in. Mijn ma. De kanker is terug. Het ziet er slecht uit, het zit nu in de lever. Toch mee gaan eten. Toch de ganse woensdag gecontreerd op de meeting. Ondertussen ook diezelfde dinsdag verhuisd van ons huurappartement weer naar onze bouwwerf. Niet kunnen slapen. Woensdag niet kunnen slapen. Donderdag niet kunnen slapen. Vandaag gaan spreken op een studiedag en dus onbereikbaar zijn terwijl mijn ma het nieuws krijgt: het ziet er nog slechter uit dan verwacht. Volgende week CT scans en dan weten we of het nog zin heeft om chemo op te starten. Bestraling of operatie zijn geen optie meer, chemo is een waterkans. Plots is er de zeer acute vrees dat mijn mama het moment niet meer zal mogen meemaken waarop ik mama word. Ik blijf werken. Doorgaan. Presteren. Concentreren. Elke avond in de bouwwerf wonen met tal van problemen. Morgen op reis vertrekken. Blijven gaan. Vooral-niet-nadenken. Sterk zijn. Elke avond in bed crashen en uithuilen bij mijn Teerbeminde. Praktisch denken. Mama ondersteunen. Papa ondersteunen. Sterk zijn. Binnen een half uurtje ga ik naar haar toe. Huilen waarschijnlijk. Genieten van elke moment die ons nog gegund is ook.

  • Verhuisplanning

    We vonden een betaalbare verhuisfirma, uiteraard de weekends al bezet dus verhuizen we volgende week dinsdag.

    We, 't is te zeggen, mijn wederhelft, zijn broer, zijn moeder en de twee verhuizers. Ik kan die week geen enkele dag verlof krijgen; dinsdag en woensdag kick-off meeting van het internationaal project waaraan ik meewerk samen met organisaties uit Duitsland, Zweden en Tsjechië die op dinsdag allemaal in Brussel zullen neerstrijken. En vrijdag een studiedag waar ik een ander project moet voorstellen. En zaterdag vertrekken we op reis. Of hoe de drie drukste dingen van dit jaar allemaal in dezelfde week vallen. Wat trouwens ook al bij onze verhuis naar het appartement zo was eind vorig jaar. Maar kom.

    Daarom zijn we dit weekend al begonnen met inpakken. Eerst nog wat verhuisdozen schooien en dan al de helft van ons gerief erin gestapeld. Nog niet alles, want het is nog een week, natuurlijk. Zaterdag nog eens van werfopvolging gedaan en een rits kleine mankementjes ontdekt, zoals een lichtknop die een meter te ver geplaatst is waardoor die in de keuken staat en er in de inkomhal geen lichtknop is. Hopelijk zetten ze dat nog recht zonder al te veel miserie voor de mooie, nieuwe pleister.

    Zaterdag ook al een eerste van een rij bezoeken aan Ikea, want we hebben wel een en ander nodig uiteraard. Blijkbaar hebben ze daar nu trouwens ook een veggie menu, dus zijn er ineens snel blijven eten, weer tijd uitgespaard.

    Voor de rest zoek ik ontspanning in kleine dingen als Komen Eten, de boeken van Anne Rice (schitterend!!!) en The Sopranos (beter laat dan nooit, geweldige ontdekking!). En onze twee langpoters natuurlijk.

  • Freaky manspersoon in het park

    Ik ben nu geen watje, maar afgelopen zondag was ik toch wel wat aangedaan toen een onbekende gedrogeerde/zatte/psychisch niet geheel stabiele/combinatie van al deze factoren medemens zonder aanleiding zo'n beetje begon te dreigen.

    Het zit zo, zoals elke ochtend laten we de honden uit. Het is mooi weer, dus een wandeling naar het Zuidpark. Op een bepaald moment begint een vreemd uitziend individu daar tegen allerlei vuil dat rond een vuilbak slingert te schoppen en zo wat in zichzelf te murmelen. Niks aan de hand. Hij begint rond te lopen en op een bepaald moment begint die te roepen. Wat doet een mens als hij een andere mens hoort roepen? Juist ja, kijken. Big mistake. Meneer moet zich uitgelachen gevoeld hebben of weet ik veel wat, al wat wij deden is een neutrale blik werpen van 'he, wat gebeurt er daar' tot die ineens tegen ONS begon te roepen. Dan kijk je nog meer natuurlijk, temeer omdat hij niet bijster verstaanbaar was.

    Nog altijd niks om je druk over te maken, tot die gast het nodig vindt om ook nog eens naar ons toe te komen en te roepen dat hij ons gaat overgieten met spiritus en in de fik steken. Ok, je weet dat de kans dat die effectief een wapen of iets dergelijks bijheeft eerder klein is, maar toch, dan begon mijn hart toch in mijn keel te bonken.

    Raar hoe je brein dan begint te razen en focust op het beschermen van de personen die je graag ziet (Teerbeminde en de twee langpoters dus maar ook wel het nog niet geboren leven in mijn buik). Adrenaline komt vrij, wat doen, wat niet doen, hoe kijken, negeren die handel, negeren, wat als hij te dicht komt, wat ga ik doen,...

    Uiteindelijk kwam hij tot op 2m en keerde zich dan om en verdween hij luid vloekend het park uit. Heb er toch even van moeten bekomen.

  • Eendjes II

    canards.jpg

  • Eendjes

    De vijver in het park in de buurt, een maand of twee geleden, een eend en acht kuikens. Je weet hoe dat gaat in de natuur, dus we verwachten ons aan een spijtige afvalrace van gele donsjes. Maar tot onze blijheid en verbazing zwemt er ondertussen een heuse 'gang' van 8 pubereenden rond in de vijver. Mama heeft er afstand van genomen, maar de kroost verplaatst zich nog altijd in groep.

    Een geweldige kweekvijver voor eendjes, is dus onze conclusie. Tot er de afgelopen week opnieuw 8 gele donsjes rondlopen, van een andere mama-eend deze keer. De dag erna zien we er al 6 meer, enkele dagen later nog 2 en op diezelfde dag enkele uren later maar 1. Ondertussen waarschijnlijk geen enkel. Deze moedereend werd door de rest blijkbaar niet in het veilige water getolereerd en zat dus midden op het gras met haar kleintjes, open en bloot voor katten en andere roofdieren. Zo zielig...

  • Shopping

    Ok, de afspraak was, hier geen bollebuikengedoe. Ik ga me daar niet aan kunnen houden. Neem nu afgelopen zaterdag, een ganse dag shoppen in Antwerpen met een vriendin, da's blogvoer. Maar het gaat om zwangerschapswinkels, dus eigenlijk verbannen naar de andere blog. Maar ik heb zin om het hier te vertellen. Dus...

    Het werd een ontzettend lange, maar geweldige dag. Om 9u thuis vertrokken, 10u30 in Antwerpen station afgesproken en de dag goed ingezet met een caramel frappucino bij Starbucks en het nieuws dat deze vriendin niet enkel zwanger is maar ook nog eens verloofd. Bijbabbelen was dus vereist. Dan de tram op naar de kaaien om onze toch aan te vangen bij Bella Belli, een winkel met een lieve verkoopster en een zeer ruim assortiment waar helaas het meeste al uit mijn maat was en ik dus helemaal niks vond. Op de koop toe liepen we daarna compleet verloren, en dat bij 30° en mijn vriendin op hakken, het leverde haar al meteen een blaar op. Maar het geluk was aan onze kant, plots verscheen daar een uitnodigend terras mét bovendien een kaart met voedsel dat ook geschikt is voor een zwangere vegetariër zoals ondergetekende; groententaart. En nog superlekker ook.

    Weer de tram op en richting Kammenstraat, waar de heerlijke winkel Fragile huist. Een mooie winkel, een ontzettend ruim assortiment, allemaal made in Belgium, prachtige kleuren en stoffen en vooral MOOIE kleren, geen slechtzittende rare dingen die je enkel draagt omdat de rest niet meer past. Helaas hangt hier ook een prijskaarte aan vast, ik betaalde bijvoorbeeld 72€ voor een gewoon topje. Maar het zijn kleren die je ook na de zwangerschap kan blijven dragen en die echt supermooi zijn, dus ik haalde mijn kredietkaart met niet al te veel hartepijn boven voor een kleedje, een rokje, en topje, een tshirt en een truitje. De rest liet ik maar hangen, want op zich kan een mens in zo'n winkel blijven kopen.

    Van daar trokken we naar een volgend terrasje voor een vers sap, vitamientjes weet je wel en dan op naar Noppies. Ik heb al een jeans en een tshirt van dit merk waar ik tevreden van ben, maar vandaag ging het moeilijker. Na onze ervaringen in Bella Belli en Fragile leken deze kleren, veel goedkoper, helaas nooit goed te zitten. De jeansrok zat minder comfortabel dan de niet-zwangerschapsjeansrok die ik aanhad. Geen goed idee dus. Het lange t-shirt maakte me vormeloos. Het topje was zelfs in XS veel te groot. Toch vond ik nog een leuk casual rokje en een topje van Esprit.

    Na een korte omzwerving via Prémaman (net zo ouderwets als we ons hadden voorgesteld) doken we nog de H&M binnen, ondertussen was het al 18u gepasseerd maar de winkels bleken gelukkig open tot 18u30. Een zeer beperkt aanbod en niet echt kwaliteit, maar eind van de maand gaan we op reis en een leuke jeansshort kon me toch wel bekoren, en voor 25€ kan je ook niet sukkelen, toch. Ik ging in de Vero Moda nog op zoek naar de Mamaliciouscollectie die ze in Gent hebben, maar in Antwerpen nog niet van hadden gehoord. Nog een laatste terrasje en weer de trein op. Om 20u30 was ik thuis, compleet uitgeput, failliet, maar een bescheiden bergje mooie kleren waar mijn buikje in past rijker.

  • 14 weken

    Omdat mijn lichaam het ondertussen nog weigert te verbergen doe ik ook geen moeite meer: eind november breidt ons tot nu toe enkel uit volwassen mensen en volwassen honden bestaand gezinnetje uit met een baby. Maar om iedereen die niet graag zwangerschaps- en babyverhalen leest te sparen, ben ik daarvoor uitgeweken naar een aparte stek. Voor de liefhebbers dus.