• Dulli

    Nog een nachtje slapen voor de doortocht van Greg Dulli en zijn Twilight Singers in AB. Na zijn geweldige solo-concert in Trix eind vorig jaar hebt u geen enkel excuus om er niet bij te zijn. 't Is zelfs niet eens uitverkocht...

  • Lente

    De lente is in het land, hoe zalig is dat niet. Mijn jas laat ik nog niet thuis, maar een mens kan al eens een dunne wintertrui aandoen en een terrasje doen of een vergadering buiten in plaats van in een deprimerende vergaderzaal. Grappig hoe iedereen zoveel mogelijk van die eerste zonnestralen wil meepikken. Hoe deugd doet het ook niet, na die lange, koude en donkere wintermaanden. Van mij mag het de rest van de lente en zomer zo zonnig blijven.

    Wat best niet elke dag gebeurt, is dan weer de staking tegen de Europese top die vandaag aan de gang was. Om 5u stond ten huize Josie en Egel de wekker zodat mijn wederhelft op zijn werk zou raken voor ze alle tunnels en kruispunten afzetten. UIteraard kon ik nadien de slaap niet meer vatten ook al moest ik er 'pas' om 6u45 uit. Bussen die te laat waren en lopen om een provolle trein te halen, rechtstaan op die trein en nu met slaapoogjes aan het werk. Benieuwd hoe het verkeer vanavond zal zijn trouwens. Toch grappig, hoe de vakbonden staken tegen 'asociale maatregelen' door voor de zoveelste keer een halve stad en openbaar vervoer te gijzelen. Alsof dat NIET asociaal zou zijn. Boehoe.

    De agenda voor de komende dagen heeft zich weer aardig opgevuld. Morgennamiddag een interview met een student. Van't weekend misschien nog eens naar de film. Zondag op bezoek bij mijn ouders en misschien ook nog eens langs de schoonouders. Volgende week naar The Twilight Singers in AB, wat alvast een van de concerten van 2011 belooft te worden. De komende dagen dus veel de cd opzetten. Maar eerst van mijn slaaptekort afraken. Ben gisteren gaan slapen midden tijdens There will be blood en ben nog altijd een zombie en dat met dit mooie weer...

     

  • Rango

    rango.jpgDe kleinste zaal van Kinepolis puilde uit van de jonge tieners, die dan de helft van de tijd nog op de verkeerde plaats zaten waardoor het de hele film onrustig bleef. Naast ons bijvoorbeeld zat een groepje van drie die 70% van de tijd zelfs niet aan het kijken waren maar de hele tijd spraken/riepen (en duidelijk niet over de film). In de helft zegt er dan plots eentje: "Ik versta die film helemaal niet". Hoe zou het komen.

    Rango is dan ook niet de typische goedlachse eenvoudige animatiefilm met makkelijke grapjes zoals Finding Nemo of zelfs Shrek dat wel is. Het was ontzettend mooi geanimeerd en zat vol grappen, maar het vergde toch net iets meer van de kijker.

    Rango is een volbloed western. Maar dan met dieren in plaats van cowboys. Zoals de overmoedige hagedis Rango (Johnny Depp), burgemeester (Ned Beatty) en Deadwood-ster Timothy Olyphant als de mysterieuze Spirit of the West. En provol verwijzingen naar klassiekers uit het genre. Waardoor je als niet-western liefhebber als ik soms voelt dat er dingen aan je voorbijgaan maar niet altijd kan plaatsen wat precies.

    Maar echt erg is dat niet, want ook zo laat Rango zich goed bekijken. Zoals een goede Western betaamt, is het een verhaal van goed en kwaad, van een keihard leven in een nietsontziend milieu, van een leven dat één lange struggle to survive is wat de held ook de kans geeft om te schitteren en volgelingen aan te trekken. Met de typische saloons, verdorde landschappen, sterke drank, love-interest, uitgeputte rijdieren, blinkende sporen en duels. En dat allemaal met een serieuze 'twist' die de film sprankelend en boeiend maakt.

    Wie een intelligente, goed gemaakte animatiefilm wil zien, rept zich dus best naar de zalen voor Rango.

  • Onverantwoord Oninteressant

    Journalisten zijn slordig, las ik zonet bij Polly. Dat wisten we natuurlijk al langer. Wanneer journalisten het hebben over iets wat toevallig jouw vakgebied is, dan betrap je ze geregeld op slordigheden, onjuistheden, veralgemeningen, sensatie,... Alsof ze geen tijd hebben om zich deftig in te werken in het onderwerp waarover ze schrijven of op zijn allerminst eens een dubbelcheck te doen.

    Maar soms maken ze het toch wel heel erg grof. Zo vond ik na een lang weekend Rome een mail in mijn box van een goeie maat die me erop wees dat deze blog vernoemd werd in de weekendeditie van De Standaard en dat er vreemde quotes van mij instonden. "Hoe", mailde hij, "maar jij hebt toch niet eens een rijbewijs?"
    Neen dacht ik bij mezelf, ik heb geen rijbewijs en klikte nieuwsgierig de link open. Waar gaat dit nu weer over...

    Tot mijn zeer grote verbazing las ik in De Standaard een artikel waarin de een of andere journalist het nodig had gevonden 'vrouwenblogs' te lezen en op basis daarvan een 'ludieke' analyse van vrouwelijke blogsters te maken. Leest u daar enige neerbuigendheid/spot? Absoluut. De manspersoon in kwestie had er duidelijk veel plezier in geput om de meest neurotische citaten uit de veelheid aan verhalen de putten en daar dan rode draden in te gaan onderscheiden en het geheel zo samenbreien tot een artikel dat het niveau niet haalde van de blogs waaruit geput werd.

    Maar da's maar één aspect. Ik zou me totaal niet geërgerd hebben aan dit stukje Flairjournalistiek ware het niet dat de journalist de ene na de andere compleet foute quote in mijn mond legde. Volgens het artikel in kwestie heb ik niet alleen een rijbewijs, maar ook een eigen auto waarmee ik dan de traag rij. Straf voor iemand zonder rijbewijs. Of zaag ik omdat mijn partner niet mee wilde naar mijn werkfeestje. Maar hij is nog nooit uitgenodigd geweest want al onze werkverplichtingen zijn ZONDER partner. En te saai om over te bloggen. En zo ging het maar door. Van al de citaten die zogezegd van mij waren, was er geen enkel echt van mijn blog afkomstig.

    Waaruit we dan twee dingen kunnen concluderen. Dat meneer de journalist zijn slordigheid ten top heeft gedreven en een andere persoon met mij verward. Of dat een andere blogster een Josies Diary heeft. In elk geval heb ik twee mails gestuurd naar De Standaard met een vraag om meer uitleg, ten slotte wordt mijn blog hier foutief door het slijk gehaald, maar ik kreeg beide keren geen antwoord. Wat ik toch wel behoorlijk straf vind. Omdat het om een anonieme blog gaat, is blijkbaar alles toegelaten volgens de heren journalisten. Ik zou er bijna mijn abonnement op De Standaard van opzeggen. Moest ik het me aantrekken. Maar ik vind het eerlijk gezegd enkel heel zielig. Bloggers checken hun bronnen tegenwoordig blijkbaar beter dan beroepsjournalisten en toch nemen die laatste die eerste nooit serieus.

  • Rome

    Om mijn wederhelft te verrassen voor zijn verjaardag had ik vier daagjes Rome geboekt. Pas toen we zaterdagochtend op de luchthaven aankwamen kreeg hij de bestemming te horen, die gigantisch in de smaak viel. Mijn Teerbeminde is verslaafd aan pasta in het bijzonder en de Italiaanse cultuur meer algemeen en hij was nog nooit in Rome geweest dus ik had wel verwacht dat mijn cadeau in de smaak zou vallen…

    De reis verliep supervlot, de vlucht van Alitalia was mooi op schema, in Rome vonden we meteen de (dure!!! 14 euro per persoon enkele rit) trein naar het stadscentrum en van het station was het een kilometertje stappen tot aan onze bed and breakfast.

    Die viel redelijk mee. De kamers lagen verspreid over verschillende gebouwen en onze kamer lag op de derde verdieping van een typisch Italiaans flatgebouw in een klein en gezellig straatje met leuke bars en restaurantjes. Super om in een straal van 500m veel restaurants aan te treffen, normaal moet ik als veggie altijd ver zoeken en de metro nemem om iets eetbaars te vinden. Op dat vlak is Italie natuurlijk een zegen, op elke straathoek is wel iets vegetarisch te vinden.

    Het enige nadeel van een superligging ondervonden we meteen die eerste nacht; was het het enkel glas of iets anders aan het oude gebouw, maar het straatlawaai dat tot een uur of drie ’s nachts doorging was zo luid dat het leek alsof de mensen naast ons bed stonden te roepen in plaats van beneden op straat. En Italianen zijn geen rustige mensen, ook in 'den uitgang' niet. Ook de douchende buren waren geen hulp en ik wist ook niet dat de glascontainers in Rome na middernacht nog worden geleegd. Nu ja, ook al konden we naar enkele uren slapen, ik had er verbazingwekkend weinig last van, het feit dat we op vakantie waren maakt toch een verschil op dat vlak blijkbaar.

    Voor het ontbijt moesten we naar een hippe koffiebar op een van de gezelligste pleintjes van de stad, er bleek van ’s morgens tot ’s nachts volk te zitten en we vonden het zelfs aangeraden in onze Lonely Planet. Het ontbijt was elke dag hetzelfde, twee sneden brood met confituur en een koffiekoek, maar de koek en het brood waren zo vers en de  cappucino en warme choco erbij zo lekker dat het gebrek aan variatie niet echt een probleem vormde.

    Het enige wat niet echt meewerkte op dit lang weekend, was het weer. Grijs en droog de eerste dag (onze gastvrouwen droegen van die lange, gewatteerde jassen, zo koud was het nu ook weer niet…), regen van ’s morgens tot ’s avonds de tweede dag waardoor we die dag enkel het Forum Romanum vanonder de paraplu bezochten en voor de rest vooral binnen voor de regen scholen, opnieuw grijs en bijna droog op dag drie en 20 graden en een stralende zon op onze vertrekdag, wanneer we om 13u alweer op de luchthaven moesten zijn.

    Wat doet een mens als hij maar twee volledige dagen heeft in Rome? Onze Lonely Planet gaf genoeg voer voor een week of langer maar we hadden geen zin in druk en stress en gehaast. Bovendien had ik de stad al eens van boven tot onder bestudeerd. Omdat het Forum Romanum en het Collosseum achter de hoek lagen en mij het meest zijn bijgebleven tijdens mijn vorige verblijf, begonnen we daar. Een ticket is twee dagen geldig en geeft toegang tot de drie sites (als je de Palatino apart rekent) en toen we na twee uur Forum Romanum vrij kouwelijk en doorweekt waren, besloten we het Colloseum voor de volgende dag te houden. Je kan de eindeloze rij aan de kassa van het Collosseum trouwens vermijden door je ticket aan de Palatino te kopen waar het doorgaans een pak rustiger is.

    Rome, italie

    Ik was nog steeds onder de indruk van beide sites. Rome heeft zo eindeloos veel schatten, elke vierkante meter grond biedt er schatten uit verschillende eeuwen, vaak in verschillende lagen boven elkaar. In het Forum Romanum is zo veel te zien op zo’n beperkte oppervlakte, dat je niet weet waar eerst te kijken. Het is alleen spijtig dat de Italianen niet de moeite doen om op de site bordjes te plaatsen met uitleg of op zijn minst wat het is dat je ziet. Het is een grote chaos van oude stenen waar we zelf met behulp van onze reisgids maar moeilijk wijs uit raakten. Ook in het Collosseum is er weinig meer voorzien dan een onduidelijke te volgen route. Ok, op beide sites kan je extra betalen voor een audiogids, maar zoveel moeite is het toch niet om links en rechts een bordje met uitleg op te hangen, toch? Ik vermoed dat Italie en Rome gewoon zo ontzettend veel onbetaalbare resten en monumenten hebben dat het voor hen allemaal erg gewoon is. Als je het vergelijkt met bijvoorbeeld de arena van Nimes, waar alles veel meer gekaderd en georganiseerd is… Maar daar hebben ze natuurlijk vooral die arena waar Rome zowat barst van de archeologische sites en enkel waarschijnlijk voor maar een fractie middelen heeft.

     

    Rome, italie

     

    Na het bezoek aan het Collosseum besloten we de rest van de stad te verkennen via een grote stadswandeling. De metro naar het centrum nemen bleek weinig zinvol aangezien de beide metrolijnen niet in het oude centrum passeren. Dus besloten we het traject maar te voet af te leggen. Wat misschien nog beter is omdat er ook onderweg weer zoveel te zien was dat we maar traag opschoten. De Fori Imperiali met een Trajaanse Zuil, het dominerende witmarmeren pronkmonument, de ene oprachtige palazzo naast de andere, ontelbare oude kerkjes, een prachtig compleet verlaten theater waar nu blijkbaar appartementen bovenop waren gebouwd en dat je gratis kon bezoeken maar het bezoek was weinig meer dan het bekijken van de buitenmuren. We verzeilden per ongeluk in de Joodse wijk en hielden halt aan een klein en goedkoop maar superlekker restaurantje in een steegje, blijkbaar het broertje van een bekend en duurder restautant enkele meters verder. Voor geen geld kregen we anderhalve liter water (3 euro!), een typisch Romeins voorgerecht van met look en olijfolie opgediende artichoc en twee borden pasta.

    Rome, italie

    Echt tijd om iets te bezoeken was er niet, dus koos ik ervoor om mijn Teerbeminde gewoon de sfeer van de stad te laten opsnuiven door overal langs te wandelen; het Piazza Navona, het Pantheon, de Spaanse Trappen, de Trevi Fontein, het Sint-Pietersplein, de oevers van de Tiber, de chique winkels, onderweg stoppen voor een lekkere espresso,…

    Italie is natuurlijk ook lekker eten en drinken. De eerste avond aten we voor amper 18euro een volledig menu bij Indisch restaurant Il Guru, zondagavond at ik een superlekkere tagliolini al limone terwijl mijn wederhelft ontdekte hoe spaghetti carbonara echt hoort te smaken in Le Tavernelle en onze laatste avond in Rome vierden we zijn verjaardag in een veggie restaurant op enkele meter van onze kamer in Pugliamonti, een piepklein en supergewellig restaurantje met typische gerechten uit Puglia. Wat me hier opviel, was de vriendelijkheid van de Italianen. Ik had amper honger en bestelde enkel een hoofdgerecht, maar mijn wederhelft koos het driegangenmenu. Zonder dat we daarom hadden gevraagd, bracht de uitbater zowel bij het voorgerecht als bij het dessert een leeg bord en bestek voor mij zodat ik kon meegenieten van de gerechten die ik zelf niet had besteld. Het voorgerecht was trouwens overheerlijk, een bord vol hapjes, een soort uientaart, overheerlijke kaas, artichoc, een heel arsenaal aan overheerlijk geprepareerde en toch eenvoudige gerechtjes. Ook het focacciabrood erbij was gewoon super.

     

    Rome, italie

     

     

  • Take me out

    Verbouwen. Hard werken. 32 jaar zijn. Allemaal dingen die ervoor zorgden dat ik niet meer uitga. Pas op, naar de cinema gaan doe ik de laatste maanden meer dan ooit tevoren. En op café kom ik ook geregeld (zij het nooit langer dan een uurtje). En dingen doen als shoppen, theater, dans,... geen probleem. Maar uitgaan, zoals in 'tot 's morgens vroeg', buiten het occasionele trouwfeest is dat al héél lang geleden. Zo lang dat een vriendin en ik ons begonnen af te vragen of we dat nog wel konden...

    Dus besloten we dat eens uit te testen. Donderdag rustig begonnen met een after work date in Brussel, iets gaan eten, paar glaasjes drinken en dan tegen 22u braaf naar huis. Volgende dag werkdag en van die dingen. Maar toch een zeer geslaagde avond. Om dan zaterdagavond aan het echte werk te beginnen, Hindu Nights, hét hippe rock 'n rollfeestje in Vooruit.

    Ik wou bij de vorige twee edities al gaan, maar kreeg nooit volk gemobiliseerd. Ik ben in mijn vriendenkring overduidelijk niet de enige die het zware fuiven verleerd is. Maar deze keer waren de vrienden wél bereid. Ha!

    Eerst opwarmen in het café van de Vooruit en dan tegen half twaalf naar de zaal. We vreesden dat dat veel te vroeg zou zijn, maar niks was minder waar, het kot zat al aardig vol, en tegen 1u was het serieus wriemelen om nog een plek te veroveren op de dansvloer. Want da's toch waarvoor we kwamen, eens kunnen dansen op deftige muziek. En terwijl de mannen dus boven gezapig pintjes dronken, gooiden een vriendin en ik ons beneden in het feestgedruis. En wat een geruststelling was het om te ontdekken dat we het absoluut niet verleerd zijn. De goeie muziek hielp gigantisch, uiteraard. Arctic Monkeys, The Beatles, Black Box Revelation, The Killers, Franz Ferdinand, alles wat rockte kwam aan bod en dan vooral alles wat Brits was, dat was nu eenmaal het concept. Voor mij hadden er nog wat goeie Amerikanen tussen gemogen en sommige Britten werden ook al eens schromelijk vergeten (Morrissey, iemand?), maar we mogen niet klagen, dit was het beste feestje in minstens tien jaar tijd (ok, gezien mijn fuifverleden de laatste jaren wil dat weinig zeggen, maar toch).

    En tot mijn grote verbazing hielden we zelfs stand tot een deftig uur, ondanks het feit dat ik die dag op was van 8u en al de ganse dag met mijn moeder was gaan shoppen in Leuven. De enige verandering met vroeger is dat uitslapen tot na de middag nadien blijkbaar niet meer lukt, om 10u was ik al op... To be continued!

  • True Grit

    true grit.jpgDe laatste maanden ga ik weer veel meer naar de bioscoop. Wat ik als een positief iets beschouw, want cinema is voor mij echt cultuur. En ontspanning, dat uiteraard ook. En sinds het aanbod in de cinemazalen boomt...

    Het afgelopen weekend kozen we voor de helaas geen enkele Oscar winnende True Grit van de Coen brothers. Een echte western met de geweldige Jeff Bridges in de rol van oude, ietwat vadsige maar ook bijzonder karraktervolle marshall Rooster Cogburn. Bridges wordt door een veertienjarige Mattie (Hailee Steinfeld) ingehuurd om de moordenaar van haar vader op te sporen, zodat ze ervoor kan zorgen dat de man terecht gesteld wordt voor zijn misdaad. Cogburn is eerst vrij sceptisch, wat kan een meisje van 14 hem nu vertellen, maar gaandeweg wint de keiharde Mattie zijn respect en trekken ze samen op pad, het indiaans territorium in.

    Wat volgt is een ontzettend goed gemaakte en prachtig geacteerde traditionele western. Een spannend, onderhoudend verhaal en fijn uitgewerkte hoofdpersonages houden je met plezier de duur van de film bezig. Maar van de Coen brothers verwacht je toch altijd net dat tikje méér. En wat dat betreft blijf je bij deze True Grit op je honger zitten, wat ineens het gebrek aan Oscars verklaart. Maar laat dat je niet afschrikken, want de film blijft zonder twijfel oerdegelijk entertainment en dus warm aanbevolen kost.