UA-104319606-1

The National in Vorst, of hoe ik dankzij de MIVB-staking een half uur te laat kwam op het concert van het jaar en drie uur deed over 9km

 

 

 

Het begon nochtans goed; Vorst ligt op zo’n 9km van mijn werk en in superomstandigheden doe je daar 20 minuten over. Omdat het Brussels verkeer echter nooit echt super te noemen valt, vertrokken we anderhalf uur op voorhand. Om 18u vertrok mijn wederhelft op zijn werk, tegen 18u20 pikte hij mij op.

Een uur later stonden we toch al 1 km verder. Nog 8 te gaan. Op de ene rijstrook (we zijn recht door de stad gereden, de vorige keer deden we er via die weg iets van een 35 minuten over) was het meer stilstaan dan rijden. Taxi’s, Lijnbussen en haastige terreinwagens en BMW’s scheurden ons voorbij op de trambaan. Ik dacht, in al mijn naïeviteit, dat het enkel beter kon worden. Nog een uur te gaan, we zouden er wel raken. Het werd echter enkel erger. Het verkeer viel volledig stil. Bij elk groen licht duurde het 3 of 4 beurten eer er 1 auto door kon. Een bepaald moment stond het verkeer drie rijen (dus op beide trambanen) dik en volledig stil.

Na twee uur kwamen we aan het kruispunt met de kleine ring. Hier bleek het probleem te zitten. Doordat het verkeer zo traag ging, waren verkeerslichten nutteloos. Je reed door het groen het kruispunt op en kwam dan middenin vast te zitten. De auto’s van de andere straten beginnen te rijden en zo stond het constant snuit aan snuit. Zelfs de Lijnbussen gaven het op en lieten de mensen uitstappen. De politie kwam. En vertrok. Twee combi’s zien passeren maar meer dan toeteren en zwaailichten aanzetten en erdoor racen deden ze niet, ze lieten de mensen compleet aan hun lot over. Na laaaang aanschuiven strandden we zelf midden op het kruispunt. We konden niet voor- of achteruit, niet links of rechts, overal stonden andere auto’s stil. Uiteindelijk zijn enkele chauffeurs uitgestapt en zijn de zelf het verkeer beginnen regelen en instructies geven terwijl een verbaasde toerist stond te filmen.

Eens dat kruispunt over gingen de overige 6 km overigens supervlot. Tegen 21u kwamen we aan Vorst. Uiteraard was er dan geen parking meer. Er is geen parking aan de zaal en in de omliggende wijk staan de bewoners al geparkeerd en zijn het overal uitritten en poorten waar je niet mag parkeren. We reden verloren, vonden de weg terug, maar nog geen parking. Het was ondertussen al 21u20 en ik was helemaal geflipt. Na de berusting en de woede nu enkel nog gefrustreerde tranen. Mijn wederhelft was bovendien al enkele dagen  een beetje ziek. Hij heeft me uiteindelijk uit de auto gekieperd voor de zaal. Toen ik aan de deur kwam, zei de security direct ‘deuxième balcon’. My worst nightmare. Ik ben daar al eens gestrand in gelijkaardige omstandigheden na file op de grote ring bij Sigür Ros, never again had ik toen gezworen, je hoort daar niks en je ziet nog minder. Toen ik aan het eerste balkon kwam, ben ik daar dan kunnen binnenglippen en op de achterste rij was nog plaats. De mensen zaten overal op de trappen tussen de zeteltjes. Ik dacht dat dit een Club-concert was en dat de bovenste ring niet eens opengesteld was, maar Vorst heeft mij dus weer liggen gehad, ondanks anderhalf uur op voorhand vertrekken voor een afstand die je op een half uur overbrugt kon ik dus nog steeds geen staanplaats veroveren.

Mijn wederhelft is niet meer binnen geraakt. Rondrijden en geen parking vinden. Uiteindelijk ergens een illegaal plekje maar een geluk dat hij is blijven zitten in de auto want een kwartier later stond de sleepwagen er. De mensen die nog na ons toekwamen en daar hebben geparkeerd, wachtte dus nog een leuke verrassing. Het was 22u eer hij een parkingplaats had gevonden en tegen dan was hij het meer dan beu. Tja.

Zelf zat ik dus alleen en totaal op van de zenuwen daar in de nok van Vorst, helemaal niet meer in de stemming. Het spreekt voor The National dat ik na twintig minuten balen en omstandigheden from hell toch nog in het optreden geraakt ben. Het feit dat ze vrij akoestisch spelen zorgde voor minder strontgeluid dan normaal in Vorst. Er viel zowaar nog van muziek te genieten. Tegen het einde had ik me volledig neergelegd bij mijn lot en genoot ik er zowaar van, van de adembenemende nummers van Matt Berninger en de zijnen, zijn zotte fratsen (is die nu echt op zijn smoelwerk gevallen of was het part of the show? De security werd helemaal gek toen hij het ganse middenplein overstak en dan omhoog kroop, ik had niet gedacht dat hij dat in deze zaal zou zien zitten), het kippenvel sluitstuk Vanderlyle Cry Baby (alhoewel het amper te horen was waar ik zat), de teksten die ondertussen iedereen kon meezingen (en heel soms ook deed), ‘Anyone’s Ghost’, prijsbeest ‘Bloodbuzz Ohio’, ‘Sorrow’, Affraid of Everyone’, ‘Runaway’, ‘England’, ‘Terrible Love’ , ‘Mistaken for Strangers’, ‘Squalor Victoria’, ‘Apartment Story’,‘Fake Empire’, ‘Abel’, stuk voor stuk hoogtepunten, een lange trip waar zelfs een van de ergste verkeersopstoppingen ooit niks aan konden veranderen. Na drie bissen zat de show er om iets voor 11 op en had ik toch nog een dik uur gezien. En dat uur was zo sterk dat het het uiteindelijk wel waard was. Al ben ik supergelukkig dat ik ze in november in Parijs in echt goede omstandigheden heb gezien. De zes uur auto en de superzaal zijn te verkiezen boven de Brusselse chaos en de betonnen bunker.

De commentaren zijn gesloten.