• Kleine dingen

    Geluk zit 'em in de kleine dingen. Zoals een weekend dat drie dagen telde in plaats van twee waardoor de overvolle agenda toch nog relax werd. Zoals fijn avondentertainment met 'Je zal alles worden' van Wouter Deprez en de Finale van de Schoon Madammen van Radio Modern, waarop ik mijn wederhelft heb getrakteerd. Of in de twee late kerstcadeaus die totaal onverwacht op mij lagen te wachten toen ik donderdagavond van het werk thuiskwam en er ook nog eens lekker eten klaarstond. Cadeautjes, zoals een ultrazachte badjas en dat setje oogmake-up van Rituals dat er zo geweldig leuk uitzag maar ik te duur vond om voor mezelf te kopen. Het gaf de rest van het weekend een fijn gevoel... Of in gewoon eens een avond thuis blijven en lui naar tv kijken. Of Luca de heuvel in de Blaarmeersen zien opdrentelen, haar staart recht omhoog, helemaal content en vol levenslust.

    Niet alleen ontspanning trouwens, er werd in het weekend ook hard gewerkt aan de verbouwing. Nu ja, het echte werk laat ik met zeer veel plezier over aan de aannemer en zijn mensen, voor mij is het kiezen van de kleur van de keukenmeubels en tegels die daar dan bij moeten passen en de kleuren van de tegels op de vloer, tegen de wand, in de douche en tegen het bad van de badkamer al meer dan zwaar genoeg. Om niet te zeggen dat ik er compleet krankzinnig van word.

    De keuken is zo goed als beslist. De kleur van de keuken wordt teak-quartz en de tegels worden een soort tabaksbruingrijs. En dan, als we het kunnen betalen, een werktablet van composietsteen dat qua kleur 99% hetzelfde is als de tegels. 't Gaat denk ik echt super worden.

    Maar de badkamer, daar raken we maar niet uit... Mozaïek voor de douche lijkt echt onbetaalbaar. En dan zien dat alles van kleur bij elkaar past, pffffft. We hebben dus dringend verkoper-advies nodig, maar de twee verkopers werden zaterdag compleet in beslag genomen door twee bijzonder vasthoudende dames van middelbare leeftijd en mijn concentratie was al een uur op, dus best volgende week zaterdag nog eens teruggaan en dan eindelijk die knoop doorhakken.

    Maar in feite ben ik al heel blij met de keuzes die we al wel hebben gemaakt!

  • The kids are all right

    kids1.jpgKen je dat gevoel, waarbij je de cinemazaal verlaat met een licht, happy gevoel, waarbij je je een ganse film lang geamuseerd hebt, maar dan zonder het schuldgevoel dat je naar domme gebakken lucht hebt zitten kijken? Aan dat soort films is er helaas geen overdaad. Maar met The Kids Are All Right is er naar mijn bescheiden mening weer een juweeltje te zien in de zalen.

    Het verhaal is eenvoudig. Wanneer Joni meerderjarig wordt, krijgt ze de kans contact op te nemen met haar biologische vader. Zelf heeft ze daar eigenlijk geen behoefte aan, maar haar broer Laser dringt aan en zo komt het dat de twee tieners op een middag zitten te eten in het restaurant van Paul, hun vader. Dat Joni en Laser twee moeders hebben in plaats van een moeder en een vader en dat die moeders door kunstmatige inseminatie zwanger zijn geworden, doet in deze film op zich niet echt ter zake. Ik bedoel, het zorgt voor een boel grappige noten in de film en zorgt voor een origineel verhaal, maar het is niet echt waar het in de film om draait. De relatie tussen de twee vrouwen (prachtige rollen voor zowel Annette Bening als Julianne Moore), de verhoudingen binnen het gezin, daar gaat het om. En die zijn vrij universeel en herkenbaar.

    Flierefluiter Paul blijkt wel iets te voelen voor die twee kinderen die plots de zijne zijn en van een ontmoeting komt een regelmatig contact. Wanneer Paul, met zijn motor en grote dosis ultra-mannelijke cool drie vierde van het gezin inpalmt, ontstaan er zoals te voorzien was spanningen. Carrièrevrouw Nic (Annette Bening) kan als enige niet met de man opschieten en voelt zich al gauw bedreigd door zijn snel groeiende invloed. De spanningen die hiervan het gevolg zijn, zorgen voor een uitvergroting van de reeds aanwezige strubbelingen in het huwelijk, drijven de nodige moeder-tienerproblemen op de spits en doen het perfecte gezinsleven in de suburbs stokken.

    Verwacht in deze film geen diepgravende analyse van de lesbische relatie, van het opgroeien in een gezin met twee moeders en geen vader of van het leven van een macho-vrijgezel die twintig jaar na zijn kwakje te hebben afgeleverd, plots geconfronteerd wordt met het resultaat daarvan.
    De hele film door blijft de toon lichtvoetig. Er wordt wel veel aangeraakt, zoals de spanningen die er tussen elk koppel kunnen zijn en de vragen die elke tiener zich wel eens stelt, maar dit gebeurt nooit op een zware, drammerige manier.
    De hoofdpersonages zijn ook allemaal zeer menselijk, de regisseur zet met veel plezier alle kleine kantjes in de verf zonder de personages daardoor minder sympathiek te doen overkomen en het verhaal zit vol komische situaties. Het zorgt ervoor dat het geheel overkomt als een prettige, intelligente, boven alles grappige en sympathieke film die de kijker met een goed gevoel en een portie levensvreugde achterlaat.

  • LaMontagne

    Een klein beetje solden (coole grijze jeans, koddig rood kleedjesachtig ding, paars truitje voor 15 euro, lekker warme broekkousen,...), koffie en taart bij Exki, de geweldige film The Kids Are Allright in de cinema, cafeetje en een nieuwe verslaving, meer moet dat niet zijn voor een fijn weekend. Wat die nieuwe verslaving betreft, er hangt hier in de buurt reclame voor het concert van Ray Lamontagne in Antwerpen en die foto intrigeerde me zo zwaar dat ik sinds gisteren verslaafd ben aan die mens zijn muziek...

    ray.jpg

     

  • Dit was 2010

    • Enkele onvergetelijke concerten. Zoals The National op Pukkelpop en in Olympia in Parijs. Puur hartenbrekend kippenvel, onverdunde schoonheid, optredens die eeuwig meegaan omdat ze zich verankerd hebben in de wanden van mijn ziel.
    • Ook memorabel op Pukkelpop waren trouwens Jónsi and Queens of the Stone Age. En Greg Dulli in Trix en Phoenix in de AB.
    • Een onvergetelijke plaat en een fijn maar geen onvergetelijk concert tenslotte van Mumford and Sons in AB.
    • De reis van mijn leven. Drie weken rondreiden in de Deep South van de USA; Louisiana, Alabama, Georgia, North en South Carolina, Tennessee en Mississippi, 9 maanden na de reis ben ik er nog altijd helemaal vol van. De ervaring op zich, ik en mijn Teerbeminde drie weken de hort op in ons huurautootje. Ons onderdompelend in de Southern Hospitality. Genietend van het zalige weer, de lieve mensen, de rijke cultuur maar ook het eenvoudige genot van een hamburger en sweet potatoe fries, een cocktail in het ranzige Beale Street in Memphis, een frappucino van Starbucks, gaan shoppen in de Mall,... Ik mis het nog elke dag...
    • Het grote project ging eindelijk van start. Na ik weet niet hoe lang van planning, maar ik vermoed meer dan een jaar, werd eind 2010 eindelijk de beuk in ons huis gezet en begonnen met de afbraakwerken van onze verbouwing. Na 5 jaar lieten we ons huis achter en verhuisden weer terug naar een klein appartement, zoals aan het begin van onze relatie, wat eigenlijk bijzonder knus is. Ondertussen is ons huis gereduceerd tot amper meer dan vier buitenmuren, een hoop bakstenen waar half 2011 hopelijk een supercool en cosy knus gerenoveerde versie van ons huis zal staan. Een nieuw begin!
    • Voor de rest weinig grote veranderingen. De goede, oude vrienden bleven dezelfde, mijn familieleden zijn nog gezond en gelukkig, ik werd niet ontslagen en brak geen benen. Toch was er in 2010 ook een serieuze dosis verdriet en pijn, een persoonlijke tegenslag die ook in 2011 nog wel een schaduw zal werpen. Maar tegelijkertijd is er hoop. Een nieuw jaar, dus nieuwe kansen. Hoop maar ook realisme. Ik weet dat 2011 vooral uitdagingen brengt, uitdagingen waarvan ik eerlijk waar niet weet of ik het wel altijd aan zal kunnen. Maar ik probeer er vanuit te gaan dat dat wel het geval zal zijn. En uitdagingen die overwonnen zijn, maken een mens rijker. Van mij mag 2011 dus een jaar van groei zijn.