UA-104319606-1

  • Happy 2011!!!

    kerst.jpg

  • Wanhoop en hoop

    Soms deelt het leven zo'n vuistslag uit dat alles gewoon even stilvalt. Dat je niks anders kan doen dan op jezelf terugplooien en proberen incasseren. Dankbaar zijn met elke steun uit verwachte of onverwachte hoek, elk lief woordje, elke bezorgde sms. Maar verwerken doe je het alleen. Al helpt het enorm, weten dat er mensen aan je denken, dat er mensen hetzelfde hebben meegemaakt en het ook hebben overleefd, dat ook dit zal overgaan, dat ik hier hopelijk ooit op ga kunnen terugkijken zonder de tranen te moeten verbijten. Want dat lijkt nu even de hoofdactiviteit, niet huilen in het openbaar.

    Maar het komt wel goed. Het moet. What doesn't kill you, makes you stronger. Wel, dan denk ik dat Teerbeminde en ikzelf verdomd sterke mensen aan het worden zijn. Want 2010 was me het jaartje wel. Het begon leuk en hoopvol, maar eens na de zomer zie ik toch vooral zorgen en stress. En toch heb ik hoop voor 2011. Ooit moet het keren. Ik had gehoopt dat dit nu zou zijn, maar helaas, het mocht niet zijn. Maar uitstel is hopelijk geen afstel.

    En ondertussen blijft een mens doorgaan. Op het wek, met de verbouwing, bij de familie. We proberen. De ene dag lukt dat al beter dan de andere. En wanneer het niet lukt pakt een mens zijn geliefde al eens wat steviger vast. Of brengen de honden troost. Het is allemaal niet eerlijk, maar ja, wat doe je eraan.

  • Hoop en wanhoop

    De verbouwsaga gaat verder. Twee buurmannen zijn kwaad en beweren dat ze waterschade hebben geleden en een claim gaan indienen. Een ervan krabbelde al terug, wat de ander betreft is het afwachten. Gelukkig is dit iets voor de aannemer om zijn hoofd over te breken, dankzij een werfverslag van de architect waarin nog eens benadrukt is dat bepaalde dingen beter afgedekt moeten worden zitten wij zelf denk ik wel safe. We moesten dringend een voordeur kiezen en zaten in de knoop tussen veel te dure modellen en modellen waar geen brievenbus meer in te persen valt maar kozen dan toch iets waar we ons redelijk in kunnen vinden. We tekenden bij Het Keukenhuis maar achteraf bleek er een vergissing gemaakt te zijn wat betreft het soort oven dat we willen, een vergissing van 1.500€. We bekijken nog hoe we dat verder oplossen. En vandaag het nieuwste hoofdstuk, door bepaalde leidingen te vergeten op te nemen in het badkamerplan komen we plots 20cm te kort en moet de inloopdouche 20cm ingekort, maar ik ben bang dat een inloopdouche van 1m40 lang te kort zal zijn en gaat spatten. Alternatief is de opstelling overhoop gooien en het bad van kant wisselen met de lavabo. Pfffft.

    Maar erg veel ben ik er niet mee bezig. Toch niet nu. Heb andere dingen aan mijn hoofd. Tussen hoop en wanhoop, daar bevind ik me nu al een week. En het kan nog even duren. Alles of niets, donderdag weten we meer. Het moment van de waarheid, ik kijk ernaar uit en toch ook weer niet. Bang voor slecht nieuws.

    Ondertussen ben ik blij dat ik kan komen werken en dat de problemen daar zo groot zijn dat ze me helemaal opeisen. Vandaag mijn planning voor 2011 bekeken en erop uitgekomen dat als ik alles doe wat erop staat, het zou neerkomen op 2 FTE. Hm. Dat vonden zelfs de bazen wat veel :-) Ik ga dus wat hulp krijgen en daar ben ik wel erg blij mee, ben het solowerk een beetje beu.

  • Work in progess

    vide.jpg

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

     

    Deze foto is genomen vanuit wat vroeger de slaapkamer was met zicht op de vroegere badkamer en naar beneden toe de zithoek en de koer. De tussenmuur slaapkamer-badkamer is gesloopt, alle pleister is afgekapt en het gat tussen de gelijkvloerse en de eerste verdieping van de vide is gemaakt. Ook een schouw die vroeger in de badkamer stond is helemaal afgekapt. Ongelofelijk hoe snel die ruwbouw gaat.

    Ondertussen hebben ze echter ook onze voordeur kapot gedaan (of toch het glas erin), hier dan een houten plaat tegen genageld en zo de brievenbus onklaar gemaakt, dus we zijn naar De Post gegaan om alles te laten doorsturen naar de tijdelijke verblijfplaats. En hier en daar zitten er in vloeren en muren nog wat overtollige gaten. Bouwvakkers zijn niet zachtzinnig, zo blijkt.

    Ondertussen hebben wij ook niet lui op ons gat gezeten. Maandag hebben we getekend bij het Keukenhuis. Het heeft redelijk wat voeten in de aarde gehad eer we een goed keukenplan hadden dat ook nog eens betaalbaar was en we waren tegelijk in onderhandeling bij twee firma's (ook bij Ilwa) maar maandagavond hebben we dus de knoop doorgehakt. Nadat ze met een fikse korting over de vloer kwamen waardoor de keuken weer binnen ons budget kwam te liggen.

    Ik ben blij met het ontwerp, het zal mooi zijn... Het wordt een greeploze keuken die langs de ene kant volledig doorloopt (tot in de eethoek dus) en tegen de andere muur maar een klein stukje met spoelbak en vaatwas. Op die manier blijft het een licht ontwerp dat voldoende licht en ruimte laat in de smalle vrij donkere ruimte. We hebben zo goed als geen hoge kasten, om dezelfde reden, maar wel enkele smallere legplanken in het eethoekgedeelte om het daar wat 'huiselijker' te maken.

    Ook de badkamer is nu besteld en de nieuwe ramen en 1 rolluik voor beneden de straatkant.

    Wat nog moet komen en ik persoonlijk ontzettend moeilijk vind, zijn de vloeren kiezen. Tegels beneden en hout boven, zo ver zijn we al, maar van kleuren... In de keuken wil ik geen zwart maar evenmin superbleek. Momenteel voel ik wel wat voor bruin, maar ik weet nog niet of het zou passen bij de keuken en de ruimte. Moeilijk! Ook de afwerking van de vide en van de inkom moet nog bepaald worden, evenals de manier waarop we het woondeel op de eerste verdiepingen wat kunnen afsluiten van de hoogste verdiepingen zodat alle warmte niet stijgt en het beneden ijskoud wordt in de winter.

  • Gabriel Rios

    Heel soms heeft verbouwen ook fijne kantjes. Zo zorgde mijn aan de gang zijnde verbouwing ervoor dat mijn thuis tijdelijk verplaatst naar een appartementje waar ook een cultureel luik aan verbonden is. Ik woon er erg graag. Niet alleen omdat het er mooi is en er interessante dingen te beleven zijn, omdat er een leuke sfeer hangt en het er veel rustiger is dan je zou denken, maar ook omdat ik bij het thuiskomen gisterenavond laat een uitnodiging in de bus vond waaruit bleek dat op dat eigenste moment Gabriel Rios aan een concert begon in de bar op tien passen van mijn deur. En dus zette ik mijn oververmoeidheid en verbouwstress even aan de kant om in de loungebar een intiem soloconcert mee te maken van onze New Yorkse Puertoricaanse Gentenaar.

    De bar zat aardig vol, maar het was zeker geen overrompeling. Rios stond tussen de mensen op een minipodium met enkel zijn twee gitaren en een micro en speelde zijn nummers terwijl de mensen rondom aan het drinken en babbelen waren, wat voor een erg losse, gezellige sfeer zorgde. Een klein, gezellig caféoptreden. Al was het caféaspect eerlijk gezegd soms ook wel storend, bepaalde mensen vonden zichzelf horen praten, bier en chips oneindig veel belangrijker en zwegen geen moment, waardoor ze het natuurlijk wel verpestten voor zij die voor de muziek kwamen. Maar ja.

    Ik moet eerlijk toegeven dat ik geen uitgesproken Riosfan ben en zelfs niks in huis heb van zijn platen. Maar zoals bijna iedereen vermoed ik, kan ik zijn liedjes wel smaken, zeker zolang hij niet te veel de Latijns-Amerikaanse kant opgaat. Dit was denk ik, de eerste keer dat ik een volledig concert zag en dat beviel uitstekend, zeker in deze unieke setting.

    Ik kan me voorstellen dat Rios op dit moment in de New Yorkse clubs en cafés gelijkaardige kleine concerten geeft (hmmm, kan hij ondergetekende niet meenemen naar de Big Apple – droomt even weg). Feit is dat de nieuwe single Dauphine van bij de eerste luisterbeurt geweldig bijbleef en een van mijn favoriete nummers is van de laatste maanden en ook dat de lovende kritieken links en rechts mij voor het eerst enorm benieuwd maken naar een plaat van Gabriel Rios. Rios zou muzikaal een nieuwe richting hebben ingeslagen, een richting die mij persoonlijk alleszins enorm kan bekoren.

    De paar tientallen mensen die de sneeuw hadden getrotseerd en op tijd de verrassing van de avond ontdekten, werden rijkelijk beloond met een gevarieerde set. Een heel aantal covers (Randy Newman, Jimi Hendrix, een oud liedje dat zijn vader speelde) werden afgewisseld met nummers van de nieuwe plaat en een handvol hits. Zo ontdooide de zaal pas volledig toen we collectief mochten meezingen op Broad Daylight. Pas na een kleine pauze, waarbij Rios gewoon tussen het publiek door naar buiten wandelde, wat tot een hormonale piek en enorm veel gegiechel leidde bij de groep studentes naast mij (niet geheel onbegrijpelijk natuurlijk, Rios ziet er behoorlijk cute uit) kregen we Dauphine, wat ook geheel uitgekleed tot zang en gitaar schitterend overeind bleef. Toen Rios vertelde dat het nummer geschreven is in één enkele dag maakt dat het natuurlijk alleen nog straffer.

    Als er een ding extra opviel tijdens dit solo-optreden is het trouwens dat Rios niet enkel een goede songsmid maar ook en vooral een begenadigd zanger is die veel aankan, er nooit naast zit en zich niet laat afleiden door het gebrek aan aandacht van een deel van de zaal. New York doet hem duidelijk goed. Zijn Vlaams dat blijkbaar altijd een beetje uncool was, lijkt nu definitief vervangen door vloeiend Engels en af en toe konden er kleine grapjes af. Hij lijkt een nieuwe adem gevonden te hebben.

  • Van start

    Exact twee weken geleden zijn ze aan de verbouwing begonnen. Toen we na twee dagen gingen kijken, schrokken we enorm van de vooruitgang. De vloer in de eetkamer was er al uit en reeds vervangen door nieuwe 'potten en balken' en er waren al enkele muren en ramen verdwenen, net zoals onze bijbouw waar de keuken inzat. Nog enkele dagen later lag er beneden al een nieuwe betonnen vloer en waren er nog muren uitgebroken, zoals de muur tussen de slaap- en de badkamer. Tijd voor enkele werffoto's dus, al zijn deze al anderhalve week oud...

    Afbeelding 007.jpg

    Hier was vroeger de eetkamer en komt in de toekomst de keuken. Het raam naar de koer is eruit gegaan en wordt een schuifraam. De muur is voor een groot stuk verdwenen om de ruimte open te maken, maar het stukje dat er nog staat blijft staan wegens dragende muur en zeer duur om weg te halen. De schouw links is volledig afgekapt.

    Afbeelding 006.jpg

    Dit is de eerste verdieping. De foto is genomen van wat vroeger de slaapkamer was en kijkt uit op de vrioegere badkamer. Zoals je kan zien is de muur tussenbeide helemaal verdwenen, net zoals de schouw die ook de verdieping lager is afgekapt. Ook hier blijft een klein stukje van de dragende muur aan de trap staan.

    Deze ruimte wordt de zithoek. Een stuk van de vloer gaat er nog uit en daar komt dan de vide. In het overblijvende stuk van wat de badkamer was, komt dan de bureau.

  • Kings of Leon @ Sportpaleis 29/11/2010

    "Een feest voor de fans", zo omschrijft De Standaard het concert van Kings Of Leon maandag in het Sportpaleis. Nu, ik ben een grote fan, maar als ik het concert deze week al met een feest moet vergelijken, dan vrees ik dat het een begrafenis zal zijn. Op het moment zelf amuseerde ik me nog wel, onmiddellijk na het concert zat ik met een enorm dubbel gevoel maar de dag nadien overheerste de teleurstelling. Een groep ontdekken, hun muziek maandenlang op repeat hebben staan, hun eerste platen ontdekken, hun liveshows zien en dan ineens moeten vaststellen dat niet alleen de muziek, maar ook de attitude van de groep en de fans veranderd zijn, het is als een oude vriend verliezen. Ooit was die er in moeilijke momenten en nu stel je plots vast dat hij eigenlijk niet meer geïnteresseerd is en de dingen die hij zegt niet gemeend zijn. Zo voelde ik me een beetje na de doortocht van Kings of Leon.

    Niet dat het slécht te noemen is. Ze hebben iets, de jongens uit Nashville. Zoals drie platen die voor eeuwig veel gedraaid zullen worden ten huize Josie. Helaas kwam er dan die vierde plaat die nog maar 75% te pruimen is gevolgd door hun laatste worp waar naar te luisteren valt, maar dan vooral met een vriendschappelijk mededogen zoals dat waarmee je het miskleum van een maat goedpraat, het is niet helemaal geweldig maar je ziet elkaar graag en dan heb je al iets iets voor mekaar over.

    Maar het optreden in het Sportpaleis, het deed me niks meer. Hoe enthousiast ze ook deden en probeerden te mouwvegen bij de uitzinninge fans, het klonk geen sikkepit gemeend. Eerder een beetje meewarig. De afstand met het publiek is voetbalvelden breed, eenvoudige southern rockers zijn het al lang niet meer en ze lijken elke voeling met het gewone publiek verloren te hebben.

    Dat zorgde ervoor dat een setlist die de hits aan elkaar rijgt, en ja, ook mijn favoriete nummers zaten ertussen en de oudjes van het eerste uur, toch teleurstellend kan zijn. Ouwe vuile rockers worden opgevolgd door ultracleane aanstekerballads, stadionmeestampers en dan weer een rockers, het tempo werd elke keer onderuit gehaald. Ik ergerde me ook gigantisch aan de mensen voor me die vanaf de eerste noot van om het even welk nummer van de nieuwe cd meezongen maar als een koe naar een trein stonden te gapen bij een ouder, steviger nummer. Ooit was Kings of Leon een rockgroep en meer dan een tienermeiden of night of the proms groepje. Toch?

    Ja, ik hoorde goeie versies van Crawl, Black Thumbnail, On Call en Molly's Chamber. En Sex on fire doet het ergens nog altijd. Caleb blijft een zingende lekkere brok met een heerlijke stem en de bassist tovert geweldige klanken uit zijn instrument. En veel nummers zijn de max. Het was dan ook anderhalf uur lang hits en dansen en roepen. Maar het RAAKT niet meer, het rockt niet meer, het is te clean. Lieve jongens, ik vrees dan ook dat jullie succesvol spoor voor mij hier eindigt. De volgende doortocht door het Sportpaleis zal ik voor de good old times nog eens Because of the times opleggen, maar dan thuis, dit live zien hoeft echt niet meer. Laat weten als jullie écht weer back naar de roots gaan, zoals onlangs beloofd, ok?