• The National @Olympia, Paris, 23/11/2010

    The national1.jpgNa een verpletterend optreden op Pukkelpop ging ik meteen op zoek naar kaarten in AB voor The National in november, maar het concert bleek al maanden hopeloos uitverkocht. Gelukkig zijn de Fransen iets minder concerthysterisch en bleken er op dat moment nog kaarten voor Olympia in Parijs. Ok, het is een beetje zotjes, zo ver reizen voor een concert, maar langs de andere kant is Olympia de beste concertzaal die ik ken en The National op dit moment met verre voorsprong mijn favoriete groep. Daarnaast is Parijs ook niet de slechtste stad en zijn afstanden na roadtrippen in Canada en het zoete Amerikaanse Zuiden ook wel een stuk relatiever geworden; 3 uurtjes auto, dat moet je er voor over hebben. En zo kwam het dus dat we vorige week dinsdag tegen de middag vertrokken en enkele uurtjes later vlot parkeerden in de ondergrondse parking van Olympia.

    We hadden nog enkele uurtjes over voor het concert, eerst rustig een Mocha Caramel in Starbucks en een beetje shoppen en dan snel iets eten. Wat een probleem bleek; elk zichzelf respecterend Parijs restaurant opent ten vroegste om 19u en 19u30 begon Phosporescent al, het voorprogramma. Hoe doen die Fransen dat? We vonden nog een vrij zielige Italiaan die wel op tijd open was, maar lekker was het niet. Enfin, ik stond op tijd in de concertzaal en daar was ik uiteindelijk voor gekomen, toch!


    Phosporescent klonk rustig en Amerikaans. Ze zijn oorspronkelijk uit Athensm Georgia (REM, iemand) en dat klonk ook door in de muziek, zalige, rustige southern klanken. Cd'tje misschien eens beluisteren.

    Iedereen in de uitverkochte zaal zat duidelijk op The National te wachten. Toen de groep wat op zich liet wachten, werd de massa onrustig, maar eindelijk waren ze daar. Matt Berninger zoals altijd zeer strak in het pak, de tweeling op gitaar (waarvan er eentje ziek geweest moet zijn maar dat was niet te merken) ook, de hippiedrummer met baard en zweetbandjes zag er even geschift uit als op Pukkelpop. De bebaarde violist van toen was er nu niet bij, blijkbaar vervangen door een extra toetsenman en wel net zoals van de zomer waren er ook twee blazers.

    Begonnen werd meteen met een kippenvelmoment, Runaway, zachtjes gespeeld en kwetsbaar gezongen. De hele show werden de songs visueel ondersteund door een videoprojectie op de achtergrond. De groep begon straf en kon het niveau constant hoog houden met Anyone's Ghost, Mistaken for strangers en dan direct bekendste single Bloodbuzz Ohio. Daarna een nummer dat ik niet echt kende, Baby we''ll be fine, gevolgd door twee van mijn favorieten uit Boxer, Slow Show en Squalor Victoria, waarin The National kan tonen dat ze niet enkel de beste zijn in de zachte luisterliedjes vol tristesse en weerhaakjes, geschikt voor druilerige herstavonden vol weltschmerz, maar ook kunnen rocken als een bende psychotische wolven op coke. Het mag gezegd.

    De hoofdmoot van de nummers kwam uit High Violet en Boxer, zoals Afraid of Everyone, Appartment Story, Conversation 16 en Sorrow. Maar ook ouder werk, zoals duivelse rocker Abel (waarop de zaal duidelijk zat te wachten. Opmerkelijk trouwens hoe iedereen rondom mij de songs woord voor woord kon meezingen, zoals de recente hits als de oude nummers) en Daughter of the soho riots. Afgesloten werd met England (tot groot genoegen van de bende Engelse meisjes rondom mij) en publiekslieveling Fake Empire. Mooier dan dit wordt het niet.

    The national2.jpg


    Of toch? Want alhoewel de groep al anderhalf uur had gespeeld, kwamen we nog terug voor maar liefst 4 bisnummers, die door het publiek meteen met huid en haar naar binnen werden geschrokt en in het hart gesloten. Lucky You, Mr November en Terrible Love kregen we, waarna de groep NOG een keer terugkwam, maar deze keer allemaal helemaal vooraan op het podium, met nog 1 gitaar, de blazers en zonder versterking, voor een kippenvel-in-het-kwadraatmoment met een akoestisch versie van Vanderlyle Crybaby Geeks die volgens mij zelfs nu nog na een week in alle hoofden van de aanwezigen gebetonneerd zit.


    Een topoptreden dus, zonder twijfel een van DE optredens van 2010. Enkele grote verschillen met hun passage op Pukkelpop waren merkbaar, zoals ook verwacht gedijt The National veel beter in een zaal en in het donker dan in de zon van de festivalwei op de middag. Alle groepsleden waren veel meer van zeggen en maakten er een spelletje van om elkaar constant te jennen. Volgens mijn gezelschap haalde dat de vaart soms wat uit het optreden, maar zelf ervoer ik dat eigenlijk niet echt zo, het maakte de vreemde, charismatische Berninger menselijker. Af en toe brullen zonder geluid te maken, als een getormenteerde wolf rondjes over het podium maken en vooral grote hoeveelheden wijn drinken, da's de zanger van The National. Maar vanavond zag hij er merkbaar ontspannen uit en de hele groep had er enorm zin in. Bijna twee uur The National en nog blijf ik achter met een drang naar meer, Het was ook voor het eerst sinds mijn 18de ofzo dat ik me liet verleiden om een bandshirt te kopen en ik was duidelijk niet de enige. Geen enkele groep kan ik mijn ogen momenteek tippen aan The National, met hun enorm organische sound, veelzijdig en toch altijd zeer typisch tegelijkertijd, warm, ik kan er zowel gelukkig, vrolijk als triest van worden, afhankelijk van de stemming van het moment als ik luister.

    Zalig ook het Parijse publiek, dat veel minder trekt en duwt en Olympia waar je met zijn afhellende vloer overal goed kan zien. Ok, de drie uur durende terugtocht waarbij de oprit naar de snelweg ook nog eens gesloten bleek en het constant regende was de hel, zeker omdat mijn wederhelft constant in slaap dreigde te vallen achter het stuur, maar we waren het eens, het was elke seconde waard.

  • Een mens moet zich bezighouden...

    ... anders loert de verveling om de hoek en daar komt zelden iets goeds van.

    En dus paste ik dinsdagavond op de twee windhonden van een vriendin. Mijn eigen honden logeren tegenwoordig 80% van de tijd bij mijn (schoon)ouders omdat Figo durft janken op het appartementje en ik de buren niet nodeloos wil tergen. Geen eigen honden dus, maar wel twee invallers, die ik eigenlijk nog maar twee keer heb gezien. De ene was geen probleem en legde zich braaf te slapen, maar nummer twee was vrij zenuwachtig en besloot toen ik stond af te wassen om op de tapis plein te kakken. In een huurappartement. Niet eens mijn eigen hond! Gelukkig klonk het erger dan het was en is er niks meer van te merken. Toch werd het nog een vermoeiende avond (hond nauwlettend in de gaten houden en de ganse tijd kalmeren...).

    Woensdag de late shift en daarna om negen uur 's avonds in de kou verder opruimen in ons huis. Omdat we te lui zijn de lichten in de gang te laten herstellen (scheelt iets met timermechanisme) half van de trap gevallen met mijn armen vol gerief, gelukkig maar één trede naar beneden en enkel geschrokken. Maar weer een lange avond. Tegenwoordig ben ik blij als mijn eten op is voor de Laatste Show begint...

    Donderdag lekker vroeg (17u) gestopt op het werk, kwart na zes stond ik al thuis. En kwam ik tot de ontdekking dat ik de sleutel van het appartement ofwel kwijt ofwel vergeten was. In elk geval, ik raakte dankzij een buurman de gang in, maar verder ook niet. Tot overmaat van ramp belde mijn wederhelft even later dat hij weliswaar al een half uur geleden vertrokken was in Brussel op zijn werk, maar niet eens de ring al had bereikt. Een goed uur later kwam hij eindelijk thuis en kon hij mij verkleumd van voor de ingang schrapen.

    Op zich geen grote ramp, ware het niet dat we drie kwartier later in Vooruit moesten staan voor theater (en ze verkopen de plaatsen van mensen die te laat zijn daar door aan anderen!). Mijn wederhelft wou niet vertrekken eer hij ons van warm eten had voorzien, gezondheid voor alles enzo. Het was dus al bijna tien voor acht eer we konden aanzetten (te voet) richting vooruit. Net op het laatste nippertje ploften we in de rode zeteltjes van de theaterzaal. Helaas was het stuk (Big Bang van Vivarium Studio) niet echt wat ik ervan had verwacht.

    En zo zit ik vandaag dus met een serieus slaapgebrek op het werk, af te tellen naar een weekend dat minstens even druk belooft te zijn als de afgelopen week. Morgenvroeg de badkamer bestellen bij Desco, daarna de honden ophalen in Oostende, daarna naar het containerpark, daarna naar een keukenwinkel. Zondag eten bij de schoonouders, afspraak bij Ilwa om hun eerste voorstel voor de keuken te bespreken en 's avonds ontspanning, Harry Potter!!! Tussendoor nog papierwerk doen. Strijken. Opruimen. Koken. De afwas van de afgelopen week. De honden compenseren voor hun gebrek aan aandacht. Nadenken over vloeren en schakelaars. Naar de werf gaan kijken. Inkopen doen.

    Voor alle zekerheid een voorstel om vanavond naar de film te gaan maar afgeslagen, het is spijtig, maar ik zou toch maar in slaap vallen na twintig minuten...

    Gisteren zijn ze trouwens aan de slag gegaan in ons huis. Eindelijk!!!! Na jaren van voorbereiding...

  • An Evening With Greg Dulli @ Trix (13/11/2010)

    Zaterdag trotseerde ik een ondergelopen Vlaanderen (om heel eerlijk te zijn viel dat wel mee, de E17 van Gent naar Antwerpen lag er goed bij en in Antwerpen hadden we zelfs parking op enkele meter van het restaurant waar we hadden afgesproken) om in Trix naar een uitverkochte Greg Dulli te gaan kijken. Voor wie Dulli niet kent: shame on you. Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins met Mark Lanegan, need I say more? Ik mag hopen van niet.

    Ik ben al sinds het zesde middelbaar (bij benadering) een grote fan en probeer dan ook elke keer te gaan kijken wanneer de man in het land is. Of toch van zodra ik van mijn ouders buiten mocht (zeer laat dus), maar dat is een ander verhaal. Ik zag een van de laatste Afghan Whigs concerten in AB maar na de split van die groep verloor ik Dulli uit het oog tot mijn wederhelft me toen we pas samen waren de Twilight Singers cd cadeau deed en ik weer op Dulli’s spoor dook.

    En dat spoor leidde deze keer dus naar Antwerpen. Ik moest wel erg lang geduld oefenen, er was geen voorprogramma en op onze kaarten stond start concert 20u, wat echter ruim 21u15 werd. Maar er is weinig dat ik Greg niet wil vergeven, zeker niet als er zo’n stomend concert volgt dat je anderhalf uur lang weg van de aarde laat zweven in zijn zwoel universum van soulvolle rock.

    Dulli kan ondertussen putten uit 24jaar van geweldige songs en het zalige aan dit optreden was dat net dat was wat de man deed, putten uit zijn volledige carrière, van stokoude Afghan Whigs songs over songs die ik nog nooit live had gehoord over The Twilight Singers en The Gutter Twins episodes en weer terug. Dat levert een set op waarbij het ene pareltje naadloos overvloeit in het andere. God’s Children, A Love Supreme (Dulli op zijn zwoelst), oudje What Jail is Like, Step Into The Light, The Stations,  Gentlemen, 66,…

    Waar Dulli bekend staat om stevig te rocken en uit te halen met zijn (geef toe, niet altijd toonvaste) stem, was deze set op akoestische leest geschoeid en werd Dulli enkel bijgestaan door twee muzikanten uit the big easy, New Orleans. Dat geeft dus een set van twee gitaren en een derde die viool afwisselt met cello. Muzikanten uit New Orleans, de live-cd die ik ter plekke kocht is opgenomen in New Orleans, Dulli straalt in mijn ogen dan ook echt een New Orleans-feel uit, ook al komt de man uit Ohio…

    Een akoestisch optreden dus met amper drie man op het podium. Toch klonken de songs niet te braaf of te afgeroomd. Een viool kan uithalen als een elektrische gitaar en de drie heerschappen gaven de rocksongs meer dan genoeg volume mee. We kregen ook al een tweetal nummers uit de Twilight Singers plaat die in februari zal uitkomen én de belofte dat Dulli met die groep volgend jaar terugkeert voor een echt rockoptreden. I can hardly wait…

  • Dulli

    Zaterdag naar Greg Dulli in Trix, een man waar ik nu al zeker 15 jaar zot van ben. Ik kijk ernaar uit!

  • De dingen worden concreter

    Aangenaam verrast was ik van't weekend door More human than human van Alex Agnew op tv. Ik had er echt geen idee van dat die zo grappig was, heb bijna geen seconde zonder grijns op mijn gezicht gezeten. Enkel die half-uur-durende-kotsgrap, die werkte nogal op mijn eigen maagreflexen... Maar voor de rest, geweldig en met stip gepromoveerd tot een van mijn favoriete comedians!

    Die uitzending op tv was samen met de twee uurtjes cinema tijdens The Social Network dan ook de enige echte ontspanning die er van't weekend inzat. Niet dat het geen fijn weekend was, heb me uitstekend geamuseerd, maar het was wel hard werken.

    Zaterdag stond de wekker al om 8u (voor een koppel zonder kinderen mag dat 'vroeg' genoemd worden, of op zijn minst 'op tijd') en reden we naar Brugge voor een bezoek aan badkamerspecialist Desco (die van Gent is helaas gesloten voor - hoe ironisch- een verbouwing). Het was reeds ons derde bezoek, dus we beginnen wel te weten wat we willen. Tijd dus voor een offerte en plan, dat de boel meteen nog een pak concreter maakte.
    Ik ben tevreden met de geboden service! Onze nieuwe badkamer begint er geweldig goed uit te zien! Aan een wand komen een ruime inloopdouche (rainshower van Hans Grohe), een kast waarin de verwarmingsketel wordt ingewerkt en dan ofwel het Happy D-bad van Duravit, ofwel de Squaro van Villeroy & Boch. Aan de overkant dan een toilet (Subway van Villeroy & Boch of Starck III van Duravit), het badkamermeubel van Happy D (waar ik helemaal verliefd op ben en dus ook zonder het bad overweeg te kiezen) en de verwarming.

    Al is er nog ruimte voor verandering en kans dat het bad van kant verandert bijvoorbeeld.

    Zondag was het dan keukentijd en lieten we een plan uittekenen bij Ilwa. Ook daar zeer tevreden van. De verkoper kwam met goeie ideeën aan, maar luisterde ook naar wat wij wilden en deed goeie voorstellen als we het zelf even niet wisten. Wordt zeker vervolgd.

    We zijn ook twee minuten binnengelopen bij Dovy, maar daar zien ze me niet gauw terug. Niet dat ze daar iets fout deden ofzo, maar voelde me al niet goed bij hun reclame, hoorde van de architect al slechte dingen over hun opdringerigheid en agressieve verkoopstechnieken ('beslis nu en krijg een gratis blablabla', kan ik niet tegen) en kreeg ook niet meteen een klik bij het rondlopen in die winkel. Dus niet echt de moeite om daar een offerte te gaan vragen, was trouwens ook al redelijk moe van een uur te zitten overleggen en denken bij Ilwa.

  • Happy D

    Omdat vooral Figo jankt als hij alleen zit op het appartement, zitten de honden nu al de ganse week bij mijn ouders. Maar omdat Teerbeminde morgen in Gent kan werken, gaan we ze vanavond ophalen. Hoe rustig en stressloos het ook is (samen naar Brussel komen om te werken ipv in shiften om de honden uit te laten), ik mis ze enorm, die twee langpoters...

    Voor de rest is het superleuk wonen in ons klein appartement. Lekker warm, waar het in ons huis altijd om te bevriezen is. Alles open en dicht bij elkaar, zodat je overzicht hebt. Muisstil 's nachts terwijl het thuis nooit stil is met de bussen en studenten op straat. I love it. Al blijft een eigen huis natuurlijk op zich nóg toffer, eens de verbouwing klaar is en ons huis ook open, nieuw en wat warmer gaat zijn, verhuis ik er met veel plezier terug naartoe, dat spreekt.

    Weinig verandering in drukte de laatste weken. We zijn bijna 24u per dag bezig met de verbouwing. Gisterenavond met een half oog naar de fantastische Vlaamse Hollywoodvrouwen gekeken en met het andere naar kranen, baden, douchebakken, douchewanden, badkamermeubels,... Wat de badkamer betreft zit ik in tweestrijd tussen de strakke, rechthoekige lijnen van het Squaro bad van Villeroy & Boch aangevuld met een vrij strakke waskom en minimaal meubel en de ronde lijn van het Happy D bad van Duravit met bijpassend retromeubel. Dat op zich niet te betalen is, maar in de promo staat in een bepaalde winkel (allez, het toonzaalmodel...).