• De liefste klantendienst ever

    Thebookdepository.com verdient van mij de titel van liefste/beste klantendienst van het jaar. Want geef toe, de meeste bedrijven behandelen je als ‘kloteklant’ en doen hun uiterste best om zo onbereikbaar mogelijk te zijn; geen contactgegevens vermelden tenzij een zeer duur 0900 nummer waar je dan nog een half uur moet wachten eer je afgebekt wordt door iemand die je weigert te helpen. Het kan behoorlijk frustrerend zijn.

    Ik had er dan ook geen goed oog in toen na twee weken nog niet al mijn via het internet bestelde boeken aangekomen waren. Mijn bestelling was al lang betaald, voor het bedrijf was het geld binnen en ik zou waarschijnlijk naar mijn boeken kunnen fluiten. In de bevestigingmails van mijn bestelling las ik echter: “However if for any reason your order is not with you after three working days from the delivery due date, can you please check with your local delivery office. If they do not have your parcel, please reply to this email so that we have a full record of the order.”

    Ik dus maar een vriendelijk mailtje gestuurd dat mijn bestelling nog steeds onvolledig was, in de verwachting daar de eerste drie weken toch geen antwoord op te horen. Ik was ergens al blij dat het boek maar €5 had gekost en ik dus niet al te veel geld kwijt was.
    Ik had gemaild op een zaterdag en maandagochtend werd ik verrast door volgend uiterst vriendelijk en behulpzaam antwoord:

    “Dear Josie,
    I am terribly sorry to hear that you have not received part of your shipment, we dispatched the final title on the September.
    It really should have arrived by now, perhaps it is delayed in the post. If you still haven't received it by Wednesday 29th we are happy to send you a free replacement or refund you in full, whichever you'd prefer?”

    Dat noem ik nu eens klantenservice; snel, vriendelijk en niet moeilijk doen, meteen een terugbetaling aanbieden. Ik zie het sommige Belgische bedrijven niet snel doen.

    Een dag later viel het verloren boek alsnog in mijn brievenbus en dat liet ik het bedrijf dan ook meteen weten, en ik bedankte ze terloops ook voor hun snel en vriendelijk antwoord. Waarop ik nóg een vriendelijk mailtje kreeg: “Thank you ever so much for letting us know, I am glad we could be of assistance.”

    Wauw!

    Het probleem ligt naar mijn vermoeden bij de Post, trouwens. bPost, excuseer! Ik en mijn wederhelft bestelden op dezelfde dag elk zo’n boek of 5, ik bij Thebookdepository.com en hij bij Play.com, telkens waar het het goedkoopst is. Die bedrijven sturen in tegenstelling tot bijvoorbeeld Amazon de boeken niet gebundeld in een doos, maar gewoon één per één, in een envelop. De postbode kreeg de meeste ervan niet door de brievenbus en als werkende mens zijn wij dan weer nooit thuis als de postbode komt, dus wij hebben een zeer sterk vermoeden dat de postbode het na enkele boeken gewoon kotsbeu is geworden en nu af en toe eens een boek meedoet als hij nog een plaats over heeft in zijn tas.

    Ik heb ondertussen alle 5 mijn boeken (mede door een trip naar de Post op zaterdagochtend), maar mijn wederhelft heeft nog maar 1 boek en 1 briefje van de post dat er een pakje klaarligt. Zeer vreemd dat ze trouwens bij ons vorige bezoek aan de Post het nummer op zijn briefje niet konden vinden maar dan afkwamen met een ander pakje voor hem met een ander nummer. Waardoor wij dus vrezen dat al zijn boeken daar ergens in een hoekje in de Post liggen en een beetje ongerust zijn of we ze wel allemaal gaan krijgen. Want de loketbedienden van De Post kregen er kop nog staart aan en deden weinig meer dan hulpeloos rondlopen en dan toch triomfantelijk met een pakje aankomen. Best dit weekend nog eens naar de post gaan en vragen dat ze eens goed zoeken. Maar de klantendienst van de Post is helaas niet die van Thebookdepository, niet qua snelheid, niet qua vriendelijkheid en zeker niet qua professionaliteit.

  • Brandon Flowers @ AB 29/09/2001

    Het had me wat moeite gekost om nog aan een ticket te raken en eigenlijk was ik misschien nog iets te ziek om te werken, laat staan naar een optreden te gaan, maar ik had dat ticket en ik ging naar Brandon Flowers en niemand die me kon tegenhouden. Flamingo mag dan niet de cd van het jaar zijn en is waarschijnlijk niet half zo goed als de platen van Flowers zijn groep The Killers, maar de kans om iemand van zijn kaliber in een zaal als AB te zien, liet ik niet aan mij voorbijgaan.

    Over voorprogramma Arquettes heb ik weinig te zeggen, het klonk niet slecht uit de verte maar boeien konden ze niet en voor hun bindteksten mogen ze toch nog eerst enkele jaren oefenen eer ze nog eens plannen op dit podium te spelen. Maar het was ook niet geweldig slecht en da’s al iets. Ik had waarschijnlijk aan de bar blijven staan moest de zaal al niet redelijk vol hebben gestaan en ik nog een aanvaardbaar plekje wou veroveren.

    Om iets na negen kreeg het publiek dan waarvoor het gekomen was en verscheen Flowers met twee zangeressen en een groepje muzikanten op het podium. Hij zag er trouwens geweldig goed uit, zoals gewoonlijk een strakke broek en daarop een felrood hemd.

    Opener was On the Floor, een gospel-geïnspireerde song die hier een fris countryjasje kreeg. Niet het meest geweldige nummer, maar het werd bezield neergezet en als er iets is dat Flowers kan, is het zijn nummers bezield neerzetten. Door enige single Crossfire als tweede in de set te zetten, had hij de zaal meteen op zijn hand, als dat niet al van bij de eerste noot het geval geweest zou zijn. We kregen een energieke, frisse Flowers te zien die enorm veel plezier had in zijn optreden, geen seconde stil kon blijven staan en ons vergastte een hele uitleg over Crossfire, met grootste toevoegingen als dat Brussel en Las Vegas vanavond een waren en ‘Will you catch me if I fall’. Bij enig ander zou het pathetisch en erover zijn, bij Flowers werkt het.

    Zoals ik al zei zat de sfeer er trouwens meteen in. Ik zag een zeer gevarieerd publiek, gaande van barbie-achtige meisjes over stoere twintigers, kalende heerschappen in een Killers t-shirt en zelfs enkele overenthousiaste meisjes-van-vijfenveertig die zich naar voor dramden al zou George Clooney himself vanavond optreden.

    Net zoals Crossfire werd ook Magdalena voorzien van een hele parler, maar daar stopte de spraakzaamheid van de Killers frontman helaas en moesten we het de rest van de set gewoon doen met zijn nummers. En zijn vele handgebaren, heen-en-weer geloop, op de versterkers gekruip natuurlijk ook. Wie zou er dat kunnen vergeten.

    Crossfire en Magdalena zijn van de betere nummers van de plaat, maar de vaart bleef in het optreden zitten met de cover Bette Davis Eyes en daarna het pareltje Jilted Lovers & Broken Hearts.

    Ook mooi vond ik persoonlijk Hard enough, op de plaat een duet en live heel mooi aangevuld door de twee backingzangeressen die trouwens doorheen het hele optreden een mooie prestatie neerzetten; niet te dominant maar ondersteunend en gewoon mooi. Daarna kreeg het publiek eindelijk ook waar we toch allemaal stiekem op hadden zitten hopen, een Killers nummer, in de vorm van Losing Touch, in een beetje een lightversie, die ergens ook beklemtoonde dat The Killers live weliswaar Flowers als grootste blikvanger hebben, maar toch ook aanzienlijk meer (en beter) zijn. Maar we zeuren niet. Zoals ik al zei zal niet iedereen fan zijn van Brandon Flowers, maar als je zoals ik tot zijn fans hoort dan ben je gewoon blij om hem in een kleine zaal aan het werk te kunnen zien en is het gewoon genieten van de eerste tot de laatste noot, ook al zijn de muzikanten aan de tamme kant en zijn het geen nummers die over tien jaar nog bijzonder veel gedraaid zullen worden, misschien zelfs niet op de eigen iPod. Een mens is gewoon blij dat hij even in de zon kan staan van zo’n begenadigd performer.

    Mooie momenten waren trouwens ook Only the young, theatraliteit ten top, maar zoals ik al zei, van het uitstekend werkende soort en Playing with fire, een waardige afluiter.

    Gelukkig waren er nog de bissen. Toen Flowers enkel met de gitarist uit de coulissen kwam hoopte ik op The clock is ticking, een zalig ultra-amerikaans countryriedeltje met een heel trieste tekst (over zijn eigen ouders?). We moesten het echter stellen met één bisnummer, maar dan wel weer eentje van The Killers, When you were young. Schoon, heel schoon en puur genieten, maar toch bleef ik achter met een honger naar meer. Nochtans had Flowers bijna zijn hele soloplaat gespeeld en was het een goed optreden. Honger naar een echt optreden van The Killers dan?

  • 1 - 1

    Josie die naar Brandon Flowers wil versus de verschrikkelijke luchtweginfectie: eindscore: gelijke stand.

    Vrijdag werd een helse dag, met dafalgan forte die amper iets leek uit te halen tegen de koorts en keelpijn recht from hell. Om 17u30 stond ik echter als afgesproken te zieltogen aan Brussel Zuid, alwaar mijn blind date mij 50 minuten liet wachten om uiteindelijk de hele transactie op minder dan 90 seconden af te werken.
    Gelukkig leven we in het gsm-tijdperk of dit was grandioos mislukt (of zouden mensen toen gewoon harder proberen om op tijd te komen?), aangezien hij vastzat in het helse Brusselse verkeer en het maar bleef duren. 

    Maar uiteindelijk was hij er, slaagden we erin elkaar te herkennen en kreeg hij mijn briefje van €50 in ruil voor de 2 concerttickets. Ik voelde me op slag stukken beter! Brandon Flowers here I come! Las Vegas kitch for ever!
    Waarna ik mij op een overvolle trein-met-vertraging perste alwaar ik nog stompen kreeg van een overassertieve mentaal gehandicapte die ook wou zitten en mijn best deed om niet de hele trein aan te steken door braaf in mijn zakdoek te kuchen en snotteren, ook al kon ik amper bewegen, laat staan die zakdoek om de 30 seconden uit mijn zak opdelven.

    Deze escapade oftewel hoe een meisje moet lijden voor de rock 'n roll werd gevolgd door twee dagen platte rust. Slapen op de zetel. Klein beetje lezen. Smoothies drinken. Veel films kijken, zoals Sex and the city (duizend keer minder leuk dan de geweldige serie maar wel ok), The Fantastic Mr Fox (schitterende animatiefilm naar een verhaal van Roald Dahl) en Forgetting Sarah Marshall (enkel te bekijken met serieuze koorts. En dan nog).

    fox.jpg

    Vandaag weer de trein op, bijna gestikt in het proberen onderdrukken van een kuchbui die zo hevig was dat de tranen over mijn kaken biggelden (ocharme de jongen naast mij), maar het goede nieuws is dat de keelpijn en de koorts voltooid verleden tijd zijn. Geen dagalfans en keelspray meer nodig, enkel nog mijn hoestfles die wel helemaal niet lijkt te werken. En mijn vlierbessensiroop is blijkbaar op. Héél veel drinken dus maar, en dat lijkt nog te werken ook. Vanavond in de AB dus eerst en vooral een flesje water kopen en dat dan altijd dicht bij mij houden.

    Maar ik ga er raken vanavond, zijt maar zeker, en het gaat super zijn!

     

  • Brandon versus bacterieën

    Ik had het toch wat onderschat, vrees ik. Gisteren wakker geworden met keel- en hoofdpijn. Vannacht in plaats van veel geslapen en wat genezen helemaal niet geslapen en dus nog drie keer zo ziek. Ik ken mijn lijf ondertussen, en ik ben er vrij zeker van dat ik een keelontsteking heb; superbranderige keel, hoofdpijn, koorts, zweten, slap gevoel,... Normaal zou ik in deze toestand naar de dokter gaan, maar het probleem is dat ik vanavond in Brussel heb afgesproken om iemand zijn kaarten over te kopen voor het uitverkochte Brandon Flowers concert nu maandag in AB. Ik ken die gast niet, maar hij heeft beloofd zijn kaarten voor mij te houden aan aankoopprijs alhoewel volgens hem er al mensen meer hebben geboden en zaterdag vertrekt die blijkbaar op reis dus vanavond is de laatste kans om ze te pakken te krijgen.

    En ok, ik ben ziek. En Flamingo, de soloplaat van Flowers is geen meesterwerk. Sommigen zouden durven spreken van een draak. En eigenlijk wil mijn wederhelft niet eens mee.

    MAAR ik ben absoluut zot van The Killers en die hebben al eeuwen geen zaaloptreden meer gedaan in ons land en de kans om hun frontman in een zalige zaal als AB live te zien, kan ik niet laten passeren. Zelfs niet als het me vandaag bloed, zweet en tranen kost (en die laatste twee zijn letterlijk te nemen, de eerste mag je vervangen door snot).

    Dus mijn liefde voor Flowers overwint en ik zit hier te zieltogen, gewapend met Dafalgan Forte, Locabiotal keelspray, Orofar tabletten en liters thee. Dat het maar gauw 17u...

    Morgen was trouwens een shoppingdag gepland in Antwerpen met een vriendin, die ik heb moeten afzeggen. Stom!!! Keek er zo naar uit. Maar dat kunnen we dan hopelijk gewoon uitstellen tot het weekend erop.

  • Nog een maand en een beetje

    Tijd voor een update wat onze nakende verbouwing betreft. Niet dat er de voorbije weken concreet veel is veranderd, maar kom.

    Startdatum is nog altijd 3 november. Dat is ondertussen al een maand later dan initieel voorzien, maar als het bij die maand blijft zijn we op zich al blij. Goed nieuws voor ons is uiteraard dat het BTW-tarief van 6% nog even van kracht blijft, wat toch een stuk scheelt in budget.

    Tijdens de ruwbouwwerken kunnen we helaas niet in het huis blijven wonen volgens de aannemer. Geen water (dus geen toilet, niet koken), geen electriciteit (geen licht), geen gas (dus geen verwarming),... Dat wordt dus een maand of drie verhuizen naar mijn ouders/schoonouders (respectievelijk 120 en 40km van onze deur) en ons hebben en houden verhuizen naar een Shurgard.

    Wat de ruwbouw betreft is ondertussen alles beslist en vastgelegd. Voor de afwerking zitten we nog met een aantal te nemen beslissingen. Zo weten we nog niet 100% hoe we de afsluiting gaan maken tussen inkom en eetkamer/leefkeuken op het gelijkvloers (voorkeur: glas want anders weinig licht, maar glas is wel duur. Alternatieven: open laten, maar zit een niveauverschil in lijkt me ook minder gezellig want inkom wordt ook fietsenberging en dergelijke), tussen woongedeelte op de eerste twee verdiepingen en slaapgedeelte daarboven (alles is open dus qua warmteverlies zouden we het woongedeelte willen afsluiten maar dat is ook vrij prijzig, toch als je het met glas wil doen) en hoe de vide zal afgewerkt worden (moderne inox, melkglas versus misschien meer bij het karakter van het huis passend hout).

    Ook qua badkamer en keuken moet er nog veel beslist worden, en alles wat de afwerking betreft eigenlijk, tegels, parket,... De badkamer begint in ons hoofd vorm te krijgen, tijd dus om eens een afspraak te maken bij Desco en de plannen verder uit te werken. Keuken is nog steeds een groot vraagteken. Maar we komen er wel! 

  • Schöne Blumen - Mysterious Skin

    Donderdag mijn eerste theatervoorstelling van het nieuwe seizoen. Ik koos dit jaar opnieuw voor een abo bij Vooruit. Heb al allerlei abo gehad; dans aangevuld met theater, theater aangevuld met dans, de klassieke gezelschappen en dit jaar koos ik voor Internationale Kleppers ("Je bent benieuwd naar artiesten die internationaal de toon zetten op theatergebied? Je laat je graag uitdagen door speelse en geëngageerde voorstellingen? Je schrikt er niet voor terug om je ideeën over theater op hun kop te laten zetten?") aangevuld met enkele van mijn favoriete gezelschappen, zoals Cie. Cecilia. Van hen zag ik donderdag dus de nieuwe voorstelling Schöne Blumen, met oa Titus De Voogdt en Mieke Dobbels over enkele figuren aan de rand van de samenleving in de setting van een amusementsclub/bordeel. Zoals altijd leuk theater, maar het lijkt net iets te veel op enkele vorige voorstellingen, de personages hebben niets nieuws of fris, je hebt het als toeschouwer al eens gezien.

    Vrijdag gingen we normaal naar paardenshow Cavalia, maar op de uitnodiging van de oragnisatie stond een verkeerd uur en dus bleek de voorstelling al bijna gedaan tegen dat we toekwamen. En later op het weekend eens teruggaan is er niet meer van gekomen. Het weekend was zo al te druk. Maar wel leuk.

    Zaterdagavond trouwens nog een beklijvende film gezien, Mysterious Skin van Gregg Araki. Meeslepend, keihard maar op een venijnige, sluipende manier. Maar je kan niet stoppen met kijken, het verhaal over misbruik sleurt je gewoon mee. Een van de beste dingen die ik de laatste maanden zag. Typische film die niet zou misstaan ook op het FilmFestival dat volgende maand weer start. Ik heb alvast mijn tienrittenkaart al besteld.

  • Nooit thuis

    Het cultuurseizoen trekt zich langzaam aan op gang en dus zijn het drukke avonden. Gisterenavond de eerste theatervoorstelling van dit seizoen in mijn favoriete cultuurtempel Vooruit. Meteen straf; Schöne Blumen van mijn favoriete theatermaker Arne Sierens, met oa Mieke Dobbels (geniaal in The Broken Circle Coverups of Alabama) en Titus De Voogdt (Steve + Sky, Anyway the wind blows, andere stukken van Sierens). Vanavond iets geheel anders, het paardenspektakel Cavale. En zaterdagnamiddag en -avond met vrienden afgesproken. Laat dat weekend maar komen!