• Dakhond

    Het is geen weer om een hond door te jagen (zeker geen koukleum en regenhater zoals een Spaanse galgo);koud, wind, regen,... En dat voor augustus.

    Maar ik zit gelukkig lekker binnen na een superdruk maar leuk weekend. Mijn activiteiten in willekeurige volgorde:
    nieuwe platte botjes gekocht, mijn kapotte oortjes binnengedaan bij Fnac, hopen vers fruit gekocht en smoothies gemaakt, veel naar The National geluisterd, Californication en True Blood gekeken, een freaky film gezien in de cinema, naar de schoonouders geweest, over de nakende verbouwing gediscussieerd, een hond ontdekt op het plat dak van de keuken en die bij zijn baasje afgeleverd, onze eigen hond op zijn doos gegeven omdat hij weer een nieuw gat in onze zetel heeft gekrabd, lekker gegeten, gelezen, gewassen en gestreken, gewandeld, gesnoept.

    Nu met een boek naar bed en weer helemaal relax en klaar voor weer een lange werkweek (6 dagen, volgende zaterdag gaan we 'op uitstap' met het werk...). 

  • Pukkelpop 2010: The National, Queens of the Stone Age, Jónsi en The Low Anthem

    Tegen 14u staan we op de heilige wei. Het is best wel warm, ik voel me een tikkeltje loom en we struinen rond. Eerste halte, de Marquee, waar ik me buiten in het gras/stof nestel en een stukje meepik van de mij totaal onbekende Alain Johannes. Muzikant geweest bij Qotsa, de Vultures en Lanagan lees ik achteraf, maar dat zou je tijdens zijn set niet zeggen, de kalende man op leeftijd brengt ingetogen, doorleefde luisterliedjes. Maar ik ben wel onder de indruk. Blijkbaar komt de man zijn soloplaat een dezer dagen uit en die zou best wel eens de moeite kunnen zijn.

    We blijven hangen voor Surfer Blood, getipt door een zeer hype-gevoelige kennis, maar dit is dan toch een hype die aan mij voorbij mag gaan. Gitaarriedeltjes die het ene oor ingaan en het andere meteen weer uit. Bovendien hangt er binnenin de Marquee geen scherm en is een optreden vrij saai als je niks ziet. Na een drietal nummers trap ik het af. Nog een wandeling over de wei, even binnengewipt bij Jezus en de andere geschifte mannen van Bataclan maar het is zowaar iets té warm en de Marquee blijkt een leuke plek om gewoon wat rond te hangen.

    Dus spreid ik mijn matje uit en doe ik een tukje in de Marquee terwijl het mij onbekende maar meermaals getipte The Low Anthem zich opmaakt. Deze keer weet ik wel beter dan recht te staan, er is maar een halve marquee op het optreden afgekomen en om mij heen blijven de meeste mensen rustig zitten. De muziek van The Low Anthem leent zich trouwens uitstekend voor zo’n dromerig festivaldutje. Het is allemaal héél zachtjes, zo zacht dat de andere podia soms overstemmen en gewoon perfect om vertikaal van te genieten. Rustig, oorstrelend, schoon. Indrukwekkend. Absoluut een groep om verder te ontdekken en dringend eens materiaal van in huis te halen. Voor mij dé revelatie van deze Pukkelpop.

    Benieuwd was ik ook naar The Drums, verantwoordelijk voor de meest catchy singletjes van het laatste half jaar. Binnen zie ik weer amper, dus ik verkas naar het plein voor de Marquee aangezien daar het scherm hangt. I like what I see. Een vreemde Bent-Van-Looy-maar-dan-minder-goede zanger die zo te zien een geweldig ego heeft en redelijk queer is en vooral een elegant ronddansende (surrealistisch eigenlijk) maar verder blijkbaar weinig toevoegende muzikant stelen de show. Ik vind het eigenlijk best wel goed, al zijn we maar kort gebleven want ik wou een goed plekje voor dé groep waarvoor ik eigenlijk was gekomen.

    En de groep waarvoor ik hier vandaag was, da’s natuurlijk The National. Op het gebied van The National ben ik een very late adaptor. Ik ontdekte ze pas bij Bloodbuzz Ohio terwijl de mannen blijkbaar al meer dan 10 jaar en 5 platen bezig zijn. Shame on me! Want hun cd High Violet staat nu al enkele weken op repeat samen met The Suburbs van Arcade Fire en ik kan me niet voorstellen dat ik de komende maanden iets meer nodig zal hebben dan die twee meesterwerkjes. De muziek van The National is op dit moment mijn eten en drinken. Voor de ziel welteverstaan. Ik keek dan ook ongelofelijk hard uit naar dit live optreden.

    Ze begonnen meteen goed met het nog vrij toegankelijke Anyone’s Ghost. Bloodbuzz Ohio zat als derde in de set, naar mijn gevoel net iets te vroeg, het publiek was nog niet echt helemaal mee op dat moment. We kregen vooral nummers uit de laatste twee platen The Boxer en natuurlijk High Violet. Zoals Afraid of everyone, Fake Empire en Squalor Victoria.

    Als een puber van 15 werd ik instant verliefd op zanger Matt Berninger, toch wel een bijzonder geval. Lang en slank, nog benadrukt door de smalle zwarte jeans met donker hemd en das, stijlvol, de ideale schoonzoon en toch rock ’n roll, je moet het maar doen. De man staat mijlenver van de archetypische rockzanger, lijkt zich zelfs onwennig te voelen op het podium, draait regelmatig zijn gat naar het publiek om zich te voorzien van witte wijn en kijkt al eens bijzonder weird eens de zonnebril af is. Maar tegelijk straalt hij een eindeloos charisma uit, nog eens versterkt door zijn unieke bariton. Ik raak helemaal betoverd, ook door de fantastische andere muzikanten. Maar liefst met 8 staan ze op het podium, twee blazers die wonderwel samensmelten met de muziek inclusief. Alles klopt gewoon aan dit optreden, van de eerste tot de laatste noot. Zelden zoiets perfect gezien.

    Ik dacht dus dat het hoogtepunt van Pukkelpop 2010 er om 20u30 opzat, maar dat was nu eens buiten Josh Homme en zijn Queens of the Stone age gerekend. Eerst even aangeschoven voor een verse mojito en dan weer naar de main stage een plekje zoeken. Niet te ver naar voor want ik heb in de Lotto Arena al gezien hoe sommige manspersonen het kot kunnen afbreken en ik zou niet graag hebben dat ze MIJ afbreken, maar toch ook niet te ver naar achteren want Qotsa is de max en ik wil er zo weinig mogelijk van missen. Uiteindelijk eindigden we vrij vooraan maar tussen een bende tieners die het uitzonderlijk rustig hielden.

    De Queens kenden werkelijk geen genade. Met opener Feel good hit of the summer hadden ze de wei al plat. Zo makkelijk gaat dat voor Josh en de zijnen. Retestrak, over de wei donderend als een pletwals maar toch elke noot op zijn plaats. Allemaal op een rij vooraan op dat podium, een indrukwekkend zicht.
    Voor de tweede keer op twee uur tijd werd ik verliefd, deze keer op het onverdunde testosteron en de pure mannelijkheid van Homme. Niemand kan weerstaan vermoed ik… Hij was in bijzonder goede doen en grapte met het publiek, ‘We didn't come to hurt eachother, we came to fuck eachother' en ‘Just keep dancing, that's all I'm asking'. Met veel plezier, Josh!
    Little Sister, Monsters in the parasol (zit nu nog in mijn hoofd), Go with the flow en net als je denkt dat het niet meer beter kan No One Knows. De wei ontploft, er is geen paar voeten dat nog stilstaat. Fuck als die dancehall acts, niks zo goed om helemaal loos op te gaan als de Queens. De adrenaline giert door mijn lijf en ik amuseer me te pletter. Met A song for the dead stoppen de Queens er echter al mee, maar liefst tien minuten te vroeg. En dat terwijl ze zo nog makkelijk een uur door hadden kunnen gaan. Zucht.

    Helemaal opgefokt vlieg ik door de wei terug naar de Marquee. Over enkele ogenblikken begint daar Jónsi en de uitverkochte AB (waar ik gelukkig wel bij was geraakt) in gedachten verwachtte ik mij aan een tent waar nergens nog in te raken was. Ik kon mij niet meer hebben vergist. De Marquee was zo leeg dat ik zonder probleem tot de tiende rij kon wandelen. Waar zit iedereen?!?
    Het viel niet mee om na Qotsa de adrenaline uit mijn systeem te krijgen en lang genoeg stil te blijven staan om de toch wel subtiele Ijslandse muziek te laten doordringen. Maar na een goeie tien minuten had Jónsi het dan toch gedaan en was ik helemaal mee in de set.

    Ik heb de indruk dat de set wat was aangepast aan festivalnormen. Bekendste nummer Go do zat vrij vooraan en ook verder hield Jónsi er met bijvoorbeeld Boy Lilikoi de vaart in, wat wel nodig is om een na drie dagen uitgeput publiek’s aandacht vast te houden.
    Af en toe overstemde het gebonk van andere podia even, maar al bij al viel het mee. Het was als in AB genieten van de verbluffende visuals en de ijle, unieke stem van Jónsi, die als bezeten over het podium dreef als een soort sjamaan.
    Met Grow till tall zat het optreden er veel te snel op. Al was ik daar eigenlijk niet rouwig om, want ik was best wel moe na een dag Pukkelpop (waar is mijn uithoudingsvermogen) en mijn hoofd tolde gewoon om van de indrukken, er raakte toch niets meer bij.

  • Morgen Pukkelpop

    Vandaag nog braaf aan het werk, maar morgen trek ik ook ein-de-lijk naar de wei. Na al dagenlang op weg naar het werk horden gerugzakte jeugd op de treinen te hebben getrotseerd en jaloerse blikken geworpen te hebben.

    The National, Jónsi en QOTSA, here I come!

  • Albelli fotoboek

    Albelli1web.jpgDankzij een campagne van The Insiders mocht ik helemaal gratis een fotoboek maken met Albelli. Meerbepaald een liggend Large boek (28x21cm) met 24 pagina's. Extra pagina's kunnen uiteraard, maar dan betaal je €0.50 bovenop de standaardprijs van €22.95. Voor een foto-omslag moet je wel nog eens €5 toevoegen (iets wat bij Apple inbegrepen is).

    Ik begon met het downloaden van de software, een klus die in enkele tellen was geklaard. Hiervoor had ik nog maar twee fotoboeken gemaakt, beiden met Apple (iPhoto)en ik ben daar enorm content van. Ik dacht dus niet dat Albelli dit zou kunnen overtreffen. Maar de waarheid mag gezegd worden, Albelli levert prijs-kwaliteit een uitstekend product.

    Op een zaterdagmiddag zette ik me er eens aan. Je kan kiezen tussen het fotoboek volledig automatisch te vullen of zelf pagina per pagina samen te stellen. Alhoewel ik geen geduld heb, koos ik toch voor die tweede optie.

    Anderen plaatsen waarschijnlijk al de foto's die ze in het boek willen vooaf samen in een aparte map, want da's veel handiger volgens de campagnegids. Ik vrees dat ik daar allemaal veel te lui voor ben. Het lijkt me ook een goede tip om vooraf even een schets te maken van hoe je de foto's wil, welke groot, welke klein, waar moet er tekst bij kunnen. Albelli biedt immers eindeloos veel opties om foto's in alle mogelijke formaten en vormen te plaatsen, effecten en tekst toe te voegen. Ik begon er echter compleet onvoorbereid aan. Gewoon foto na foto selecteren uit mijn reisfoto's, naar een pagina slepen en op het moment zelf zien hoe ik de foto ga plaatsen en hoe de andere foto's moeten komen om een mooie pagina samen te stellen. Ik wil maar zeggen, er is meer uit deze software te halen dan ik heb gedaan, maar da's nu eenmaal mijn manier van werken.

    Ik hou van een straight forward no nonsense strak fotoboek. Geen frulletjes, geen special effects, geen speciale afwerking. De foto's zuiver naast elkaar en zo veel mogelijk foto's zo groot mogelijk. Als ik iets handig vind, is het dat ik er veel foto's paginagroot in kan afdrukken. Naast het feit natuurlijk dat een fotoboek eindeloos veel handiger is dan die afgedrukte foto's die na tien jaar in de kast rondslingeren nog steeds de weg naar een album niet hebben gevonden en dan verloren gaan en dat het leuk presenteert.

    Die eerste middag was ik wat aan de knoei geraakt. De software is anders dan die van Apple en het lukte me initieel niet om de foto's zo te positioneren zonder dat de software er de foto's bijsneed en er stukken verloren gingen. Ik wil de foto's in hun originele verhoudingen op de pagina en bovendien zo dat ze naadloos aansluiten. En dat lukte maar niet in het begin. Ik gaf het op en probeerde een week later opnieuw. En toen leek het allemaal vanzelf te gaan.

    Zoals ik al zei, zijn er enorm veel opmaakmogelijkheden, maar daar hou ik niet van. Ik hou van een strak ogend fotoboek dat je met weinig moeite kan samenstellen en daarin stelt Albelli niet teleur.

    Ik zond zaterdagavond mijn boek online door naar de site. Volgens de site zou ik vrijdag van de week erop het boek ik mijn brievenbus moeten krijgen, maar dat werd pas een maandag later. Wat natuurlijk geen wereldramp is.

    Het boek zat mooi verpakt in een stevige kartonnen envelop en dan nog eens in een plastic zakje om het te beschermen. Ik was ongelofelijk verrast toen ik de glanzende, harde kaft zag. Iets wat bij de Apple fotoboeken totaal onbetaalbaar is. De kwaliteit is uitstekend, het afgedrukte fotoboek ziet er exact hetzelfde uit als op het scherm. Mooie kleuren, nergens foutjes te bekennen. Het enige dat me niet aanstaat, is dat de tekst er wat slordig bijstaat. Die vind ik bij Apple stijlvoller. Maar misschien krijg je dat wel goed als je er ietsje meer tijd in investeert. Een laatste punt van kritiek is dat bij Apple de foto's vanzelf geplaatst worden met een altijd even groot wit boordje tussen. Bij Albelli moet je dat allemaal zelf uitmeten, en alhoewel er tools in de software zitten om je foto's uit te lijnen zorgde dat ervoor dat ik de foto's in elkaar heb laten overvloeien, wat toch iets slordiger oogt.

    De boeken van Apple zijn aanzienlijk duurder en hebben geen harde kaft, wat toch wel een groot gemis is. Maar qua opmaak zijn ze voor dezelfde moeite net een tikkel strakker en stijlvoller. Ik twijfel er niet aan dat je de looks bij Albelli even strak krijgt, maar het zal ofwel meer tijd kosten ofwel moet je de truucjes onder de knie hebben om het allemaal snel goed te zetten.

    Maar ik ben zeer, zéér tevreden over Albelli. Prijs-kwaliteit denk ik dat ze een van de betere spelers op de markt zijn. Eindeloze opties, een groot gebruiksgemak, perfecte afdrukkwaliteit en netjes verpakt. Ik ga ongetwijfeld in de toekomst nog bij hen bestellen. Ik ben echt happy met het resultaat. En wie trouwens een kortingsbon van -25% wil om ook een boek te maken, die moet maar roepen.

    Albelli2.jpg

  • Keukenopties

    De nakende verbouwing slaat nog steeds het merendeel van mijn vrije tijd aan. Volgende week donderdag is er een afspraak met aannemer en architect tesamen, maar omdat de aannemer niet later wil afspreken dan 14u kan ik er niet bijzijn. Een halve dag verlof nemen zie ik namelijk niet zitten omdat ik ten eerste maar 6 verlofdagen meer heb voor dit jaar en ten tweede die week al afwezig ga zijn wegens ziekenhuistoestanden. En ik wil nu ook niet de collega zijn die altijd afwezig is. Ik vertrouw mijn wederhelft daar trouwens wel in, we spreken zowel voor- als nadien alles uitgebreid door onder ons twee.

    Momenteel zijn we vooral met twee dingen bezig. Ten eerste met rondrijden, winkels bezoeken en internetsites afdweilen op zoek naar inspiratie. Wat voor een stijl keuken en badkamer willen we. De opties zijn eindeloos, dus eerst moeten we ons een beeld kunnen vormen van onze stijl. En dat is véél ingewikkelder dan het klinkt. Omdat alles bij elkaar moet passen bijvoorbeeld. Anders stap je zoals wij een tegelwinkel binnen waar ze je niet kunnen helpen omdat je nog niet weet welke kleur en stijl de keuken zal zijn. Zucht.

    Ten tweede is er het budget bepalen. Een evenwichtoefening tussen hoeveel geld hebben we en hoeveel geld willen/kunnen we uitgeven. Moet er geleend worden? Hoeveel extra lening kan ons budget aan (want ik heb weinig werkzekerheid). Waarop willen en kunnen we besparen?

    Neem nu bijvoorbeeld de keuken. Die is momenteel niet opgenomen in ons verbouwbudget. Wat verschillende opties geeft:

    • we gaan voor het alles-in-één-keer principe. Maar een keer verbouwmiserie. We doen ook nu de volledige keuken. En we kiezen een keuken die de komende 30 jaar goed moet zijn, dus een kwaliteitsvolle keuken die ons 100% aanstaat. De dure optie zeg maar.
    • we sparen nog een jaar of 5 en kopen dan een nieuwe keuken. Ondertussen plaatsen we ons huidig gamma-keukentje in de nieuw verbouwde ruimte. Het zal er niet zo geweldig uitzien, maar lelijk is hij ook niet. En de toestellen hebben we zelf maar 5 jaar geleden gekocht, dus zonde om die nu al weg te moeten smijten.
    • we gaan voor de nieuwe keuken, maar een meer basic model. We vragen bijvoorbeeld aan een kennis van mijn ouders of aan de aannemer om er een te maken op maat. Minder gesofistikeerde kastjes en toeters en bellen, maar wel degelijk en mooi genoeg. Het compromis als het ware.

    We zijn er nog lang niet uit. Avonden en weekends lang cijferen, boekjes en sites bekijken, puzzelen, nadenken doen we. Eigenlijk is dit niet 100% mijn ding. Ik plan veel liever lange roadtrips door de VS. Niet dat ik er niet enorm naar uitkijk om in het resultaat van onze verbouwing te kunnen leven; eindelijk een praktisch en modern stadshuis ipv ons donker, onpraktisch en vochtig stekje. Maar het proces ernaartoe, dat zou ik met plezier aan de experts overlaten. Net zoals de financiering ;-)

  • Mijn huisspook

    Het is woensdagochtend. De avond voordien Absynthe Minded gezien op de Lokerse Feesten. Ik heb een late shift en mijn wekker staat dus maar om 9u. Die wekker is trouwens zo'n wake-up light (wel een beetje kapot, de lamp doet het niet meer, maar de geluidjes werken nog), met vogelgeluidjes en een radio.

    Plots schrik ik wakker met My heroics part one van Absynthe Minded. Ik kijk naar de wekker, het is nog niet eens 8u. De radio is volledig uit zichzelf beginnen spelen en net in dat nummer, terwijl ik de groep amper 12u ervoren live zag spelen. Want de wekker zelf staat nog altijd om 9u en is bovendien ingesteld op rustgevende vogelgeluidjes, ik heb de radiofunctie zelf nog nooit gebruikt als wekker. Spooky!

    Een beetje uitgefreakt maar ook nog heel erg moe zet ik de radio af, draai mij op mijn andere zij en slaap verder. Als we een huisspook hebben, dan is het toch een vriendelijk met goeie muzieksmaak!

  • Absynthe Minded - Dinosaur Jr @ Lokerse Feesten

    Het was al enkele jaren geleden, maar gisteravond raakte ik nog eens op de Lokerse Feesten. Zaterdag was het niet gelukt, ik was te moe van een ganse dag rondcrossen in allerlei verbouwingsgerelateerde winkels, dan ben ik ’s avonds soms moeilijk nog uit mijn zetel te krijgen. Op een weekavond had ik er eerst geen zin in. Moe, erg moe, en elk uur gemiste slaap betaal ik de rest van de week met een gebrek aan concentratie. Maar uiteindelijk overtuigde ik mezelf. Een mens moet wat meer uit zijn kot komen. En groepen als Absynthe Minded en Dinosaur Jr. zijn de trip naar het Lokerse hinterland al eens waard.

    Het werd wat crossen, maar ik raakte toch mooi om 19u55 op het festivalterrein. Auto op de parking en shuttlebus genomen, best wel makkelijk. Op dat vroege uur was er nog niet echt veel volk te bespeuren. Je kon als je dat wou rustig tot op de eerste rij voor het podium wandelen. In het eerste vak stond maar hier en daar een groepje mensen en ook op de rest van het terrein leek iedereen meer bezig met drinken halen, zich laten verleiden door de coca-cola meisjes en vooral babbelen. Niet echt dankbaar voor een groep om dan te moeten openen. Terwijl een groep als Absynthe Minded ondertussen de status van openingsact toch ver ontgroeid is. Maar kom, de mannen lieten het niet aan hun hart komen en speelden een gedreven set met nummers kriskras geplukt uit hun vier platen.
    Het was pas met publiekslieveling My heroics part one dat de sfeer er wat in kwam en de mensen wat minder mak werden. Al kende iedereen ondertussen Envoi toch ook al blijkbaar. Bert Ostyn zal wellicht wel nooit de meest charismatische frontman worden. Hij was spraakzamer dan anders, veel spraakzamer eigenlijk, maar dan op een beetje een dweilerige manier.

    Om half tien was het dan de beurt aan de grijze wapperende manen van J Mascis en de zijnen. Mascis die in de verste verte niet van spraakzaamheid verdacht kan woorden en nooit een letter zal spreken tegen zijn publiek... Na twee trommelvliesterroriserende zaaloptredens had ik gezworen dat ik ze niet meer live wou zien. Hun concert in AB in mei was zowat het slechtste dat ik in die zaal ooit had gezien. Maar uiteindelijk hebben ze wel straffe nummers en ik gokte dat het in openlucht allemaal niet zo erg kon zijn. Voor de zekerheid toch maar oordopjes meegenomen, maar mijn gok bleek juist en het geluidsniveau bleef deze keer ruim onder de pijngrens. Meer nog, het was gewoon een goed optreden. De distortion bleef binnen de perken waardoor we voor de afwisseling eens herkenden welk nummer ze aan het spelen waren.

    En spelen deden ze, een uur lang, zonder noemenswaardige pauzes tussen de nummers. Het was leuk om zien hoe een heel divers publiek van Dinosaur Jr. kon genieten. Ik zag zowel enthousiaste tieners, vrolijk meeknikkende twintigers en dertigers als enthousiast dansende veertigers. Grijs, een proper hemdje aan en shaken van begin tot eind, best wel cool.

    Ik had na het optreden enorm zin om te blijven en Black Box Revelation te zien, maar dan moest ik eerst Public Enemy nog door en daar heb ik niet direct een band mee. En als dertiger en brave werkmens…