• Kapot

    Sinds zaterdagochtend is de verwarming kapot. Het is zo'n vrij nieuwe condensatieketel, zo'n ding waar volgens mij wel wat electronica inzit. En die electronica zegt nu 'Storing' en de handleiding zegt 'Contacteer uw installateur en geef hem de storingscode'. Maar installateurs werken niet in het weekend en dus was het ten huize Josie en Egel aan de frisse kant dit weekend. Geen verwarming betekent dus ook geen warm water. Oftewel geen douche. Gelukkig konden we ons zaterdagavond opwarmen in een stomend hete AB bij Phoenix en konden we zondagmiddag gaan eten/socializen/reiskoffers lenen/onze honden afzetten en ook een bad nemen bij de schoonouders. Een collega van mijn wederhelft beweert dat hij zijn ouders enkel belt als hij iets nodig heeft, zoals opvang voor de honden, een kopie van diploma's, reiskoffers of advies bij 't een of 't ander. Jaja, soms vertrouwt een mens serieus op zijn ouders...

    Woensdagmiddag zouden ze de boel komen fiksen. Oef. Want het was toch maar koud deze morgen in de badkamer. Koud, donker, lang leve het zomeruur, heb er precies toch weer last van... Net nu de temperaturen weer de dieperik ingaan, laat onze verwarming het afweten. Maar eerlijk gezegd, ik laat het niet aan mijn hart komen. Overdag warm op het werk, 's avonds afspreken met vrienden en over amper 6 dagen zijn we weg. En in Savannah (onze eerste stop na Atlanta, waar we landen) is't deze week tussen de 25 en de 30 graden. Ha!

  • Phoenix @ AB

    Thuis mag de verwarming het dan al helaas laten afweten, in de uitverkochte AB was het gisteravond stomend heet. Na het voorprogramma (waar ik helaas enkel de twee laatste nummers van het gezien) wurmden we ons door de massa tot een goed plekje redelijk vooraan. Een redelijk vrouwelijk publiek vanavond voor de Parijse poprockers van Phoenix.

    Openen deed de groep met een van de leukste singles van 2009; Lisztomania. Eerst vanachter een groot wit laken, dat dan plots wegviel waardoor de zaal al meteen een eerste keer collectief door het dak ging. Kan tellen als opener... Maar de groep hield er de ganse set lang de vaart in. Ik ben geen grote kenner, het was zelfs de eerste keer dat ik Phoenix live zag en de groep bestaat ondertussen al meer dan tien jaar, maar het is typisch zo'n groep waarvan iedereen onbewust een heleboel singletjes kan meezingen.

    Veel nummers uit de laatste plaat, zoals het leuke Lasso, waarbij zanger Thomas Mars gewoon tussen het publiek ging zingen of Countdown. Ook rare vogel uit de plaat, het ultradansbare Love like a sunset kwam voorbij, met gitarist en bassist in een glansrol en ook een leuke lightshow.

    Na een goed uur hielden de mannen het al voor bekeken, gelukkig om gewoon vijf minuten later terug te keren voor een ronde bissen om vingers en duimen van af te likken. Everything is Everything werd gestript tot een breekbare versie met enkel zang en gitaar en gaf me kippenvel. Maar ook de gouwe ouwe If I ever feel better, een oud Frans liedje (mij onbekend) en als definitieve afsluiter een superlang uitgesponnen versie van nieuwe single 1901, een supernummer waarbij Mars opnieuw het publiek doorkruiste.

    Zoals ik al zei had ik Phoenix nog niet live gezien en ik was echt superbenieuwd hoe ze live zouden klinken. En ik werd absoluut niet teleurgesteld; gestroomlijnd, tot in de puntjes af en toch vol energie en duidelijk spelplezier. Dansbaar poppy en soms even goed doorrockend. Sympethiek en zeer meezingbaar. Aaibaar en gewoon superleuk. Enig minpuntje? Het door de zaal hossen en het publiek vertellen hoe fantastisch het wel is, is leuk voor even, maar gaat zeer snel vervelen. Dan horen we soms liever gewoon nog een steengoed nummer. Maar Fransen praten graag zeker...

  • Diabolo

    Toen ik vorig jaar op reis ging, gebruikte ik gewoon mijn woonwerkabonnement om in de luchthaven te raken. Het station heet Brussel Nationale Luchthaven, ligt op een scheet van Brussel en hoort volgens mijn logica dus bij de zone Brussel, waar mijn abo geldt.
    Dit jaar was er ergens in mijn achterhoofd iets blijven plakken over een lucthaventoeslag, en wat kom ik nu te weten...? De afstand Brussel Noord-luchthaven bedraagt volgens de NMBS 18km en de luchthaven hoort NIET meer bij de zone Brussel. Dus moet ik een ticket kopen als ik naar de luchthaven wil. En dat ticket (vanuit Brussel, niet vanuit Gent) kost €5.05. Voor een traject van 11 minuten. Vergelijk: Gent Sint Pieters-Brussel Noord duurt 40 minuten en kost €8.10 (of €7.40 met een Railpas). Dus, koop nu 10 minuten spoorplezier voor €5 en voor €3 extra krijg je een half uur reistijd erbij. 't Is bijna voor niks!

    Waarom kost een ticket naar de luchthaven nu zoveel, vroeg ik mij af? Dankzij de Diabolo-toeslag van € 2.05, die de NMBS mag betalen aan een privébedrijf dat werkt om een nieuwe spoorlijn te bouwen naar de luchthaven. Ja maar, als we voor elke extra dienstverlening extra gaan betalen... Moeten we binnenkort extra betalen voor een zitplaats? Voor een nieuwe trein ipv een verouderd model? Voor een stiptere dienstverlening? Als ik eens iets extra doe op mijn werk, ga ik ook extra geld vragen...

  • Huizen

    Ben ik blij dat ik al een eigen huis heb. Ok, het is met momenten verschrikkelijk veel stress. Het is altijd wat eigenlijk; grote verbouwing gepland na het bouwverlof en ondertussen de mankementen van alle dag oplossen zoals gaten in de vloer waar honden dreigen in te vallen en het licht in de gang dat plots over alle verdiepingen dienst weigert en niemand dus nog veilig de trap opraakt.

    Maar toch ben ik blij. Toen wij kochten, ondertussen zo'n 5 jaar geleden, was het al duur. Maar het wordt er naar mijn aanvoelen dus niet goedkoper op. Ik probeer de markt nog een beetje op te volgen, en toevallig kwamen er de laatste maanden een viertal huizen te koop in onze straat en de omliggende straten. Die prijzen mensen. Stuk voor stuk € 350.000 tot  € 490.000. Voor huizen waar nog (soms zelfs veel) werk aan is. Zonder tuin (met wel een koer aan). Rijhuizen, niet klein, maar verre van een herenhuis. Wij hebben beiden gestudeerd, beiden momenteel een voltijdse job, maar dat kan ik niet betalen hoor. Ben ik nu de enige??

    Ok, er zijn ook goedkopere huisjes in de wijk, ik geef het toe. Enkele straten verder is er een klein rijhuisje, opnieuw met enorm veel werk aan, en dat staat momenteel voor € 230.000. Da's al een stuk bereikbaar voor de meeste mensen. Maar toch nog altijd vrij veel geld, niet? Toch voor een huisje met 2 slaapkamers en zonder ingerichte badkamer of keuken.

    Als ik dat zie, ben ik dus content. Content met ons huis en de prijs die we ervoor betaald hebben. Het is niet ideaal; het kot naast ons is lawaaierig, er is geen parking in de buurt, we hebben geen tuin en de verbouwing gaat ons nog een flnke duit kosten. Maar het is een tof huis met een goeie ligging en ik woon er wel graag. Dat doet wel deugd.

  • Zomerkleedjes

    Had een serieuze dip vrijdag. Zowel emotioneel als puur fysiek, de werkweek leek me volledig te hebben uitgeput, wou enkel nog slapen... Geen druk weekend dus, maar een weekend gericht op bekomen, relaxen, wat me-time, me weer wat beter in mijn vel voelen. En nu het eindelijk lente is, is voor veel vrouwen een ideale vorm van zelfverwennerij gaan shoppen.

    In de twee winkels die ik bezocht leken ze enkel luchtige zomerkleedjes en rokjes te verkopen, dus is dat dan maar wat ik kocht; 3 zeer zomerse korte kleedjes, 2 rokken, 2 topjes en een tshirt met lange mouwen. Nu heb ik vooral nog wat leuke truitjes nodig, want ik ben zeer kouwelijk van aard en draag die topjes meestal onder een trui, maar dat verkopen ze tegenwoordig precies nergens meer. Of toch geen mooie. Iemand tips?

    Zondagvoormiddag spendeerde ik verder aan de roadbook. Per bestemming maak ik een overzicht van de route, geschatte aantal kilometers en tijd onderweg, eventuele leuke tussenstops, ons logeeradres en een overzicht van check-in en uittijden (bij een bed and breakfast zit dit iets stipter dan bij een hotel aangezien die mensen niet de ganse dag thuisblijven om jou te kunnen ontvangen)(maar je kan doorgaans veel regelen zolang je het op voorhand doet) en waar we wat al hebben betaald.
    Mijn wederhelft ontfermt zich traditiegetrouw over het eten. Als veggie op reis is het zelden een goed idee om gewoon 'op den bots' ergens te gaan eten, dus zoekt hij meestal op voorhand per stad enkele leuke veggie-friendly adresjes op. Want anders kan je op een lege maag wel eens twee uur lopen zoeken eer je iets deftigs vind, en ik ben vrij onaanspreekbaar als ik honger heb.
    Voor de dingen die we willen zien moeten we ook nog een en ander opzoeken. Daarvoor hebben twee Lonely Planets ter onzer beschikking (de city guide van New Orleans en een trips over The Carolinas, Georgia & the South. Daarnaast als er tijd rest nog een en ander opzoeken op het net. 

  • Puntjes

    • A Serious Man is een zalige film.
    • De nieuwe cd van Mintzkov is eveneens een aanrader.
    • Shoppen is nog steeds de ideale remedie tegen een dipje. Vooral dan in de O´zon, waar de vrolijk gekleurde zomerjurkjes je meteen een lenteboost geven. Had ik trouwens al gezegd dat de zomercollectie van Goddess zwaar de max is. Heb me (budgetredenen) voorlopig kunnen beperken tot een superleuk halterjurkje en een bloesje met lange mouwen, maar wie weet ga ik volgend weekend toch nog eens naar de topjes kijken. Zeer zomers en niet echt iets om in te gaan werken, maar mijn wederhelft bleek zwaar fan van de open rug :-)
    • Ik recupereer traag. Het heeft me 3 nachten van minstens 8u slaap gekost om bij te komen van de eerste 3 helse dagen van de werkweek. Pas sinds vanochtend voel ik me weer een beetje een mens.
    • Nog slechts twee weken voor onze grote trip naar The States! Ik ben nu al aan't denken welke kleren ik ga meedoen; het huidig wintergerief zal ginder wellicht veel te warm zijn...
    • Onze student-buurjongen is blijkbaar zo lief geweest om een koptelefoon te kopen. Sindsdien slapen wij za-lig. Ik hoor hem nu enkel zingen 's nachts, geen beats meer, maar eerlijk gezegd, I don't mind ('t is een veel te sexy exemplaar en ik word goed gezind als 'em zingt)
    • Volgende week krijgen we op het werk bezoek van Maltesertjes. Niet de hondjes en ook niet de snoepjes, maar collega's die op werkbezoek komen.
    • Bouwadvies in de Milieu Advies Winkel is cool. Meer info via mijn artikel op Gentblogt.
    • Britse vrouwen denken dat Blankenberge Vlaams is voor Brugge.
    • Alle lichten in de gang zijn kapot; niet de lampen, maar ergens iets in het systeem. Niet zo handig. Zelfs de honden raken maar lastig de trap op.

  • Het leven zoals het is, vandaag

    7u - wekker
    7u30 - opstaan. Wederhelft is ondertussen al op en mijn warm eten aan het maken om mee te doen naar het werk (ja, ik heb chance)
    8u - honden uitlaten
    8u15 - naar de tram
    8u30-10u gesprek over onze verbouwplannen in de Gentse Milieu Advies Winkel
    10u10: nog net de trein naar Brussel in vertraging gehaald
    11u: aankomst werk in Brussel
    12u30: tram naar het centrum
    13u-16u30: vergaderen
    17u: weer op mijn bureau. Nog wat werken tot 20u.
    21u: douchen
    22u30: uitgeteld mijn bed in

    En dan heb ik nog niet eens kinderen of een tijdverslindende hobbie he, enkel verbouwplannen, een job en twee honden. En dat vraagt al de tijd die er in een dag lijkt te zijn, en meer...