• The Road

    the road1
    “Dat was nu eens de meest deprimerende film die ik ooit heb gezien” mompelde mijn wederhelft toen we zondagavond door de zompige modder in de buurt van de Sphinx naar huis ploeterden. Ik kan hem geen ongelijk geven, The Road is deprimerend en donker. Maar het zou de film oneer aandoen om enkel die woorden te gebruiken. Want The Road is ook beklijvend, meeslepend, ontzettend spannend, straf geacteerd en goed gemaakt. Het is een film die aan je blijft kleven, die de nacht nadien je dromen bezwangert met zijn grijze dreiging, die je doet nadenken, die je naar je strot grijpt en je meesleurt in een donkere poel. Die je doet denken, laat napraten. Is er dan nergens een sprankeltje hoop? En net daarom is het zo’n goede film. Ok, je zal de cinema niet vrolijk verlaten. Maar moet dat dan?

    Een vader en zijn zoontje zwerven rond door Noord-Amerika. Ooit, nog voor de jongen geboren werd, is er een ramp gebeurd. Op wat er dan precies is gebeurd of wat de oorzaak was, wordt niet ingegaan. Maar sindsdien is de wereld onherroepelijk en drastisch veranderd. De aarde schudt nog bijna elke dag, alle dierlijk leven is verdwenen, de lucht is altijd grijs waardoor de zon dus niet meer te zien is en het koud, winderig en regenachtig is. De bomen sterven en vallen om, er groeit niets meer, er is amper nog brandstof. De aarde is dor en verlaten. De meeste mensen zijn al gestorven, ze werden vermoord, stierven uit ontbering of pleegden zelfmoord om erger te voorkomen. Hier en daar proberen enkelingen te overleven, zoals deze vader en zijn zoontje.
    De situatie is uitzichtloos geworden en nergens is nog voedsel te vinden. Het gevolg is kannibalisme. De twee mensen op de vlucht zijn dus nooit een seconde veilig of gerust, elke beweging is ofwel de op hol geslagen, levensgevaarlijke natuur, ofwel groepen van andere mensen die alles doen wat ze moeten om te overleven en dus zo mogelijk een nog grotere bedreiging vormen.

    Lees de rest van deze review op Gentblogt.

  • Plantation

    Rosswood
    Tijdens onze reis in de Deep South van de VS wou ik minstens één keer in een plantation slapen. Dat bleek echter niet zo simpel als het wel lijkt; het staat daar wel propvol met die dingen, maar de meeste waren niet wat ik zocht. Ofwel kan je er niet logeren, ofwel zijn ze poepchique uitgebaat als hotel/huwelijkslocatie, ofwel logeer je in een bijgebouw en niet in het huis zelf,... Ik wist goed wat ik wou, een authentieke ervaring, ergens logeren in een echte platation house, liefst één met veel geschiedenis, kleinschalig, authentiek, hoeft zeker niet chique te zijn maar moet de sfeer van toen uitademen. Eén keer vond ik er één, maar die was wel heel erg afgelegen en de site gaf geen informatie over prijzen, maar die bleef in mijn hoofd zitten.
    Ik liet de hoop echter niet varen en bleef naarstig het internet afspeuren. En dus boekten we vandaag bij de Rosswood Plantation, op den buiten, maar niet té ver van Natchez en Vicksburg. Met slechts 4 kamers, waarvan wij volgens de uitbaters de mooiste krijgen. Uitgebaat sinds de jaren '70 door een gepensioneerde generaal en zijn vrouw. En voor het geld van de overnachting krijgen we ook een toer langs het huis en de vroegere slavenverblijven en mag je rondsnuisteren in bijvoorbeeld het dagboek van de dokter die het huis heeft laten bouwen in 1857. Het huis werd ooit nog gebruikt als hospitaal tijdens de Civil War. En ook de ruïnes van Windsor, in zijn tijd de grootste plantation maar helaas verwoest in een brand, liggen in de buurt.
    ruins_of_windsor

  • Balsem voor de ziel

    Donkere dag vandaag, vooral dan in mijn hoofd. Problemen, niets dan tegenslag en problemen, maar een mens moet erdoor heen... Al heb ik momenteel vooral zin om even de handoek in de ring te gooien en thuis in bed te kruipen voor de rest van de week in plaats van de sterke uit te hangen, ik geef het toe...

    Op zo'n misbaksel van een dag probeert een mens dan wat troost te putten uit kleine dingen. Zoals kaartjes bestellen voor pas aangekondigde concert van Jónsi in de AB. Het is pas in mei, maar nu al die kaarten bestellen was toch een pleister op de wonde.

    Het belooft trouwens een mooi concertjaar te worden. Met veel bezoekjes aan de AB. Zo had ik ook al Phoenix, Mumford and Sons en Pavement in de agenda staan. Not bad at all!

  • Buizingen

    De ramp van gisteren laat niemand ongemoeid. De getuigenis van de vader die 's morgens zijn vrouw en kinderen op de trein zet, een uur later op zijn werk telefoon krijgt dat er een ramp gebeurd is en om 14u in de namiddag nog steeds niet weet of zijn gezin in leven is of niet en waar ze zijn. De foto op de voorpagina van alle kranten vanmorgen van een man die een kindje wegdraagt van de verhakkelde treinstellen. De gruwel. Het besef dat, als dagelijkse treinreizigers, het ons allemaal had kunnen overkomen, of onze partner, beste vriend, moeder, broer of zus.

    Ik begrijp ook dat er gezocht wordt naar een oorzaak. Het is puur menselijk, willen weten, willen begrijpen, willen vatten. Om op die manier vat te krijgen op het eigen leed. We moeten kunnen kaderen om te kunnen verwerken.

    Toch voelt het allemaal een beetje wrang. De roep 'Is er dan niets veranderd'. Ik ben geen expert, en ik heb geen antwoorden, maar ik voel me ongemakkelijk bij wat er nu allemaal staat te gebeuren. Is zo'n veiligjeidssysteem de oplossing? Als er daar de afgelopen jaren onvoldoende geld voor was, waar gaat een Inge Vervotte dan nu geld vandaan toveren? Ten koste van wat wordt dat geld dan vrijgemaakt? Ik bedoel, moest het zo simpel zijn, zou het dan al niet lang opgelost zijn? Want eerlijk gezegd geloof ik niet dat de NMBS van slechte wil is. Wat als er sprake is van een 'menselijke fout', wat doet dat met diegene die die fout heeft begaan?
    Versta me niet verkeerd, ik ben ook geschokt en volg het nieuws op de voet, ik reis al met de trein van toen ik pas geboren ben en mijn halve familie werkt bij het spoor, dus ik voel me betrokken, ik ben alleen bang dat hevige emoties niet altijd zorgen voor verstandige vragen en antwoorden. De realiteit is altijd zoveel complexer.
    Op het eind van de dag is de openbare weg immers nog altijd duizend keer onveiliger dan het spoor, en roepen we al jaar en dag om verminderde snelheid, om meer aandacht voor de verkeersdoden die elk weekend zo niet elke dag te betreuren zijn, maar ik zie weinig bestuurder akkoord gaan met een snelheidsbegrenzer in hun auto? Van mij zou het mogen hoor, ik hang zo niet aan 'mijn auto, mijn vrijheid' en ik besef dat beide vervoersmiddelen fundamenteel anders zijn, ik bedoel alleen, zoveel vragen, zo complex, zo moeilijk allemaal...

  • Op hun dak

    Gisteravond moesten we een tocht van 120km afleggen. Niet van harte, maar volgens mijn wederhelft die net terug was van het werk (ik trein, hij rijdt) vielen de wegen nog mee. Toch in vergelijking met de 1.000km file en talloze ongelukken van die ochtend.

    We zijn nog geen 20km ver, en het begint natuurlijk gigantisch te sneeuwen. Een bepaald moment was de E40 gewoon een skipiste, een groot wit vlak, je kon amper nog iets zien. Gelukkig was er het merendeel van de weg wel nog een klein spoor waar we in konden rijden. Het was verontrustend om te merken hoe in die sneeuwstorm (wij konden 30km/u rijden) er ons auto's voorbijraasden aan 80, 100 km/u. Levensgevaarlijk. Niet enkel voor hun trouwens, maar ook voor ons. Wat als er een door de slechte zichtbaarheid keihard in ons gat knalt, onze twee honden zaten op dat moment wel in de koffer. Wat als er een begint te slippen net op het moment dat hij ons voorbij vliegt en wij daardoor ook betrokken raken in een ongeval? 't Is niet dat dit zo denkbeeldig is, onderweg zagen we één auto op zijn dak liggen en her en der auto's in de berm tegen een paal of tegen elkaar.

    Eens op de Brusselse ring lag de weg in vergelijking 1000 keer beter, en daar hield bijna iedereen zich aan een redelijke snelheid, braaf achter elkaar.

    Zo vreemd. Wat zorgt ervoor dat er op een verlaten stuk weg geracet wordt in zeer slechte omstandigheden waar er op een drukker maar vrij goed stuk weg dan weer wel traag gereden kan worden? En waarom passen elk van de waanzinnig hard rijdende auto's in één van drie categorieën, zijnde SUV, BMW of Volkswagen Golf? Niet dat er geen trage BMW's op de baan waren he, soms zelfs zo traag dat wij ze moesten inhalen, maar toch, ik als je erop let, altijd dezelfden...

    In elk geval, wat er ook van zij, het mag eens gedaan zijn met die sneeuw. Ik heb dit jaar al meer auto's op hun dak gezien dan alle voorgaande jaren samen...

  • Nobody

    Zou er deze week weer sneeuw aankomen? Ik heb het echt gehad met de winter. Het is goed geweest. Nu lente graag. Vrijdag op weg naar huis was ik me voor het eerst bewust van tsjirpende vogels en iets warmer weer, dus graag meer van dat! Ik ben het duister en de kou kotsmoe...

    Niet dat een mens geen toffe dingen kan doen als het buiten rotweer is. Zoals naar de cinema gaan, dat is misschien zelfs nog leuker in de winter dan als het buiten 35° is. Zaterdagavond eindelijk Mr Nobody gaan zien. Het is volgens mij een film die je ofwel haat, ofwel te gek vindt, zo blijkt ook uit de zeer uiteenlopende recensies. Toch zit ik ergens tussen die extremen in. Ik vond het een goede film, heel mooi en zeer de moeite, maar geen 4 sterren, geen meesterwerk. Daarvoor mist hij wat overtuigingskracht, hij grijpt net niet genoeg naar de strot. Maar een vrij unieke, zeer goed gemaakte, zeer schone film, en alleen daarom al moet je gaan zien. Nah.
    (Of voor Jared Leto zijn schoon ogen natuurlijk)

    Gisteren was het dan feest, mijn broer en ik hebben iets georganiseerd voor mijn ma haar 60e verjaardag, enkele weken na datum, maar het was een geslaagd klein feestje. Lekker gegeten en gedronken, gekeuveld en vooral, ze was supercontent met haar cadeau. En dus wij ook :-)

    jaredletomrnobody

  • Control

    control
    Gisterenavond naar Control gekeken, de aangrijpende film van Anton Corbijn over Ian Curtis, de zanger van Joy Division. Ik kende, buiten de klassieker Love will tear us apart, eigenlijk niks van Joy Division. Maar deze film is zo beklijvend, ik loop er nog altijd mee in mijn hoofd. Dringend Joy Division op de iPhone zwieren.

    Curtis pleegde zelfmoord toen hij 23 was. 23, een mens zou vergeten hoe verschrikkelijk jong dat wel is.

    Ondanks die veel te vroege dood is hij verantwoordelijk voor onvoorstelbaar straffe muziek. Ik bleek uiteindelijk veel meer nummers te kennen dan ik zelf besefte, al was het maar omdat veel groepen ondertussen Joy Division hebben gecoverd (Nine Inch Nails, The Killers, Therapy,...).

    Control is geen meesterwerk, daarvoor wordt er naar mijn gevoel net niet diep genoeg gegraven, maar is een verschrikkelijk mooi in beeld gebrachte film vol ontzettend straffe muziek over een vrij bizarre man. Maar deprimerend. Donker. Het laat me echt niet los...