• Bent Van Looy Slimste Mens!

    Supporteren jullie ook voor Bent in de Slimste Mens? Zalig toch, die zijn pretoogjes? Linde De Win mag er stilaan uit, vind het echt erg dat ze Sigrid Vinks gisteren eruit speelde, want ik was aangenaam verrast door Vinks kennis en spelplezier. Lien Van de Kelder daarentegen, is het enkel mij opgevallen, of was haar outfit (seutiger dan Vervotje, je moet het maar doen) een openlijke smeekbede om dit jaar niet de Pop Pollmedaille van 'graag uit de kleren zien gaan' te winnen?

    Voor wie denkt dat er niet hard gewerkt kan worden in de week tussen Kerst en nieuw, u bent dus zwaar verkeerd geïnformeerd. Ben vandaag om 8u30 aan de slag gegaan en het wordt nog een drukke werkdag. Gisteren nog zware vergadering gehad met mijn Nederlandse collega, liep er al gans de week nerveus voor...

    Maar vanavond is het feest! We krijgen vrienden op bezoek om gezellig te eten en Carcassonne te spelen, ik kijk er naar uit. Morgen dan eindelijk eens wat bijslapen, zit deze week met een chronisch slaapgebrek (met dank aan de kotstudent naast onze slaapkamer die me nog eens gans de nacht heeft wakker gehouden met zijn radio en het geluidje van Msn Messenger, man man man) en zaterdag zijn er naar het schijnt solden en wil ik wat verder plannen aan onze grote reis voor 2010, maar daarover later meer!

    Een prettig uiteinde van 2009, een spetterend begin van 2010, het lijkt een veelbelovend jaar te worden!

  • Vakantie =

    • Uitzieken.
    • En dus veel lezen.
    • Een warme choco drinken op de Kerstmarkt.
    • Afspreken met een vriendin die ik al veel te lang niet meer had gezien voor nog meer warme choco en thee.
    • De jaarlijkse licht wanhopige jacht naar cadeautjes (nog altijd niet afgerond, morgen tijdens de laatste dag dus alle hens aan dek).
    • Deadwood kijken.
    • Genieten van de kookkunsten van mijn wederhelft.
    • Met de honden door de sneeuw rondhossen, tot groot jolijt van Figo en ergernis en kou van Luca.
    • Uitslapen, luieren en relaxen.
    • Dromen van volgend jaar en plannen maken

     luuk-en-vijg

  • Editors @ Bataclan 14/12

    De haat van mijn wederhelft voor Vorst Nationaal en Lotto Arena is nog groter dan de mijne, hij weigert gewoon pertinent naar zulke bunkers af te zakken voor een concert. Zijn afkeer is zo groot, dat hij zich zelfs met plezier liet overtuigen om helemaal naar Parijs te trekken om daar dan Editors te zien in een kleine, leuke concertzaal. En omdat het de week voordien mijn verjaardag was, breiden we er een lang weekend Parijs aan vast. Dat dit lang weekend in het water viel door de Mexicaanse griep kon je hier al eerder lezen, maar een verslag van Editors live hadden jullie nog te goed...

    Bataclan is een bijzonder gezellige concertzaal in het elfde arrondissement. Er kan zo'n 1500 man in, vergelijkbaar dus met de AB. Maar eens binnen gaf de zaal nog een veel intiemer gevoel. Hij is helemaal rond (met cabaretachtige halfnaakte vrouwen geschilderd op de zijwanden) en langs de zijkanten helt de vloer omhoog, zodat je van overal in de zaal een prachtig zicht op het podium hebt. Bovendien is er boven nog veel plaats en was de gemiddelde leeftijd van de concertganger die avond al richting 30, waardoor we toen we tegen 20u toekwamen zonder enig probleem nog naar de 5e rij konden wandelen. Qua gevoel leek het meer nog op een grote, maar supergoed uitgeruste versie van de Charlatan dan op de AB; overal heb je het gevoel dicht bij het podium te staan.

    Het eerste voorprogramma (Wintersleep) hadden we blijkbaar al gemist, maar de Maccabees waren er ook nog. Niet onaardig, maar amper een week later ben ik eigenlijk alle indrukken die de groep had nagelaten alweer kwijt, wat op zich ook al veel zegt.

    Editors dan. Ze begonnen (zoals verwacht) magistraal met ‘In this light and on this evening’, om daarna in grote stijl verder te gaan met ‘An end has a start’, ‘Blood’ en ‘You don’t know love’, wat de nieuwe single zal worden (check in première alvast de supermooie clip op MySpace). Net als je denkt dat het al niet meer beter kan, smijten ze er dan nog het bloedmooie ‘Bones’ tegenaan (“Bones, starved of flesh Surround your aching heart Full of love”).

    Smith en de zijnen zijn in grote vorm. Alhoewel de laatste cd veel meer synths dan gitaren bevat, blijkt live overduidelijk dat Editors niets veranderd zijn en dat ze een rockgroep zijn in hart en nieren, gebaseerd op razend mooie gitaarlijnen en de gezongen bijna-poëzie van Tom Smith. Smith, die er met de jaren enkel nog meer expressie (pathetiek misschien volgens de tegenstanders) bijkrijgt en zich als een vis in het water lijkt te voelen on stage. Hij kronkelt en wringt achter de micro alsof sommige teksten fysiek pijn doen dan wel extase brengen.  

    We krijgen heel veel nieuwe nummers, maar ook oude publiekslievelingen zoals ‘The Racing Rats’ en ‘Smokers’ om af te sluiten met een van de nieuwe die zich ook van de eerste keer in je gehoorgangen betonneert, ‘Bricks and Mortar’.

    Ondertussen is er al meer dan anderhalf uur voorbij, maar we hebben de grote hit van het moment nog niet gehad, dus we weten dat we nog lekkers te goed hebben. En of. In de bissen zitten nog de hele rustige nieuwe ‘Walk the Fleet Road’ gevolgd door ‘Munich’ en dan natuurlijk ‘Papillon’, waarbij iedereen op de eerste vijftien rijen staat te springen en ook de rest staat mee te brullen of dansen. Zaaaaalig. Met een nummer van hun eersteling (Finger in Factories) worden we de ijskoude Parijse nacht ingestuurd.

    Die nacht droom ik het concert nog eens van voor af aan, en ook de rest van de week loop ik op wolkjes. Al kan dat ook gewoon de koorts van de Mexicaanse griep geweest zijn die me de dag nadien gemeen te pakken kreeg. Maar Editors live is gewoon magistraal, ik zou zeggen, koop allemaal kaarten voor het concert in april in Lotto Arena (of wie het wat intiemer wil, in L’Olympia in Parijs, ook een mega aanrader van een zaal), maar dat is helaas al uitverkocht. Maar we zien ze op de festivals wel terugkeren zeker?

  • Het einde is in zicht!

    Eindelijk, na 4 dagen met koorts, slapen, poging doen tot slapen en in staat zijn tot weinig anders voel ik me vandaag de eerste dag beter. De eerste dag zonder pijnstillers, de eerste dag zonder dat mijn brein dubbelplooit bij de eerste poging tot helder denken, de eerste dag dat mijn luchtwegen minder in plaats van meer verstopt zitten. Jihaa! Een mens apprecieert zijn gezondheid pas als ze er niet is, 't is een huizenhoog cliché, maar nog altijd even waar...
     
    't Zal echter nog een aantal dagen rustig aan te doen zijn, mijn wederhelft is nog altijd maar 80% en die is 4 dagen voor mij ziek geworden. Maar hopelijk ben ik tegen maandag toch goed genoeg om wat te genieten van mijn weekje kerstverlof :-)

  • Mexicano

    Mijn wederhelft heeft me dus aangestoken, zoals gevreesd... Twee dagen Parijs gelukkig wel nog goed geweest, maar op de trein van Parijs naar Brussel dinsdagavond ben ik serieus ziek beginnen worden en meteen van het station naar de huisarts, verdict Mexicaanse griep. Eerst dacht de dokter dat ik er met twee dagen rust wel zou komen, maar ben net terug gegaan omdat ik me in plaats van beter elke dag nog wat slechter voel, en nu zei hij dat het wel tot midden/eind volgende week kan duren eer ik er helemaal bovenop zal zijn. Verdomd hardnekkige beestjes, die mexicanen!

    Maar kom, niet zagen, ik hou me bezig met slapen, slapen en een beetje tv kijken, en ben blij dat we ondanks alles beiden goed genoeg waren voor de Editors maandagavond in Parijs. Concertverslag volgt van zodra ik geen koorts meer heb en kan nadenken...
    Wim Vandekeybus vanavond in Vooruit ga ik wel moeten missen, waren verdomme nog dure toegangskaarten ook, maar gaan proberen ons op de wachtlijst te laten zetten voor de voorstelling zaterdag en dan toch nog te gaan...

    En nu ga ik mijn sombrero opzetten en verder lamlendig zijn, if you don't mind.

  • Pech

    Ik had dat beter niet gezegd, dat ik decadent hard verwend ben. Want enkele dagen later is het al veel minder. In plaats van op de trein naar Parijs, zit ik thuis verpleegster te spelen. Mijn wederhelft is vrijdagochtend naar de dokter gegaan, en het verdict luidt Mexicaanse griep. Geen Parijs dus.

    Nu ja, we gaan proberen om maandagochtend toch nog te vertrekken, tot dinsdagnamiddag dan, en zo ons Editorsconcert niet te moeten missen. Onze Thalystickets van zaterdag vervallen, krijgen we uiteraard geen eurocent terugbetaald. Van onze twee gemiste hotelnachten gaan we er één moeten betalen, en natuurlijk hadden we net een iets mooier en dus duurder hotel geboekt dan gewoon voor het goedkoopste te gaan. Tot slot nieuwe treintickets moeten kopen voor maandag, tickets die natuurlijk dubbel zo duur zijn dan diegene die we hadden. Enfin, we verliezen dus 300€ door die Mexicaanse griep, maar ik beloof plechtig dat ik daar verder niet over zal zeuren als we dan maandag toch kunnen vertrekken, en mijn wederhelft dus goed genoeg is dan en mij niet heeft besmet...

  • Decadente verwennerij

    Sookie Stackhouse Book Series
    Afgelopen weekend werd ik weer een jaartje ouder. Best fijn, zo op zaterdag verjaren; we knoopten er een gans 'verjaarweekend' aan vast...

    Ik ben eigenlijk best wel verwend, als ik er zo over nadenk... Zaterdagochtend begon met cadeautjes van mijn ouders en mijn teerbeminde wederhelft. De live DVD's van én Kings Of Leon én The Killers en daarbovenop de box set met de eerste 7 boeken van de Southern Vampire Mysteries oftewel de boeken van de fantastische tv-reeks True Blood én een boek van horroauteur Poppy Z Brite. Zeer schandalig verwend dus.

    Maar da's nog niet alles; er waren ook veel smsjes en kaartjes, een gezellig bezoek aan mijn één week oude neefje en fiere broer en schoonzus in het ziekenhuis en een superlekkere ravioli in slow food resto Marco Polo gevolgd door chocomousse, koffie en mojito.

    Da's op zich allemaal al vrij decadent, ik geef het toe, maar omdat mijn schoonbroer exact even oud is als ik (nu ja, enkele uren ouder), was er zondag nog een feestje bij hem thuis, met de familie, en taart, lekker eten,... En dan zondagavond nog The Mars Volta.

    Ja, het was een goed weekend :-) En overmorgen vertrekken we naar Parijs voor nog eens zo'n decadent weekend. En daarna een week kerstverlof. Ik kan niet klagen nee, ik geef het grif toe...