• Shop shop shop 'till you drop

    Na vruchteloze zoektochten in Gent en Amsterdam, besloot ik dat drastische middelen gerechtvaardigd waren; een shoppingtrip naar Antwerpen! Stonden op de lijst: een paar platte botjes, misschien een leuk leren vestje en voor de rest zou ik wel zien wat er te krijgen was.

    De voormiddag bleek alvast opnieuw frustrerend, de Campers die ik wou waren niet te krijgen in de Camperwinkel, maar na een superlekkere lunch met vrienden in Lombardia (wat een aanrader trouwens, lekker, gezond, gezellig, enkel niet goedkoop. Maar die gemberthee is werkelijk to die for!!!) gingen de dingen als vanzelf.

    • Ondanks de buitensporige prijs (slik), besloot ik toch te gaan voor een paar bruine Trippens; plat, comfortabel en heel mooi afgewerkt bovenaan. Het moesten platte zijn wegens voetproblemen, en er moeten ook eigen zolen inkunnen. Het enige nadeel vind ik dat je voeten in Trippen schoenen zo groot lijken, en ik heb al geen maatje 36…
      templar_gr


    • De zoektocht naar een leren jas bleek ook al niet evident. Ofwel stond het materiaal me niet aan (van dat dun, veel te zacht flutleer), ofwel was er niets groter te krijgen dan een small (wat op zich perfect mijn maat is, maar onder een winterjas moet bij mij een dikke trui passen), ofwel waren de knopjes of ritsjes niet mooi of was de kleur saai of flets. Net toen ik de zoektocht officieel opgaf, sleurde mijn wederhelft me mee binnen in een mij onbekende lederwinkel, Redskins. Ook daar bevielen de vestjes me niet, tot mijn oog viel op een warm roodbruin exemplaar. Het was gewoon perfect. Maar het was ook te duur en ik wou het dan maar niet passen, gewoon verdergaan en vergeten, een mens kan gelukkig zijn zonder leren jas nietwaar. Mijn wederhelft drong echter aan, en enfin, omdat het zo mooi past kreeg ik het nog cadeau van hem ook. I am a Lucky girl!!!
    • Tijdens de lunch had mijn vriendin me nog enkele goede adresjes aan de hand gedaan, en bij Vegas in de Kammenstraat bleken ze een geweldig uitgebreid aanbod Skunkfunk te hebben, een van mijn favoriete merken. Terwijl mijn wederhelft met de hond des huizes zat te spelen en mij totaal vergaat, vond ik een superzalig kleedje en een zeer aaibaar bruin rokje. Perfect dus om te combineren met die nieuwe botten!
      dress

    • Ondertussen was het al 16u geworden, en onze honden kunnen niet eeuwig alleen thuis zitten (aangezien we geen tuin hebben), dus was het tijd om alweer naar Gent weer te keren. Onderweg echter nog snel een zalig wollen truitje gekocht. Nu nog ergens een broek vinden en een trui die op dat nieuwe rokje past, en ik ben helemaal klaar voor de winter. Ondertussen zijn ik en het nieuwe vestje trouwens volledig onafscheidelijk…
  • Gelukkige verjaardag Luca!

    Vier jaar geleden is het al dat we een klein, schuchter wit teefje adopteerden. Twee jaar oud schatten ze haar toen, dus vieren we vandaag alweer haar zesde verjaardag. Time flies! Ik kan me in elk geval gewoon geen leven meer zonder haar (en zonder Figo) voorstellen...

    Luca

  • Editors Parijs

    Ik wou perse naar Editors, maar Vorst is al eeuwen uitverkocht en de Lotto Arena is een verschrikkelijk slechte zaal, dus ik ben weer eens een tikkeltje zot geweest en heb net kaarten besteld voor Editors in Parijs... En nu maar hopen dat het even zalig wordt als Kings Of Leon in Parijs...?

  • Amsterdam

    Ik zit hier blijkbaar al met een week vertraging wat betreft het verslag van een weekendje Amsterdam, erger nog dan de Belgische spoorwegen dus, maar hier dan eindelijk enkele indrukken van mijn eerste keer Amsterdam

    • Eens temeer werd mijn oordeel van het voordeel van logeren in een bed and breakfast versus een gewoon hotel bevestigd; we kregen donderdagavond meteen een superhartelijke welkom in de living van de uitbaters, en in een moeite tekende hij op een stadsplan al te interessante en de eerder te mijden dingen; zo werd het vinden van de alternatieve shoppingstraten en de lekkere restaurants wel héél erg makkelijk. We kregen ook een supergrote kamer en een héél lekker en uitgebreid ontbijt.
    • Donderdagavond en vrijdag waren echter werkdagen, aangezien ik vrijdag de hele dag op het internationaal congres zat. Boeiend, wat zeg ik, superboeiend en verrijkend. Echt, mensen uit Amerika, Australië of Engeland horen vertellen over waar ook jij elke dag mee bezig bent is echt de max, ik was superblij dat ik de kans heb gekregen om hierbij te zijn.
    • Namiddag moest ik dan zelf spreken op een workshop, waar gelukkig zeer weinig deelnemers voor waren (er liepen maar liefst 11 verschillende workshops simultaan, het aanbod was enorm). Mijn eerste presentatie in het Engels zoals gezegd, en ik was zo zenuwachtig dat ik me er weinig van kan herinneren, alles verliep in een soort waas. Maar al bij al ben ik er wel tevreden over, wat een ervaring... (ik doe dit soort dingen echt niet elke dag, het maakt een diepe indruk!)
    • Het congres vond ook nog eens plaats in een gebouw waar zelfs de Nederlanders aanwezig diep van onder de indruk waren, het prachtige Beurs van Berlage, waar Willem-Alexander en Maxima getrouwd zijn...
      Beurs1

    beurs2

    • Vanaf vrijdagavond begon dan de persoonlijke tijd. Eerst de vrijdag honderduit verteld en ont-stresst aan mijn wederhelft en dan gaan eten in een klein Thais restaurantje een straat verder, heel gezellig, maar pikant!!
    • Zaterdag en zondag door Amsterdam gestruind, gewoon de verschillende wijken verkend, van het uitzicht en de zon genoten, iets gegeten en gedronken tussendoor en veel winkels gezien, maar niets gekocht. Alhoewel een aantal collega's blijkbaar niet echt te spreken zijn over de stad, heb ik er een heel positieve indruk over. Een stad op mensenmaat; ik voelde me er gewoon meteen thuis; elke wijk heeft een eigen sfeer, als een soort dorp in de stad, en alles is echt op mensenmaat. Een woonstad, niet enkel een kantoorstad. Heel mooi ook, met al die kanalen en grachtenhuizen, ongelofelijk voor ons Belgen om te zien hoeveel oude panden er daar bewaard zijn trouwens, in het kleine centrum is nergens een lelijk appartementsblok of iets dergelijks te vinden (in de buitenwijken waarschijnlijk des te meer, maar daar zijn we niet geraakt).
      Ok, na een halve dag heb je die grachten wel gezien, maar toch, vervelend wordt het nooit

    Amsterdam1

    Amsterdam3

    • Ik vond het vooral ook een gezellige stad, een internationale stad waar je zelfs als Belg voortdurend in het Engels wordt aangesproken, een stad met enorm veel te zien en te ontdekken. Er waren wel vijf musea die me aanspraken, maar door het beperkte tijdsbestek hebben we er geen enkel kunnen doen. Mijn voornemen om terug te keren naar deze stad werd dan ook bijna onmiddellijk gemaakt, hier is zo veel te zien en het is er gewoon zo leuk, hier raak ik op twee dagen lang niet uitgekeken...
  • I sail away on a wave of mutilation

    • Pixies in Vorst Nationaal gisteren waren geweldig. Ik was al meer dan halfdood toen ik op het concert aankwam, oververmoeid of hoe heet dat, maar eens de groep verscheen was ik meteen weer klaarwakker. Ze begonnen met een reeks B sides die ik maar vaag ken en schakelden dan over naar de Doolittle songs; bij de eerste noten van Debaser werd het publiek compleet gek. Wij stonden op de vierde rij, en plots veranderden de eerste 30 (40?) rijen in een wild kolkende massa; maaiende armen, springende lijven, plots sta je 10 meter verder en dan weer een duw en je vliegt naar voor, naar achter, je kent het. Ik heb aan de volgende, allemaal schitterende nummers als Tame bijvoorbeeld, helaas niks gehad omdat het me alle moeite van de wereld kostte om al gewoon op mijn benen te blijven staan. Niet dat ik een fan ben van saaie concerten waar iedereen staat wortel te schieten, maar een beetje respect voor anderen kon in dit geval geen kwaad. Ik hou niet van ellebogen in mijn vitale organen, dank je wel. Eens we enkele meters opzij gecatapulteerd waren in een rustigere sectie aan de zijkant, begon het concert er al een stuk beter uit te zien. Heb vooral genoten van de Monkey Gone to Heaven, Wave of Mutilation, Lala Love you en Hey, maar in feite was elk nummer straf, en de bijhorende projecties achter de groep waren ook echt de max.
    • Oververmoeidheid te wijten aan een van de drukste periodes ooit op mijn werk in combinatie met verbouwplannen, filmfestival en dus de Pixies gisterenavond. De laatste twee weken zelden genoeg geslapen en meestal gewoon veel te weinig, een uur of 5, 6. Dat in combinatie met werken tegen 160km/uur op het werk, werken in het weekend en van hot naar her crossen is wellicht geen goed idee, maar het is nu zo. Volgende week nog een 'kwade week' zoals ze dat plachten te zeggen, en dan zou het ritme weer iets menselijker moeten worden, gewoon druk ipv hektisch.
    • Ik zie af langs een kant, maar ik moet toegeven dat een deel van mij het ook wel serieus kicken vind, die drukte. Ik voel me 100% leven en ik ben iemand die deadlines nodig heeft om goed werk te leveren... Maar toch, het slaapgebrek weegt, ik kan daar helaas slecht tegen.
    • Vanavond recht van het werk naar Amsterdam, alwaar ik morgen mijn allereerste internationale workshop ga geven op een chique congres, in het Engels, voor 50 mensen. Ik heb weinig ervaring met spreken voor publiek, nog maar een stuk of 5 presentaties gegeven voor kleine groepjes van 10 tot 30 mensen, en nooit in een andere taal, dus het gaat gegarandeerd flippen zijn, afzien, maar ook wel weer kicken...
    • Om mezelf te belonen en te overtuigen brei ik er na het congres een weekendje Amsterdam aan vast, daar kijk ik alvast énorm naar uit...

  • Bronson

    Bronson
    Het is moeilijk om te geloven, maar Bronson is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal. Charlie Bronson (geboren als Michael Peterson) draait in 1974 de gevangenis in na een gewapende overval met als buit een schamele £26.18. Bronson voelt zich echter zo in zijn nopjes binnen de gevangenismuren dat hij er door herhaaldelijke geweldplegingen voor zorgt dat hij tot op de dag van vandaag opgesloten blijft, en dan nog 90% van de tijd (30 jaar in totaal) in eenzame isolatie.

    Het is een vrij hallucinant verhaal. Al van kindsbeen af kickt Bronson op geweld, extreem geweld zonder reden, geweld om het geweld. Deze harde film bulkt dan ook van de geweldscènes en doet sterk denken aan de klassieker A Clockwork Orange. Toch is het vele geweld niet echt gratuit te noemen, het illustreert gewoon perfect de manier waarop het hoofdpersonage in het leven staat.

    De film probeert geen verklaring te bieden hoe het zover is kunnen komen, waar het in Bronsons ogenschijnlijk zeer normale jeugd is mis gegaan of wat er met hem ‘scheelt’. Als kijker volg je het verhaal van Bronson vanuit zijn standpunt. Regisseur Nicolas Winding Refn maakt daarvoor gebruik van een soort fictieve theaterscènes waar Bronson als een variant op The Joker zijn publiek meesterlijk entertaint met zijn levensverhaal. Een originele verteltechniek, afgewisseld met de snoeiharde beelden van Bronsons leven in de vele gevangenissen en de psychiatrie.

    Tom Hardy zet een ronduit schitterende vertolking neer en draagt de hele film zowat alleen. Hij zet een angstaanjagende maar toch ook innemende (zie de theaterscènes) Bronson neer, een man die geweld ademt uit elke porie van zijn lijf en wiens levensdroom het is om de meest gevreesde gevangene van Engeland te worden. Rauw, hard, maar ook bijzonder fascinerend. De film zet je aan het denken hoe de maatschappij ooit een gepast antwoord kan geven op dit soort extreem geweld zonder zelf te verzakken in de mensonwaardige toestanden uit deze film.

  • A Frozen Flower

    Woensdagavond laat zijn we begonnen aan het FilmFestival, 'maar' 5 films dit jaar wegens overwerkt, overstressed en overspannen, maar de eerste film was al meteen een schot in de roos...

    Het FilmFestival blijft iets waar ik elk jaar enorm naar uitkijk. Je enkele dagen overgeven aan fascinerende verhalen die je anders nooit te zien krijgt, het is een beetje als op vakantie gaan in eigen stad. Dit jaar zorgen de omstandigheden er echter voor dat ik mijn filmprogramma zwaar moet beperken en was het een zeer zware opdracht om uit het grote aanbod slechts vijf films te kunnen kiezen. Gelukkig was de Zuid-Koreaanse film A Frozen Flower (van regissseur Yoo Ha) meteen een absolute voltreffer.

    Het verhaal speelt zich af in de 13e eeuw, wanneer de Koreaanse Goryeo-dynastie bedreigd wordt door de Mongoolse Yuan-dynastie. De nog jonge koning van Gorey omringt zich met een erewacht van kleine jongens, die vanaf dan voor altijd in het paleis zullen blijven en hun meester dag en nacht dienen. ‘Dag en nacht’ is in het geval van het hoofd van de lijfwacht, Hong Lim, trouwens zeer letterlijk te nemen; hij is al van in het begin de favoriet van de koning en er is tussen de twee mannen een sterke band ontstaan.
    frozenflower1_sm

    De problemen beginnen wanneer de koning om puur politieke redenen met een Yuan prinses moet trouwen en dat huwelijk een puur verstandshuwelijk blijft aangezien de koning zijn bed nog steeds elke nacht blijft delen met Hong Lim.

    Het ontbreken van een erfgenaam maakt de heersers in Yuan ongeduldig en er worden complotten gesmeed om de koning te vermoorden en zijn neef op de troon te zetten. De koning ziet maar één uitweg uit deze penibele situatie en vraagt zijn koningin en Hong Lim om voor de troonopvolger te zorgen die hij zo dringend nodig heeft. Hoezeer deze twee jonge mensen, die elkaar wantrouwen en misschien zelfs haten, walgen van het idee, toch geven ze uiteindelijk toe.
    Het verplichte nummertje ’s nachts slaat echter algauw om in hartstocht, lust en zelfs in echte liefde en zo ontstaat er totaal onverwacht een zeer gevaarlijke driehoeksverhouding van verboden liefde, jaloezie en wraak die hen allen dreigt mee te sleuren naar de afgrond.

    De eerste helft van deze meer dan twee uur durende film is eerder poëtisch in beeld gebracht. Het is echt genieten van de mooie beelden en van de realistisch en gevoelig geschetste hoofdpersonages. Zowel de homo-erotische als de liefdesscènes tussen man en vrouw zijn talrijk en behoorlijk stomend in beeld gebracht, maar nooit vulgair. Je wordt als kijker meegesleept door de verscheurende emoties en de passie, maar ook door de stille pracht van sommige scènes.

    Raar genoeg slaat de toon van de film in het tweede deel volledig om. Terwijl in het verhaal de gevoelens van liefde en absolute toewijding weggeduwd worden door jaloezie, leugens en wrok verandert de toon van de film van intimistisch naar meer overdadig. Het bloed spat net iets roder en verder dan in de meeste andere films, de passie tussen de personages druipt van het scherm en af en toe merk ik dat het publiek moet lachen met scènes die volgens mij niet grappig bedoeld zijn, maar die er op een bepaalde manier voor ons westers publiek zo over zijn dat het ergens lachwekkend wordt. Het verschil tussen de eerste en de tweede helft van de film is behoorlijk groot, en dat voelt vreemd als kijker. Toch vond ik het persoonlijk niet storend omdat het ergens ook wel past bij de escalatie in het verhaal; de waanzin wordt steeds groter, de controle valt weg. De film blijft op die manier trouwens ook weg van de voorspelbaarheid.

    Met zijn 133 minuten duurt de film misschien net twintig minuten te lang, maar toch gaat hij nooit vervelen. Je blijft als kijker gefascineerd door het meeslepende verhaal. Ik voelde mee met elk van de drie hoofdpersonages en de verscheurende emoties en gebeurtenissen waar ze doorheen gaan. Maar ook puur visueel is deze film de moeite, met zijn prachtige kostuums, decors en landschappen en toch wel de mooiste liefdesscènes die ik al in lang op het grote scherm heb gezien.
    frozenflower2_sm