• Eifel Zu Pferd

    Vorig weekend maakten we een driedaagse trektocht te paard doorheen de Eifel via de organisatie Eifel zu Pferd. Het was schitterend; ontzettend mooie natuur die zich echt leent tot lange tochten en ongelofelijk gastvrije en vriendelijke mensen in de 'Reitstations' ofteweg bed and breakfasts voor ruiter én paard waar we verbleven. Een enorme aanrader.
    Voor de geïnteresseerden volgt hieronder een uitgebreid verslag...

    Door de hele Figo-onder-narcose-affaire waren we te laat vertrokken donderdagavond, op driedaagse trektocht 'Eifel zu Pferd'. We werden eigenlijk al om 19u ginder verwacht, en door nog wat verloren te rijden over verlaten dorpsbaantjes in het duister in een ons onbekende streek, was het ruim 20u30 eer we toekwamen bij Haus Fexen in Rocherath. Groot was onze verbazing dan ook toen ons gezelschap van vier andere ruiters en de zes paarden voor onze kleine groepsuitstap, ook nog niet ter plekke bleken. Da’s alvast een kenmerk van dit soort uitstapjes te paard, we zijn nooit op tijd…

    Tegen kwart na negen kwam dan toch de rest aan, en konden we de paarden naar de weide brengen wat verderop in het dorp en daarna onze voeten onder tafel schuiven voor een lekker avondmaal. Ondertussen had mijn wederhelft constant het gevoel dat hij het daar al kende, en zo bleek algauw dat gastvrouw Monique nog heeft meegedaan aan het programma ‘De Nieuwe Mama’ en dat het dus daarom was dat alles ons licht bekend voorkwam…

    Vrijdag ging de wekker al om 7u30, en dat voor een vakantiedag. Maar een ruitervakantie is een actieve vakantie, en zo stonden we om 8u al te bevriezen op de weide om de paarden hun ontbijt te geven. Een half uur later volgde dan ons eigen ontbijt. Dan kwam het lange werk van paarden halen, poetsen, gerief uit de vrachtwagen slepen, de picknick klaarmaken en ten slotte de paarden opzadelen voor de dagtocht. Het was al 11u eer iedereen in het zadel zat en we aan onze trektocht begonnen.

    Onze eerste tocht liep door de natuur op de grens van België en Duitsland. Lange tijd ging het letterlijk langs de grens, zo liepen we op een bepaald moment door een natuurgebied in een dal waar ons pad nog in België lag maar de dicht beboste heuvel aan de andere kant van het kleine riviertje al Duitsland. Een schitterende wandeling waarbij we van de ganse dag geen mensen of huizen tegenkwamen.
    Op een bepaald moment versperde een boom echter het blijkbaar zeer weinig gebruikte padje, en zat er niets anders op dan de paarden een voor een los te laten het dal in en ze dan te voet aan de teugel door de moeilijk begaanbare ondergrond daar te leiden, op zoek naar een manier om weer op ons pad op de helling te raken. Dit ging moeizaam en hierdoor verloren we makkelijk een uur tot anderhalf uur tijd. Ondertussen werd het 13u, 14u, 14u30 en hadden we nog niet gestopt om te lunchen en werd de sfeer hoe langer hoe grimmiger omdat we de weg niet meer wisten en daar helemaal alleen in die verlaten bossen zaten (waar trouwens ook geen gsm-bereik was). Omdat we onze voorziene picknickplek (op 2 km zogezegd, die ‘het is nog 2 km’ werd de rest van het weekend de running joke…) maar niet bereikten en het ondertussen 15u30 was geworden, aten we dan maar op een donkere, vochtige plek in het bos.

    We waren geen klein beetje opgelucht toen we tegen 19u eindelijk in de bewoonde wereld aankwamen. Ondertussen had onze gastvrouw al enkele keren proberen bellen omdat ze al serieus ongerust begonnen te worden waar we zo lang bleven. Na nog een half uurtje zoeken in het dorp zelf, bereikten we om 19u30 (na een tocht van 8u30!) eindelijk onze slaapplaats Dröfter Hof in het Duitse dorpje Rohren.

    Hier werden we superhartelijk ontvangen door gastvrouw Danny en haar bejaarde vader, die meteen met shnaps kwam aandraven. De paarden kregen ieder een eigen paddock en hun avondmaal en tegen 20u30 schoven ook de mensen aan tafel voor een decadent uitgebreid avondmaal. Mij zal je nooit nog horen zeggen dat de Duitse keuken op niets trekt; we kregen heerlijke tomatenroomsoep, ik kreeg een zelfgemaakte broccolitaart met ui met nog een hoop saus, groenten en een slaatje met verse vijgen en dan volgde nog een megagroot ijsje met een sausje van rode vruchten. Er is geen een die het allemaal opkreeg…

    Zaterdagochtend verliep net als vrijdagochtend; op tijd opstaan, vol spierpijn, ontbijten en paarden klaarmaken. Het was opnieuw 11u toen we de terugtocht naar België aanvatten. Deze keer veel meer over asfaltwegen dan de onverharde bospaadjes van de dag voordien.
    Wanneer we aan het kamp van Elsenborn kwamen, stond op het aanplakbord daar dat het kamp volledig verboden was op deze zondag. Een omweg maken zou de toch echter zodanig vergroten dat we waarschijnlijk weer meer dan 8u in het zadel zouden zitten, waar niemand echt happig op was. Op het bord stond een telefoonnummer, en volgens het antwoordapparaat daaraan verbonden was het domein wel toegankelijk vandaag. Het was toch maar met een klein hartje dat ik het immense domein introk, maar we zijn niet beschoten of gebombardeerd geweest (ik had natuurlijk net de week voordien een aflevering van de serie Weeds gezien waarin een rekruut een bom door zijn buik krijgt…). Om van de saaie asfalt weg te zijn leidde onze gids ons af en toe een stukje de bossen in, en in plaats van recht naar huis te gaan maakten we nog een omweg van een klein uurtje langs de bossen voor een laatste lang eind stevige galop. We klokten af op een tocht van 6u30, ideaal. In Haus Fexen wachtte al een warm avondmaal op onze vermoeide magen.

    Zondag, of alweer de laatste dag van onze driedaagse. Net zoals de andere dagen scheen de zon de ganse dag aan een stralend blauwe hemel, maar was het in de bossen en ’s morgens en ’s avonds wel gemeen koud.
    Vandaag een tocht in de omgeving zelf, een grote lus. Het begon als een schitterende tocht, iets meer wandelaars en dorpjes tegengekomen dan de dagen voordien, maar ook schitterende stukken galop gedaan door de natuur. Net zoals voordien ook gepicknickt in de bossen, zoals het de echte trekruiter betaamt; paarden vastgemaakt aan een boom en zelf wat verder op de grond ons lunchpakket opgegeten.

    Een beetje later raakte de gids echter de weg kwijt; we kozen een aantal keer een pad om wat nadien terug te keren op onze passen en een ander pad uit te proberen. We kwamen in onmogelijke, gevaarlijk drassige brandgangen in de bossen terecht (gevaarlijk omdat een paard zijn voet kan komen vast te zitten en kan vallen, op zijn ruiter bijvoorbeeld). Wat later vonden we echter een beter pad, langs een stuk gerooid bos. Alhoewel het pad ok leek, is het toen helaas grondig misgegaan. Ik reed derde, en zag plots de twee paarden voor mij (waaronder mijn wederhelft), vertrekken. Alles ging razendsnel, voor ik doorhad wat er gebeurde vloog mijn eigen paard van het pad af en ging het in rengalop het pas gekapte braakland op. Ik verloor mijn evenwicht maar slaagde er op het nippertje in in het zadel te blijven. Wanneer ik mijn paard onder controle kreeg en we stil bleven staan, hoorde ik geschreeuw, en bleken twee ruiters gevallen. Ik ben zo snel mogelijk daarheen gerend en heb dan de andere paarden vastgehouden, want veel was er niet dat ik kon doen; een ruiter was half ok, maar de andere lag op de grond te hijgen en kon niks meer zeggen, ze had ook haar ogen dicht. Gruwelijk. Vermoedelijk heeft ze een of meer ribben gebroken. Toen ze na een tijdje iets meer bij positieven kwam, wou ze echter perse te paard terug naar onze bed and breakfast keren, en zijn we dus in zo rustig mogelijke stap via de asfaltwegen naar Rocherath teruggekeerd. Ook al waren we wat verloren gelopen, onze gids vond gelukkig vrij snel de weg terug, maar het duurde toch nog meer dan een uur eer we terug echt in de bewoonde wereld aankwamen.

    Aan het avondeten was de stemming bedrukt, iedereen was verschrikkelijk hard geschrokken en ongerust. Zelfs de paarden leken aan te voelen dat er iets serieus mis was. Ondertussen blijkt het verdikt voor dat meisje zeker 6 weken buiten strijd, en veel pijn. Brrrr…
     

  • Parelwit

    Figo heeft het goed gesteld bij de dierenarts. Tandsteen verwijderd, antibiotica voor de tandvleesontsteking (die ervoor zorgt dat hij nog altijd zeer moeilijk kan eten) en 220€ armer. Maar onze grote jongen is het meer dan waard, dat spreekt.

    Hij was nog erg weg van de wereld, donderdagavond. Stond op zijn poten te zwijmelen in de keuken, niet goed wetend wat te doen met zichzelf, een bijzonder lege blik in zijn oogjes. Het was dus moeilijk om hem bijna meteen weer achter te laten en op weekend te vertrekken, waar we ondertussen al bijna te laat waren. Maar ik weet dat hij nergens beter verzorgd wordt dan bij mijn ouders, en mijn ma was zo lief om ons vrijdag meteen alle verbeteringen in zijn toestand (weer eten, weer uit zijn mand komen) door te sms-en.

    Voila, exit stinky-breath-galgo, welkom tandpastareclame-tandjes-Figo! En nu hopelijk weer vele dierenarts-vrije-jaren!

  • Figo bij de tandarts

    Figo tandjes

    Rotdag vandaag, want ik ben ongerust. Wanneer het op mijn honden aankomt, heb ik een zeer ‘klein hartje’. Figo heeft heel slechte tanden, vermoedelijk wegens slecht eten gekregen tijdens zijn eerste levensjaren in Spanje (te vloeibaar eten waardoor ze niet hoeven te kauwen en de tanden slecht worden en er tandsteen ontstaat). We weten het al jaren, maar de dierenarts oordeelde onlangs dat de tijd om er iets aan te doen nu toch écht wel gekomen is. En toen Figo zelfs zijn brokken niet meer wilde kauwen, begon ik te beseffen dat de dierenarts gelijk heeft. Onverzorgde tanden kunnen alleen maar miserie veroorzaken; tandverlies, gevaarlijke infecties elders in het lichaam,…

    Maar windhonden zijn gevoeliger voor narcose dan andere honden (door tal van oorzaken, waaronder een trager werkende lever waardoor de narcose langer in het bloed blijft) en ik ben zelf nogal bang van dokters en tandartsen en operaties, dus ik ben er niet echt blij mee, met dit hele gedoe.

    Net zoals mensen moeten honden nuchter blijven voor een verdoving (een dierenarts gaat echt niet liggen keuteren in de muil van een onverdoofde hond, dus zo’n prutsingreepje moet onder volledige narcose), en dus kregen vanmorgen om 9u 3 honden een portie eten, en eentje niet (2 honden van mij en 2 van mijn ouders), zieliger kan bijna niet. Ooit de bedelende, droeve, onbegrijpende blik gezien van een hond die tegen zijn verwachting in zijn eten niet krijgt? Het breekt mijn hart.
    Laf als ik ben, ben ik er vanonder gemuisd om half 8 en gaan werken, en mijn pa mag dus Figo zijn trieste blik trotseren en hem om 14u vanmiddag naar de dierenarts brengen. Heb mijn pa laten beloven dat hij bij Figo blijft tot de narcose werkt. Figo is verschrikkelijk aanhankelijk, en wil echt altijd bij zijn mensen zijn, dus ergens vreemd alleen gelaten worden is echt niet zijn ding. Grote hond, maar echt een pantoffelheld… ‘Klein hartje’, net zoals het baasje…

    Ik ga dus maar gerust zijn als mijn pa hem vanavond om 18u weer gaat ophalen bij de dierenarts en ik hem daarna als ik van’t werk thuis ben kan knuffelen. Hopen maar dat er niets misgaat, en dat Figo vanavond gezond en wel, en wie weet voor het eerst in 4 jaar zonder zijn verschrikkelijk stinkbekje, weer thuis is…

    Veel tijd om te knuffelen zal er echter niet zijn, we worden eigenlijk om 19u al in de Belgische Eifel verwacht om daar morgen onze driedaagse trektocht te paard aan te vatten, spannend! Maar ik vertrek niet eer ik zeker weet dat Figo 100% gezond is, ze moeten ginder dan maar iets langer op ons wachten.

  • Zelfverwennerij

     

    20090919_0195web

    Vandaag pakje opgehaald bij de Post; 8 boeken en 2 DVD's. We hebben onszelf echt wel overtroffen deze keer; een boek of 4, 5 bestellen is normaal, we lezen allebei graag, maar 8, da's zelfs voor ons een beetje overdreven. Maar dat moet kunnen, niet?

    5 fantasyboeken die mijn wederhelft heeft gekozen en 3 vampierenboeken voor mezelf. Meestal lees ik gewoon de fantasyboeken die mijn teerbeminde uitkiest, want hij heeft daar bijzonder goede smaak in, maar sinds ik Twilight en True Blood heb ontdekt wil ik de 'vampierenliteratuur' wat verder verkennen. Het boek waar ik het meest benieuwd naar ben is 'Dead Untill Dark', het boek waarop het eerste seizoen van True Blood op gebaseerd is, de reeks waar ik nu absoluut verslaafd aan ben. Maar eerst het laatste deel van de Twilight reeks verder verslinden...

    Qua DVD's hebben we dan nog het tweede seizoen van Dexter (absoluut verplicht kijkvoer) en van The Tudors, ook niet slecht. Laat de lange herst- en winteravonden dus maar komen, I'm prepared! 

  • Wonen tussen studenten

    De twee hellevegen die in het kot waaraan ons huis grenst woonden en die mijn nachten teisterden met luide muziek en hysterisch gegiechel, zijn na drie jaar eindelijk weg. De nieuwe bewoners blijken echter maar een kleine verbetering. Afgelopen nacht zijn we weer eens gaan bellen en vragen om het iets rustiger aan te doen, en toen ontdekten we dus dat de zij plaats gemaakt heeft voor een hij. Het is natuurlijk nog vroeg om te oordelen, het nieuwe schooljaar begint pas, maar ik dacht dat een jongen als buur een vooruitgang zou zijn, omdat we dus vooral last hadden van typisch vrouwelijk nachtelijk geklets en gekrijs en mannen dat volgens mij niet doen. Slechte muziek veel te laat veel te luid zetten, dan doen mannen echter blijkbaar wel.
    Hm. Er moeten toch stille, brave, studerende studenten bestaan? Waarom zitten die dan nooit op kot op enkele meters van mijn bed?

    Geen nood, afgelopen nacht inspireerde me bij het gesprek met onze architecten vanmorgen om nog eens extra aan te dringen op grondige akoestische isolatie. Over een klein jaar zou de verbouwing effectief starten, eerst de plannen en bouwaanvragen en burenoverleg en toestanden, maar hopelijk is dit academiejaar het laatste met geluidsoverlast...

  • Half ziek

    Weet je wat lastig is? Half ziek zijn. Niet ziek genoeg om naar de dokter te gaan of thuis te blijven van het werk, maar wel te ziek om je goed te kunnen concentreren of van iets te genieten. Ik dacht woensdag dat de keelpijn ofwel zou doorbreken, ofwel snel weer weggaan, maar ondertussen zit ik er nog altijd mee en wordt het niet erger, maar ook niet beter.

    Het leven blijft niettemin druk, half ziek of niet. Gisteren en vandaag vermoeiende vergaderingen, die gelukkig wel boeiend zijn en gisterenavond een uitje met vriendinnen die ik al ken sinds de lagere school. Morgenvroeg naar de architect om onze verbouwplannen eindelijk eens te concretiseren, en zo zijn er de komende weken veel extra's, soms leuk, soms interessant, soms vervelend, maar altijd vermoeiend aangezien ze bovenop de zo al drukke werkweek komen.

    Ondertussen zie ik de herfst met lede ogen naderbij komen. Ik heb het koud, ik mis de zon, het buiten kunnen zitten tot half elf 's avonds. Nu wordt het al donker om acht uur, de dag wordt zo kort...

    Ondertussen blijft de reismicrobe kriebelen. Londen is nog altijd niet geboekt, dus het wordt twijfelachtig of ik er dit jaar nog ga raken. Ik krijg het gewoon niet meer in de agenda gepropt, elk weekend lijkt er al iets anders te doen. Maar ik droom al van verdere bestemmingen. Een tripje door de USA startend met een paar daagjes NY, mijn favoriete stad, dat zou ik wel zien zitten. Al zijn er veel dingen die ik wel zie zitten.

    Maar eerst wachten op mijn wederhelft die me komt oppikken om in de file te gaan staan die naar het schijnt al de hele namiddag zo erg is. We gaan eten bij de schoonouders, dus er zit niets anders op dan toch in die file te gaan staan. Zucht...

  • True Blood

    Op reis naar en in de Provence hadden we uiteraard laptop en kijkvoer bij. Handig zowel voor tijdens de treinreis als ter plekke, want zoals jullie wel weten is er echt helemaal niets zinnigs te zien op de Franse tv. Naast enkele films hadden we ook een tv reeks bij op DVD; zeer handig voor als je even tijd hebt, maar niet genoeg voor een hele film.

    Ik had er al veel goeds over gehoord, en was dan ook énorm benieuwd naar de HBO-serie True Blood, van de makers van Six Feet Under, oftewel bij het beste wat er de laatste tien jaar op tv/dvd te zien was. Het kadert ook mooi in mijn nieuwste obsessie, lezen over en kijken naar vampieren, geheel en al te danken aan de Twilight reeks (waarvan ik momenteel aan het einde van boek 3 gekomen ben, nooit zoveel spijt gehad dat een boek zo vlot leest).

    True Blood speelt zich af in het broeierige fictieve stadje Bon Temps in het Zuiden van de VS, waar niks te beleven valt en de personages vast te lijken zitten in hun saaie leventjes. Nu ja, saai, hoofdpersonage Sookie Stackhouse kan gedachten lezen en haar broer Jason is niet vies van enkele kinky uitspattingen. Nu een Duits bedrijf synthetisch bloed op de markt heeft gebracht en het moorden dus niet meer strikt noodzakelijk is, hebben de vampieren, al eeuwenlang onder ons, besloten zich te integreren in de samenleving van gewone stervelingen, wat hier en daar gemor en (hoe kan het ook anders) vooroordelen als gevolg heeft.  

    Na enkele afleveringen ben ik helemaal verslaafd. True Blood, dat is Twilight, maar dan ranziger en kinky. Met echte seks in plaats van het naïeve tienerlijke smachten. Zonder de onschuld. Heet en broeierig. Spannend en meeslepend. Verslavend.

    trueblood31