• Rustige Feesten

    Vandaag de laatste rustige dag van de Feesten, morgen en zaterdag heb ik een druk programma van straattheater, en vanaf morgenavond spelen er ook elke avond wel een of meer goeie groepen op Boomtown, nog steeds mijn favoriete stek tijdens de Feesten. Eerder deze week zag ik trouwens Absynthe Minded op Boomtown, die daar hun nieuwe plaat kwamen voorstellen, voor mijn review daarover, klik hier.

    Voor de rest nog niet veel gedaan. Elke avond trouw een potje verse muntthee gaan drinken in den Baudelo, dat wel, en wat rondgetrokken van plein naar plein, tussen de onweersbuiien door. Maar nog niet echt zwaar gefeest. Maar ook dat is vakantie, toch, niet gebonden aan tijd of andere verplichtingen relaxen en zien waar je elke dag komt...?

  • Eerste dag Gentse Feesten

    Gentse Feesten zeer kalmpjes begonnen. In de namiddag op weg naar de Fnac vast komen te zitten in de menigte die naar de Stoet aan het kijken was. Het was de allereerste keer in de 5 jaar dat ik hier woon dat ik de Stoet heb gezien zeg! Best wel leuk, ik kwam er meteen van in de stemming. Geef nu toe, lachen met de burgemeester (maskertjes uitdelen en tegen de mensen zeggen dat hun vrouw hun 's nachts veel liever zal zien als ze een Termontmasker opzetten), lachen met zichzelf, de arbeiders die de Korenmarkt heraanleggen die stoer zingend mee opstappend, enkel in Gent! Gent is zonder twijfel de coolste en gezelligste stad om in te wonen!

    's Avonds het feestengedruis doelbewust vermeden en in de plaats daarvan naar Harry Potter gaan kijken in de cinema. 's Nachts in een ongelofelijke regenbui gezeten tijdens de lange wandeling terug naar huis. Onderweg vreselijke mensen tegengekomen, een bende zatte agressieve mannen van een vrijgezellenfeestje tegengekomen die een pisbak stonden te vandaliseren. Ocharme het meiske dat daar binnenkort mee moet trouwen, zo veel agressie, zo veel zatheid, zo lelijk. Mensen worden er zelden aangenamer op als ze drinken. Ook leuk, om 6u uit uw bed gebeld worden door volwassen mensen die 'belleken trek' spelen. Voor de rest nog wel goed geslapen, dankzij de regen viel het lawaai mee...

    Vandaag nog verder op het gemakje, vanaf morgen begint mijn drukke Feestenprogramma, met veel Boomtown en vanaf donderdag veel MiramirO. Alles zoals steeds uitgebreid te volgen, op Gentblogt natuurlijk!

  • The Gutter Twins @ Cactusfestival

    Pas tegen de vooravond kwamen we toe in Brugge voor het Cactusfestival. Het was mijn eerste keer ginder, en eerlijk gezegd, na Werchter maakte Cactus maar een saaie indruk. Het mag dan kleinschaliger en kleurrijker zijn, ik vond de sfeer een beetje aan de lamme kant. Al moet ik er eerlijkheidshalve bijvertellen dat mijn kritiek gekleud is door een rothumeur de dag zelf...

    We zagen zo ongeveer het hele optreden van Cold War Kids, en dat liet totaal geen indruk na. Net goed genoeg om te openen in de tent op Pukkelpop, maar niet boeiend genoeg om zo hoog op deze affiche te staan. Het was niet slecht, zeker niet, maar ik ben ze voor de rest nu al vergeten.

    Het voordeel aan Cactus was voor mij dat je geen twee uur op voorhand moet beginnen vechten voor een plekje op 50m van het podium, maar dat je vlak voor het optreden gewoon rustig naar de vijfde rij kan wandelen en alles zien van dichtbij. Dat is best wel sympathiek. Ik vond het vrij spijtig dat The Gutter Twins voor dit concert opnieuw hun akoestische verschijning kozen, de mannen blijven op hun best met een fikse portie gierende gitaren, maar het was niettemin een schoon optreden. Ze kozen voor toegankelijker nummers dan tijdens hun laatste doortocht in de AB, enkele nummers uit Saturnalia (Gods Childeren, The Stations), een oudje van The Afghan Whigs (altijd een hoogtepunt voor mij) en enkele van Mark Lanegan. Zowel de Dulli als de Lanegan fans content dus. Ik vond Lanegan trouwens opvallend goed gezind, hij heeft zelfs even geglimlacht... Enig puntje van kritiek, één klein bisnummers als jullie nog 5 minuten tijd hebben is wat aan de krenterige kant, het was misschien geen evident publiek daar op het familiefestival Cactus, maar volgens mij stonden de mensen écht te wachten op nog.
    gutter
    (Beeld: Life is a dance)

    Novastar dan, ik kan kort zijn, hoe geweldig ik deze man vroeger ook vond, het was gezaag. De oude nummers op piano klonken nog, maar voor de rest kwam alles uit zijn laatste plaat die volgens mij niemand heeft gekocht wegens stinker van formaat. En ook de groep kwam bijzonder zielloos over. Ja, ook u, Isolde.

    Paul Weller dan besloot het enige nummer dat ik van hem kende, de bewaren tot ik allang weer onderweg was naar huis, zo hoorde ik de volgende dag op de radio...

  • Festivalzomer

    Net zoals Leen heb ik wat last van post Werchter-blues, besef ik net. Het is maar een stille, saaie week. Gelukkig is het vrijdag, en komt het weekend eraan. Een weekend met een festival erin, want wat moet je doen als je een kater hebt? Juist!
    Cactus, here we come dus, al zal het wat mij betreft enkel voor The Gutter Twins zijn, de rest van de affiche kan me gestolen worden de zaterdag. En de twee dagen gaan zo kort na Werchter zag ik niet zitten. Onze frigo is leeg, ons huis vol spinnewebben, en geen mama die dat voor ons zal oplossen, zelf dus eerst in actie schieten eer we weer op onze lappen kunnen gaan.

    Ondertussen komen de Gentse Feesten dichterbij. Vergeet niet dat jullie die kunnen volgen via Twitter bijvoorbeeld, of gewoon via Gentblogt. En dat we nog steeds op zoek zijn naar mensen die artikels of foto's willen aanleveren over hun ervaringen tijdens de feesten.

    En, by the way, mijn verbrande benen zijn bijna genezen en ik ben ondertussen ook helemaal afgekoeld, iemand mag de zon weer aanzetten hoor...

  • Rock Werchter deel II

    Wat ik gisteren nog wat vergeten zeggen, vrijdag hebben we ook de laatste drie nummers van Arsenal meegepikt. Het duurde meer dan een kwartier eer de security ons uit het tweede vak voor het podium wilde laten en we naar de Marquee konden, waardoor ik dus enkel de laatste 5 minuutjes van hun concert heb gezien, maar de mensen stonden tot ver buiten de Marquee te dansen en die 5 minuten klonken superstraf. Chapeau Arsenal, zonder twijfel de beste livegroep die we op dit moment hebben!

    Na het absolute hoogtepunt van The Killers op vrijdag vreesde ik dat de zaterdag enkel nog kon tegenvallen. Mijn verwachtingen waren immers mijlenhoog gespannen voor Kings Of Leon, de reden waarom ik naar Werchter was afgezakt in the first place…
    Eerst echter rustig uitslapen bij mijn ouders thuis en warm eten, zodat we pas tegen 15u op de wei toekwamen. Een beetje acclimatiseren (lees: verbranden) en dan ons plan in gang steken. Het plan? Wel, aangezien de voorste vakken nu afgesloten zijn, wilden we voor Franz Ferdinand binnenraken in het tweede vak, om dan bij Nick Cave te kunnen doorstoten naar het eerste vak en dan voor Kings Of Leon de ultieme plek te kunnen veroveren in het midden van het eerste vak. We hadden echter chance en raakten na tien minuten drummen onder de blakende zon direct binnen in het eerste vak.

    Franz Ferdinand was leuk. Ze haalden hun hitjes boven, klonken in vorm en de wei had duidelijk zin in een feestje. Grootste teleurstelling was het einde, toen ze uit hun enthousiasme met z’n allen de drum kapot hadden gekregen en zonder er veel woorden aan vuil te maken plots afdropen midden in de intro van wat het laatste nummer had moeten zijn. Eindigen in mineur, nooit leuk.

    En toen kwamen ‘de oude mannen’ naar voor. Ik verwelkomde ze met open armen, want in dat eerste vak werden we compleet verdrukt door veel te minderjarige meisjes en ik begon me oud te voelen. Maar dan waren ze er, de dertigers die zowaar weten wie Nick Cave is en vast besloten waren ook op die eerste rijen te raken. Een bepaald moment kreeg ik zwaar boel met een bende Australiërs die iedereen op het hoofd begonnen te wrijven en schelden omdat er tussen de optredens door mensen op de grond zitten en zo plaats innemen. Gelukkig boden ze snel hun verontschuldigingen aan, wat gezien het feit dat ze niet alleen een kop groter maar vooral drie keer zo breed waren als ik een goede zaak was. En achteraf bekeken hielden ze dan ook wel hun manieren, ze waren gewoon doodenthousiast om Cave te zien…

    Nick Cave is een man die ik al een of twee keer ben mislopen op festivals, maar die zeker op de lijst stond met live-te-zien-legendes, dus ik was supertevreden dat ik nu eindelijk de kans kreeg. En ik werd niet teleurgesteld! Cave heeft zijn vieze snor achterwege gelaten, maar gaat nog steeds tekeer als een demon recht uit de rock ’n roll hell. Alles behalve een gezapige vijftiger dus. Ook zijn band was een plezier om naar te kijken en te luisteren, zoals de supercoole bebaarde violist en het knalroze drumstel, hoe komen ze erop…
    Alhoewel ik maar goed de helft van de nummers herkende, was het genieten van begin tot eind, gewoon om Cave te keer zien gaan op het podium. Die mens barst van de duivelse energie, het talent en het charisma. Voor mij het tweede beste concert van deze editie van Werchter.

    En daarna was het dan wachten op Kings Of Leon, tussen de 1m50 hoge en nog ver van meerderjarige meisjes en hier en daar hun vriendje (voordeel: ik had een uitstekend zicht op het podium!). Wat Caleb en co gedaan hebben om hun aandacht te ‘verdienen’, vraag ik me af. Ok, ze hebben met hun laatste plaat enkele te stroperige radiovriendelijke nummers afgeleverd, maar wie luistert naar al de platen daarvoor ontdekt snel genoeg dat Kings Of Leon geen pubervriendelijke sound hebben (hadden?). Ik was zelfs wat bezorgd of die tienermeisjes een doorsnee rockconcert wel zouden doorkomen, op de eerste rijen kan het er soms toch behoorlijk wild aan toegaan… Maar die vrees was ongegrond, het publiek op Werchter dit jaar was onvoorstelbaar braaf en mak, enkel wat meezingen en handjesklappen…

    Gelukkig doen de Kings niet mee aan de tieneridolatrie en gooiden ze er voldoende smerige rockers tussen, zoals Taper Jean Girl, Four Kicks, Molly’s Chamber en het o zo zalige Charmer. Andere hoogtepunten: On Call, Knocked Up, Crawl, The Bucket en de afsluiter Black Thumbnail, als tegengif voor het voorlaatste kleverige Use Somebody…

    Caleb en de zijnen zagen er best tevreden uit met het succes dat ze hadden, maar langs de andere kant kwamen ze een pak minder geïnspireerd op dan in Parijs begin dit jaar. Ik miste bezieling, magie, contact met het publiek. Al zijn het torenhoge Werchterpodium en de meters tussen het podium en de eerste rij daar waarschijnlijk ook wel mee verantwoordelijk voor. Ik was zeker niet teleurgesteld, het was een goed optreden, maar van de Kings verwacht ik nog meer. Toch goed voor een derde plaats.

    Zondag dan, de allerlaatste dag Werchter. Deze keer stonden we al vroeg op de wei, net op tijd voor The Hickey Underworld om 13u. Deze gasten hebben in mijn ogen een ijzersterk debuut afgeleverd, en ik verwachtte dan ook veel van dit optreden. We zijn maar twintig minuten blijven hangen, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Het publiek in de Marquee bleef er mak onder, de muziek klonk rommelig en er was geen echte communicatie tussen de gasten op het podium en het publiek. Blijven oefenen, het komt ongetwijfeld nog in orde, op Boomtown ga ik alvast de hele set meepikken…

    Mijn wederhelft sleepte me echter mee naar Mastodon, loodzware metal die ik verbrandend in de ondraaglijk hete zonnestralen neerliggend best wel kon smaken. Dringend eens naar die muziek luisteren, want deze mannen gaven een behoorlijk strak optreden.

    Meer zware chaos werd op ons los gelaten door The Mars Volta, een groep die ik al lang eens live bezig wou zien. Ik ken er echter maar 1 cd van, en ik had niet de indruk dat er iets uit die plaat zat tussen het gitaargegier dat van het podium opsteeg. Na enkele nummers gingen de hemelsluizen dan ook nog eens open en werd de hele wei tot op het vel toe doorweekt. Die eerste druppeltjes deden ontzettend deugd op mijn verbrande vel, maar de wolkbreuk die volgde was toch van het goede iets te veel… Zeer weinig volk was echt geïnteresseerd in The Mars Volta waardoor de mannen het zichtbaar op de zenuwen kregen, maar ik kon het optreden absoluut smaken. Volgende keer in de AB ben ik erbij!

    Van The Black Eyed Peas heb ik nog enkele liedjes gezien, en de ganse wei ging aan het dansen, maar ik kreeg er alleen de zenuwen van. De vermoeidheid van 4 dagen begon zijn tol te eisen, en maandag was het weer werkendag, dus ik besloot te eindigen in schoonheid en Kaiser Chiefs en Metallica te laten voor wat ze waren. Het stomme was dat uiteindelijk de bus naar het station omreed via de camping en we daardoor op letterlijk 1 minuut onze trein hebben gemist en dan in Leuven station 1u15 hebben moeten wachten omdat de volgende trein vertraging had. Was ik blij toen ik daarna eindelijk die douche en dat bed inkon…

    Samenvatting?

    Beste optredens:
    1. The Killers
    2. Nick Cave and the Bad Seeds
    3. Kings of Leon
    4. Franz Ferdinand
    5. Arsenal (maar bijna niks van gezien)

    Tegenvallers:
    Lily Allen
    Coldplay

  • Rock Werchter 09: deel I

    Donderdag, de eerste festivaldag, vroeg om een rustige start. Lily Allen meegepikt van ergens in het midden op de wei maar na een twintigtal minuten het afgetrapt wegens Allen is doodsaai live. Van ergens onder de bomen in de schaduw (want oh boy, wat was het warm in die blakende zon!!) kon ze wel leuke achtergrondmuziekjes produceren, vrolijke zomerdeuntjes die bij het weer passen, maar die niet genoeg kunnen boeien om ook nog eens voor recht te staan, luipaardvellenbh en hoge hakjes ten spijt. Ik had er kortom veel meer van verwacht.

    Fleet Foxes daarentegen stelden allerminst teleur. Ik bekloeg me maar één ding, waarom heb ik die cd nooit rustig beluisterd, hij staat verdomme al een half jaar op mijn iPhone, hoe lui kan een mens zijn. Want de muziek van de Fleet Foxes kon me live enorm bekoren; grandioos hoe deze bezadigde heren de schoonste melodieën uit hun keelgaten en instrumenten schudden, schijnbaar zonder enige moeite te doen. Spijtig wel dat veel mensen naar zo’n optreden komen om de ganse tijd te roepen en te babbelen, wat bij zo’n akoestische muziek storender werkt dan bij pakweg Metallica.

    ’s Avonds voorzag ook Placebo ons van leuk entertainment, maar bleven we opnieuw achteraan de wei staan. Leuk om de hitjes nog eens te horen, goed optreden, veel energie en leuk om te zien, maar niets dat ik over een half jaar niet al vergeten zal zijn. Oasis kon me totaal niet boeien, we zagen ze vanop een eettafeltje, want als je Rock Werchter één ding moet nageven, is het de professionaliteit; hun reuzebeeldschermen en geluid zijn zo geweldig van kwaliteit dat je van bijna overal op de wei het optreden op de main stage probleemloos kan zien en horen, en nog goed ook…
    Mijn ogen begonnen echter dicht te vallen tijdens Oasis, en dus hielden we het na een half uurtje voor bekeken. Nog, drie dagen te gaan, weet u wel…

    Vrijdag dan werd de eerste echte topdag. Hoe goed ik Henry Rollins ook vond vorig jaar op Pukkelpop, de hitte op de wei en mijn nu al verbrandde armen en hals deden mij besloten om lang uit te slapen, rustig thuis te eten en dan nog wat te slapen eer we pas in de late namiddag naar Werchter vertrokken. Een dertiger moet zijn energie opsparen…

    We wilden bij Bloc Party al een plekje bemachtigen in een van de vakken tussen de dranghekken helemaal vooraan, maar deze vakken bleken sinds dit jaar plots afgesloten. We raakten er niet meer in, en keken dus maar vanaf de zijkant van het podium. Ik hou wel van het eerdere werk van Bloc Party, maar hun nieuwe meer elektronische sound zegt me niets. Het was geen slecht optreden, de zanger liep over van de energie en stond de ganse tijd met een kamerbrede grijns op zijn gezicht te talrijk opgekomen fans ter wille te zijn. Na het optreden werd het drummen op door de security binnengelaten te worden in het tweede vak, waar we dan een aanvaardbaar plekje zochten voor The Killers.

    Ik ben al enkele jaren compleet zot van The Killers, maar het optreden op Pukkelpop op vorig jaar had niet alle verwachtingen ingelost. Tijd dus voor een herkansing, want ik had ze nog lang niet opgegeven. En deze keer maakten ze het volledig waar, The Killers zijn voor mij het onbetwiste hoogtepunt van Werchter 2009. Zonder snor zag Brandon Flowers er een pak jonger uit, en zo strak in het zwarte pak zittend, mmmm, het kon me wel bekoren. De set was feesten van begin tot einde, ik had de indruk dat de ganse 80 000 man stonden te dansen en te springen. Hoogtepunten waren Human (meteen als opener!), Somebody Told me (lang leve het iets minder kitcherige oudere werk), For Reasons Unknown (met lange intro van Brandon!), Shadowplay, Jenny was a friend of mine, Spaceman, Read My Mind, Mr Brightside, All these things that I’ve done en als afsluiter When we were young (uit mijn favoriete cd Sam’s Town). Miste ik in de set: Bones.

    Compleet euforisch werd ik van dit optreden, en eerlijk gezegd, Werchter was nu al geslaagd en zijn 169€ waard voor mij. Ik wilde dan ook liefst gewoon naar huis om nog wat na te genieten van de beelden in mijn hoofd, maar we konden toch niet vertrekken zonder Coldplay gezien te hebben. Coldplay, de groep die ik aanbad ten tijde van hun eersteling Parachutes, maar die me met hun laatste platen enkel nog mateloos irriteert. Ik vrees dat ze me live totaal niet konden boeien. Terwijl 80.000 man stond mee te zingen, zat ik ergens helemaal achteraan op de grond te suffen. Als een groep geen enkele snaar meer kan raken, dan hoeft het voor mij niet meer. Na een drie kwartier hielden we het dus eindelijk voor bekeken en konden zo aan de grote opstropping van de uittocht ontsnappen….

  • Aftellen tot Werchter

    Nog enkele uurtjes werken en mijn werkweek zit er al op, wat een luxe! Zeker met deze hitte trouwens, ik heb de indruk dat mijn bloed gewoon trager stroomt en mij concentreren een redelijk hopeloze zaak is…
    Reden van dit extra lange weekend? Werchter natuurlijk! Aangezien je enkel tickets kan krijgen voor 1 dag of voor ineens alle 4 de dagen, heb ik combitickets besteld en brengen we de komende 4 dagen door op de festivalwei.

    Niet dat er morgen al veel speelt dat mij interesseert. Ik vermoed dat ik wel eens bij Fleet Foxes en Lily Allen zal passeren, en Placebo wil ik ook nog wel zien. Maar voor de rest zal morgen een kalme dag worden. Het zwaartepunt ligt eerder op vrijdag en zaterdag. Vrijdag ga ik ab-so-luut voor The Killers. Vorig jaar pas op Pukkelpop gezien, maar aangezien ze met de zaalshows voor hun nieuwe plaat zowat alle landen aangedaan hebben behalve België (ik verdenk de Schuer hier trouwens van) wil ik ze doodgraag nu op Werchter zien. Bloc Party en Henry Rollins eveneens vorig jaar op Pukkelpop gezien, en waarschijnlijk vrijdag nog eens. Geen idee of ik voor Coldplay ga blijven, we zien wel.

    Zaterdag belooft mijn topdag te worden, met natuurlijk de KIngs of Leon, de groep waar ik het afgelopen jaar het meest naar geluisterd heb (heb een maand lang niks anders opgezet ofzo)(puberaal, I know). Iedereen de cd bij den Humo gekocht trouwens, want die staat vol superstraffe oudere nummers. Nu meteen gaan halen, hop!
    Maar ook de twee groepen die voor de Kings spelen, mogen er zijn. Wat dacht u van Franz Ferdinand en de eeuwig straffe Nick Cave en zijn Bad Seeds? Take me out!

    Zondag wordt dan rustig uitbollen, maandag werkendag weet u wel. En ook wel dertig zijn en geen uithoudingsvermogen meer hebben, ik geef het toe. Maar The Hickey Underworld, daar kijk ik echt naar uit, aangezien ze de strafste Belgische debuutplaat leverden in jaren. Probleem is dat ze overlappen met Mastodon, net zoals Lady Linn overlapt met The Mars Volta. Toch straf als je maar enkele groepen écht wil zien, en die dan allemaal op hetzelfde moment spelen. Vroeg naar huis, want geen nood aan Milk Inc of aan Metallica. Kaiser Chiefs wil ik wel nog meepikken.

    En dan, dan zit Werchter er alweer op (hopelijk zonder al te veel zonnebrand of modderbaden tussen lallende Hollanders en Britten) en is het aftellen naar de Gentse Feesten. Nog 17 dagen trouwens… Jihaa!