• Sport

    Ik ben mijn wintervet beu. De winter is voorbij, en dus mag dat lentefiguur ook snel terugkomen. Makkelijker gezegd dan gedaan echter. Mijn wekenlange poging tot dieet leverde niets op; ik eet nog altijd evenveel chocola als anders, hoe kan dat ook met al die chocolade paaseitjes. Andere aanpak dan maar; meer bewegen!
    En dus gingen we vorig weekend, voor het eerst sinds op vakantie van de zomer, zwemmen. Het leverde mij drie dagen lang superstramme spieren op, maar ook wel een bijzonder fijn gevoel. Dit weekend dus dubbel regime: zaterdag wandelen en paardrijden, zondag opnieuw zwemmen. En wonder boven wonder, de spieren doen al een stuk minder zeer!

    Gigantische gewichtsvermindering zal het wel niet als gevolg hebben, maar ik voel me gelukkiger en gezonder, en daar is het me om te doen. Ik merk al lang dat mijn conditie zeer ver beneden alle peil is, en ik wil daar dringend iets aan doen. Nu het weer langer licht blijft en warmer is buiten, zijn er dan ook geen excuses meer. Bij het paardrijden stootte ik echt tegen mijn eigen grenzen op; het complete gebrek aan fysieke kracht en uithouding zorgde ervoor dat ik ook gewoon veel slechter presteer. En aangezien ik al van mijn twaalfde paardrij, ben ik daar bijzonder gevoelig voor...  Zwemmen, wandelen en paardrijden dus!

  • Triest dierenverhaal met een happy end

    Ergens deze week loop ik van bij mijn ouders naar het station om te gaan werken. Ik ben aan de late kant om mijn trein te halen en stap stevig door. Plots zie ik aan het eind van de straat twee grote honden verschijnen, die resoluut op mij afgedraafd komen. De laatste paar meters zetten ze een sprintje in, en plots staan er twee grote modderpoten op mijn schouders terwijl een andere snuit zich tegen mijn handen duwt. De honden, duidelijk zonder baasje, maar met een halsband aan, smeken om aandacht. Ze blijven opspringen en rond mijn benen draaien. Omdat ik niet terug naar mijn ouders kan, beslis ik verder te gaan naar het station, de honden staan ondertussen aan een huis op de vensterbank te blaffen op een huishond die binnen zit. Ik vraag mijn pa, die thuis is, een kijkje te komen nemen en licht ondertussen ook mijn moeder in, die op haar beurt belooft de stadswacht langs te sturen.

    Zenuwachtig en ongelukkig zit ik op de trein naar Brussel, loslopende honden zonder baas, het is zelden een goed verhaal. Of ze zijn gedumpt door hun 'liefhebbend baasje', of ze zijn verloren gelopen. Hoe dan ook zijn ze in gevaar, een autoongeval is snel gebeurd.

    Na de middag krijg ik van mijn moeder het nieuws dat de honden na lang wachten zijn opgehaald door de politie, en dat de eigenaar al bekend is. Mijn pa had de dieren opgevangen en de politie gebeld.
    Het slechte nieuws is dat de honden ook bij de stadswacht bekend zijn, en dan vooral de eigenaar. Het gaat blijkbaar om mensen die hun hond amper eten geven, verwaarlozen, slaan. Op de koop toe heeft een van de honden pas puppies gekregen. Ze zijn al meermaals alleen op de straten gesignaleerd. Erg, hoe sommige mensen met hun dieren omgaan. Dure rashonden kopen, ermee kweken, en er dan niet naar omzien. Een buurvrouw heeft een van de honden al eens eerder dagenlang opgevangen, ermee naar de dierenarts geweest, laten chippen, ontvlooid,... Andere buren geven de dieren stiekem eten. Maar de politie grijpt niet in en dus is het allemaal dweilen met de kraan open.

    Maar vandaag is er onverwacht goed nieuws. Mijn pa weet me te vertellen dat de politie eindelijk stappen ondernomen heeft en de volwassen dieren en de pups in beslag genomen. Op naar een asiel dus. Het extra goede nieuws is dat alle dieren ondertussen al geplaatst zijn bij nieuwe eigenaars. Het waren mooie, lieve honden, rashonden, nog jong bovendien, dus ze hadden goede kansen op een nieuw leven, maar toch maakt mijn hart een sprongetje dat het zo snel al gebeurd is. Kers op de taart is dat een buurvrouw van mijn ouders een van de dieren in huis heeft genomen. Hoe schoon kan een verhaal soms eindigen...

  • Weekend

    Wat als je zaterdag uit bed kruipt en je voelt je niet goed? Wel, een namiddagje shoppen natuurlijk! Na een tweetal uur passen en kopen voelde ik me weer kiplekker en klaar voor een zomerse lente en een lange zomer.
    Eerst naar de Brooklyn, de jeanswinkel om daar het Sunkfunkrekje te pluimen. Het blijft een supercool merkje. Twee t-shirts, een grappig paars truitje (dat me lang deed twijfelen, kan een mens op 30 nog wegkomen met een paars truitje met rits en kapje met rode tekening op? Waarschijnlijk niet, maar what the hell, ik vind het mooi dus ik heb het gekocht) en een ultrazomers gestreept topje.

    Op naar O'zon dan, de alternatieve klerenwinkel met etnisch geïnspireerde en soms ook ecologische kleren. Daar was het aanbod aan originele en mooie zomerkleren gewoon veel te groot. Maar liefst 7 stuks kon ik gewoon niet weerstaan. Een zwarte cache-coeur van Goddess die ik vandaag meteen aanheb met een grijsgroen trui-vestje, ook meteen in gebruik genomen. Een supermooi haltertopje en een zwart t-shirt met asymetrische flappen, heel leuk. Een groene linnenbroek voor als het van de zomer eens tropisch warm zou worden. En als klap op de vuurpeil twee zomerjurkjes, beiden tot aan de knie, met spaghettibandjes en een beetje uitwaaierend beneden, het ene sober zwart met een kleine print en het andere in een soortement retrostrepen.

    Ok, 7 stuks in de ene en 4 in de andere winkel, het is schandalig veel, maar het zou me verbazen dat ik in andere winkels nog veel ga kopen. Een een vrouw moet toch kleren in haar kast hebben hangen, nietwaar?

    Veel topjes en kleedjes, weinig truien, dus laat die zomerse temperaturen maar komen, anders hangen al die nieuwe kleren ook maar te verkommeren in mijn kast. Maar eerst moet het wintervet nog verdwijnen. Er zit een kilo of 3 teveel aan, en ik wil die kwijt. Ik probeer al een maand minder te eten, maar echt helpen doet dat niet moet ik zeggen. 't Valt ook niet mee, als je zoals ik een enorme zoetebek bent en ze je langs alle kanten met paaseitjes bombarderen. Maar toch, het moet! Meer bewegen dus. Zondag hebben we de daad bij het woord gevoegd, vroeg opgestaan, een leuke wandeling met de honden in de ochtendzon en dan een duik in het zwembad. Ongelofelijk hoe goed een mens zich daarvan kan voelen. Ik voelde me helemaal opleven, voelde mijn lichaam en geest opleven van dat kleine beetje activiteit en wat zon, zalig zo'n gezond gevoel... Bij deze neem ik mezelf voor om elke week een uur te gaan paardrijden en een uur te gaan zwemmen, aangevuld met enkele wandelingen met de honden per week. En dan maar hopen dat mijn belabberde conditie weer wat vooruit gaat en dat die kilo's eraf vleigen!

  • Honden kunnen ook komedie spelen

    Na een vijftal dagen op drie poten te hebben rondgepikkeld, gebruikt Figo tegenwoordig gelukkig weer zijn 4 poten. We hebben nog altijd geen idee wat er precies gebeurd is, en laten hem nog altijd wat rusten, we willen hem niet forceren. Toch bekruipt me de vraag of honden in staat zijn tot komedie...

    Aanleiding was onderstaand tafereel.

    Figo loopt al een ganse dag vlot en normaal, op 4 poten. Maandagavond gaan we naar de bioscoop en laten de honden dus een tweetal uur alleen thuis.
    We komen thuis, en merken dat Figo in zijn zetel heeft zitten krabben, resultaat is weer een fikse scheur in het kussen. Ik berisp hem en stuur hem in zijn mand. Hij vliegt zijn mand in en komt er enkele minuten later uit, zeer zielig rondhuppend met de pijnlijke poot in de lucht. De poot die al 3 dagen perfect normaal gebruikt werd. Ik zeg u, het is een komediant...

  • De zwaarste lijst

    Super van Studio Brussel en Alex Agnew om voor één dag eens al die zeikmuziek van de radio te zwieren en terug te keren naar de good old roots, de zware metalen meerbepaald. Ik voelde me meteen weer 16. Geen slecht gevoel!

    Ik heb helaas maar twee stukjes van de lijst gehoord, zijnde de eerste paar nummers en de laatste 20, de rijst van deze ode aan de metal zat ik in de cinema te genieten van Slumdog Millionaire, maar het was puur genieten.

    Mijn conclusie; volgend jaar weer! Agnew is grappig op de radio, ik heb nummers gehoord die ik in 15 jaar niet meer had gehoord en waarvan ik vergeten was dat ze bestonden (Machinehead! Cannibal Corpse!), ik heb te veel oude en te veel nu metal gehoord (Papa Roach is geen metal, die van Slipknot zijn een beetje zielig en hoeveel keer kan een mens Iron Maiden verdragen in één lijst) en ook een heleboel nummer moeten missen (Type O Negative iemand, Paradise Lost, Morbid Angel,...). Stof genoeg dus voor een nieuwe lijst volgend jaar! Iedereen metaller!

  • I funk like a skunk

    Gisteren voor het eerst deze lente eens gaan shoppen. Eén winkel slechts, maar wel een waar ze enkele van mijn favoriete merken hebben. Het leverde 4 stuks op, allemaal van het superleuke Skunkfunk.
    Van de bende zomerjurkjes die ik paste, zaten er twee als gegoten, een supermooi zwart en een heel leuk rood. De drie andere waren ook niet slecht, maar een mens kan ook niet de hele winkel leegkopen, dus die liet ik maar voor wat ze waren. Een basic zwart topje en een heel leuk groen topje kon ik echter niet laten liggen. De eerste zomeraankopen zijn gedaan!

    Vandaag de jaarlijkse paaseitjes bij de schoonouders en helaas geen zon gezien. Nu nog wat lezen, dan naar House MD kijken en vooral genieten van het vooruitzicht morgen NIET om 7u te moeten opstaan!

    Figo zijn mankepoot is al veel beter, maar nog niet volledig genezen, dus wandelen zit er helaas nog steeds niet in. Naar het park en terug, that's it. We willen het arme beest niet forceren.

  • Milk Inc. op Werchter; what's next, Laura Lynn volgend jaar en op Rimpelrock QOTSA???

    Ik was al dagen van plan om erover te bloggen, dan weer niet, maar ik kan het toch niet laten. Milk Inc afsluiter op Werchter; het internet staat in brand. Alle meningen zijn ondertussen al rijkelijk gespuid, toch doe ik nog mijn bescheiden duit in het zakje, uiteraard na lid geworden te zijn van enkele Facebookgroepen die de situatie aanklagen...

    Want laat ons duidelijk zijn, een 'act' als Milk Inc hoort niet thuis op de wei van een rockfestival. Net zomin als Laura Lynn, Helmut Lotti of Clouseau daar thuishoren. Net zomin als trouwens Metallica thuishoort op I love techno of The Killers op een Vlaamse pensenkermis. Of in het Sportpaleis, als we toch bezig zijn. Iedere groep zijn habitat, zijn publiek.

    Ooit was Werchter een rockfestival, wat niet betekent zoals een journalist van De Morgen beweert, dat er enkel rechtoe-rechtaan rock kan geprogrammeerd worden. Muziekliefhebber als we zijn staan we al lang open voor allerlei stijlen. Maar er zijn grenzen, nietwaar, en door Milk Inc op een festivalwei neer te poten worden die zwaar overschreden. Je doet een festivalganger daar gewoon geen plezier mee, om nog maar te zwijgen over het niveau van een platvloerse muzikale volkskermis voor marginalen als die Spichtige Limburger en zijn lelijk zangeresje voorstellen. Werchter was ooit een kwaliteitslabel, profileert zich nu als een van de beste festivals ter wereld en lokt elk jaar een internationaler publiek naar België. Maar als dit de weg is die de Schuur op wil gaan, vrees ik dat hij dat kwaliteitslabel sneller kwijt zal zijn dan je 'Regi' kan zeggen...