• Vliegen en sporen

    Over een goeie 2,5 maanden gaan we op reis, naar Canada. Vliegtuigtickets geboekt, dus is het voornaamste in orde, dachten we zo. Deze week krijgen we zo'n automatische mail van KLM dat de Thalys die ons in het weerkeren van Schiphol naar Antwerpen moet brengen, op onze aankomstdag helaas niet zal rijden. That's it, meer informatie geven ze niet.

    We hebben de tickets via het net geboekt, dus een echt aanspreekpunt hebben we niet, maar we gaan morgen toch eens rondbellen denk ik. In die mail staat wel dat onze vervoersbewijzen geldig zijn op lokale treinen, maar ik heb graag ietsje meer informatie. Want ik kén de trein van Amsterdam naar Brussel veel te goed, en dat is allesbehalve een aangename lijn. Had ik het geweten, we waren via Charles De Gaulle teruggekeerd, zoals we ook in het heengaan doen, maar die tickets waren 20 of 30€ duurder...

    Nu ja, het is nog een troost dat het probleem zich stelt voor de terugreis, wanneer je uiteindelijk wel doodmoe, maar niet echt gehaast bent. Zolang de heenreis maar vlot verloopt...

  • 21

    Soms voel ik me nog steeds 21. Niet dat ik dat erg vind trouwens.

  • Parijs: al de rest

    Alhoewel ons tripje naar Parijs voor 80% het Kings of Leonconcert was, was het uiteraard niet énkel dat. We hebben er de rest van de tijd vooral de voeten van het lijf gewandeld.
    Op de trein naar ginder totaal onverwacht een collega tegengekomen, gelukkig een van het niet-vervelende soort. In Parijs dan in plaats van de metro in te duiken eens te voet het hotel gezocht, wat makkelijker gezegd dan gedaan was aangezien we alledrie onze kaarten van ons weekendje Parijs in december kwijt waren en het dus zonder kaartje moesten stellen. Desondanks vonden we ons hotel vrij vlot, en konden inchecken in een mooie, knusse maar weliswaar kleine kamer.

    Geen zeeën van tijd, dus verkenden we wat de buurt van de Arc de Triomphe en de chique winkelwijk. Op zich niet superveel te beleven. Op weg naar ons hotel merkten we om 16u30 al een lange rij op aan de concertzaal, dus besloten we niet te lang te talmen met het avondeten. Opnieuw gemakkelijker gezegd dan gedaan, als je weet dat de Fransen laat eten en de restaurants niet voor 18u30 opengaan. De lekkere veggie-resto's waren bovendien te ver.
    De buurt verkennen dan maar. We vonden vrij snel een Italiaans restaurant, maar om 18u30 bleek dat nog potdicht, en we wilden om 19u al aan L'Olympia zijn. We kwamen al snel tot de conclusie dat er niks anders opzat dan fastfood, en zo werd het de Pizzahut. Niet bepaald lekker, maar we stonden wél om 19u weer buiten en hadden daardoor nog uitstekende plaatsen voor het concert.

    Na het concert was ik helemaal opgeladen en wou ik de nacht induiken, maar geen idee waar er in Parijs goeie cafés zijn. In de buurt zagen we enkel van die ietwat chique cafés waar op zich wel jonge mensen zaten, maar waar het nogal stijfjes aan toe ging en ook verschrikkelijk duur was. Gelukkig dacht ik toen aan de Irish Pub in de straat van ons hotel, en daar was het verschrikkelijk gezellig met nog goeie muziek ook.

    Zaterdag waren we echter al vroeg wakker, de gewoonte zeker...? We checkten vlot uit, en gingen op zoek naar ontbijt. Het bio-gedoe bleek nog geen fruit aangeleverd gehad te hebben, dus een breakfastsmoothie zat er niet in, en zo eindigden we voor de tweede keer dat weekend bij Starbucks, waar het fruitsap versgeperst en toch mierzoet was en de blueberry muffin vanbinnen een heel bijzondere groene kleur had. Raar, hoe een mens die kleur met schimmel associeert en ik mijzelf echt moest dwingen in die muffin te bijten!

    De rest van de zaterdag hebben we wat aangelummeld. Om 15u25 moesten we alweer de Thalys op want 's avonds hadden we kaartjes voor The Porcelain Project, een dansvoorstelling in de Vooruit. Geen tijd genoeg dus om echt nog iets te bezoeken of de metro ergens naartoe te nemen, en dus zworven we opnieuw langs de winkels en de buurt van het Louvre, een beetje doelloos. Spijtig, hadden we iets meer tijd gehad of zelfs een betere planning, dan hadden we van die dag wellicht meer kunnen genieten, maar een ramp is het ook weer niet, want onze trip was al lang meer dan perfect...

  • Kings Of Leon @ L'Olympia - Paris

    Een weekendje Parijs, een onvergetelijk concert in een legendarische concertzaal, laten we eerlijk zijn, zo’n fantastisch cadeau had ik nog nooit gekregen. Ondertussen zit het weekend erop en loop ik nog steeds op wolkjes…

    Ons hotel lag om de hoek van L’Olympia, handiger kan bijna niet. Toen we om 16u30 naar ons hotel wandelden stond er tot mijn grote verbazing al een lange rij aan de concertzaal, en dat twee uur voor de deuren opengingen. Licht gealarmeerd beperkten we ons tot een snelle hap en liepen omstreeks 19u (enorm vroeg dus voor ons doen) al L’Olympia binnen.
    De zaal, met de neonletters boven de ingang, maakte alle hooggespannen verwachtingen waar. Binnenin hangt de gezellige sfeer van de AB, maar doordat er zowel een zit- als een staangedeelte is, kan er een pak meer volk in. De zitplaatsen komen echter bijna volledig boven de staanplaatsen, waardoor je niet het bunkergevoel krijgt zoals in pakweg Vorst of de Lotto Arena, maar de zaal gezellig en goed van geluid blijft terwijl iedereen een uitstekend zicht heeft, aangezien zelfs het staan-gedeelte licht naar boven helt.
    Mijn angst om geen goed plekje meer te hebben bleek gelukkig onterecht, een uur voor het voorprogramma zou beginnen konden we nog makkelijk tussen de zittende menigte door naar de vijfde rij wandelen. Dan was het nog een uurtje wachten geblazen op The Ettes, een eenvoudig rockgroepje bestaande uit een bassist, een drumster en een gitariste/zangeres met niet bijzonder interessant stemgeluid. Simpele rechttoe-rechtaan rock en op die manier wel een leuke opwarmer, maar aangezien het grote muzikanten noch geniale songschrijvers zijn verwacht ik er verder weinig van te horen.
    KOL

    Hoe groot de Kings Of Leon ondertussen geworden zijn (het concert was vrij snel helemaal uitverkocht), toch lieten ze het publiek niet wachten. Iets voor 21u al bestegen de mannen onder een overdonderend applaus en gejoel het podium, om met Crawl meteen lekker vettig te starten.

    Ik heb Kings of Leon pas ontdekt ten tijde van de single On Call, in 2007. Ik moest meteen de cd (Because of the Times) hebben, en dat werd voor mij een van dé platen van 2007 en 2008. Ik heb ze niet grijs gedraaid, maar wit. De nummers van hun twee voorgaande platen, waren mij echter grotendeels onbekend, moet ik tot mijn schaamte toegeven.
     In 2008 zag ik ze voor het eerst live op Rock Werchter en eind dat jaar kwam ook Only by the night uit, hun vierde plaat waarmee ze voluit voor het grote publiek gaan. Die plaat kan mij persoonlijk minder bekoren dan zijn voorgangers. Alhoewel er heel wat steengoede nummers opstaan, is ze over het geheel nogal gladjes, wat trager ook, waarbij ik van Kings of Leon toch meer het hoekige en het vetrockende kan appreciëren. Daarnaast staan er ook ietwat te veel zeemzoete ballads op. Maar niettemin blijft het een wereldplaat van een wereldgroep, dat hoor je mij nergens ontkennen…

    Met het tweede nummer Taper Jean Girl kwam meteen oud werk aanbod. Kings of Leon gaan gelukkig dus niet voluit voor de platte commercie, maar blijven naast de nieuwe nummers ook trouw aan oude rockers en speelden volop nummers van hun oudste twee platen, zoals ook Molly’s Chambers, een doorbraakhitje uit 2003 dat helemaal vooraan in de set zat. Tussen die twee nummers in kwam met My Party eindelijk een nummer uit Because of the Times aanbod.

    Vier nummers ver, en nog maar eentje uit de laatste plaat, daar moest iets aan gedaan worden, en dus kregen we als volgend nummer Closer, een weliswaar trager nummer, zoals kenmerkend voor die laatste plaat, maar niettemin een dat ik absoluut kan smaken. Wanneer zanger Caleb Followill zijn akoestische gitaar omhing, was het tijd voor Fans, opnieuw een nummer uit mijn favoriete cd gevolgd door Revelry, een rustig maar bloedmooi nummer van hun laatste worp.  Daarna maar liefst drie oudjes na elkaar, Milk, Four Kicks en Wasted Time. Alhoewel ik dat oudere werk dus slecht ken, vond ik vooral die nummers toch behoorlijk leuk, omdat ze veel harder rocken dan de laatste nummers. Daarnaast vind ik het ook gewoon zowel moedig als sympathiek om niet te gaan voor een overdosis aan nieuwe nummers en de nadruk dan vooral te leggen op de meest zeemzoetige om de talrijk opgekomen tienermeisjes te plezieren. Neen, Kings Of Leon zijn nog altijd een rockband en lijken zelf ook het meest plezier te beleven als ze stevig loos kunnen gaan op het podium. Wat een hele geruststelling is voor een muziekliefhebber zoals ondergetekende…

    Mooi midden in de set haalden ze dan het grote geschut boven, met de op alle radiozenders scorende superhit Sex on Fire, verguisd door sommige die hard fans maar niettemin een steengoed nummer. Meteen daarna kwam een oud nummer (The Bucket) gevolgd door Notion, een van hun nieuwe nummers dat ik iets minder kan smaken wegens vrij platjes en een beetje saai. Maar dat maakten de mannen meer dan goed door meteen daarna On Call te spelen, het nummer dat hen voor mij bij de beste rockbands ooit heeft gezet. Stevig op dreef nu, want huidig radiohitje Use Somebody (dat ik eerst ook weer vrij platcommercieel vind maar zich ondertussen toch in mijn gehoorgangen heeft gebetonneerd) volgde, helaas daarna weer gevolgd door een van de minst goede nummers van hun nieuweling, Cold (een echte meezinger voor gevoelige tienerhartjes).
    Na nog een oud nummer zat het eerste deel van het optreden er al op.

    Mijn gevoel? De mannen waren in supervorm, de mix tussen oud en nieuw was geslaagd, alleen miste ik zowat al mijn favoriete nummers uit hun derde plaat, die leken ze wel vergeten. Gelukkig bestaat er nog zoiets als bisnummers en werden daarin al mijn gebeden verhoord. Ingezet met Knocked Up, een nummer van wereldklasse, gevolgd door het leuke Manhatten (van de nieuwe plaat) om dan helemaal loos te gaan met het wild om zich heen klauwende Charmer, oftewel de meest harde kant van de KIngs (met een flinke scheut Pixies) en het zalige Black Thumbnail. Vooral bij die laatste vier nummers heb ik me de ziel uit het lijf gedanst en gesprongen en was het optreden voor mij pure adrenaline en euforie. Prachtig ook om met zo’n hoogtepunt te eindigen. Ik was helemaal opgeladen en euforisch toen we, na het aanschaffen van enkele supercoole buttons, de Parijse nacht in verdwenen, een nacht die helemaal leek na te zinderen en die we afsloten in een leuke Ierse pub over ons hotel.

    De balans? Onlangs de twee afgelaste concerten eerder die week stonden de mannen er. De gitarist kreeg het na enkele nummers wat lastig en moest gaan zitten, maar doordat we zijn geluid pas tegen het einde van de show te horen kregen (boxen vergeten open zetten iemand?) kan ik daar verder weinig over zeggen. Het beste zicht had ik op bassist Jared, die met zijn korte kapsel erg aan Collin Farrell doet denken en niet alleen mooi is om naar te kijken maar een bijzonder melodieus basspel neerzet. Eyecatcher is en blijft echter Caleb Followill, die een van de mooiste rockstemmen heeft van de laatste twintig jaar, rauw, vol soul, vol sex ook, een stem die ik alvast nooit beu kan raken.
    De groep beperkte zich tot het absolute minimum aan bindlijnen of show, maar stond gewoon te rocken als een sneltrein en speelde een stomende en vlekkeloze set, maar liefst 21 nummers op goed anderhalf uur tijd. Een perfect optreden dan, ware het niet dat de grote groepen Britse pubers het eerste half uur grondig hebben verpest door een eindeloos stomdronken geduw, getrek en gejengel om toch maar op die eerste rij te raken, ondertussen kwistig bier in het rond gooiend, elleboogstoten uitdelend en op ieders tenen springend. Maar eens de bende hysterische tienermeisjes en losgeslagen kerels tot die eerste rij was doorgedrongen en wij weer konden ademen, was het eigenlijk fijn om tussen een lol makend, bewegend publiek te staan in plaats van tussen het doorgaans zeer statische en beleefde Belgische publiek. In L’Olympia die avond trouwens weinig Frans gehoord, maar vooral Engels, wat Duits en, van alle klanken die je kan bedenken, westvlaams…

    Anyway, dit optreden gaf me de zin om toch maar kaarten te kopen voor mastodont Rock Werchter van de zomer en Kings Of Leon nog eens te gaan bekijken en om al hun platen of shuffle te zetten op mijn iPhone. Enneuh Caleb, als je Liv Tyler beu zou zijn, geef je maar een seintje he, ik wil je altijd Gent eens laten zien…

    Oliver Peel
    Foto: Oliver Peel

  • Morgenavond...

    Morgenvroeg naar Parijs, op zich al niet slecht, en dan 's avonds Kings of Leon in de Olympia. Ik sta te trappelen!!Zo klonken ze gisteren....

  • This is the end, beautiful friend

    1. Denk aan The End van The Doors.
    2. Lees dit verhaal (meer bepaald het verhaal van zaterdag 14/02/2009).
    3. Kijk naar de foto's.
    4. Huil.

    Zie je ze zitten, in die hokjes, zo mooi dat het evengoed fotomodellen hadden kunnen zijn, huishonden, gezelschapshonden, gelukkige honden, jonge en gezonde honden in de fleur van hun leven. Lieve snoetjes, schattige snoetjes, trieste blikken. De vraag in hun ogen:
    "Help mij"
    "Haal mij hieruit"
    "Laat ons niet alleen"
    "Alsjeblief...?"

    Ik zit in elk geval wel te huilen. Ik kan het niet aanvaarden. Hoe deze mooie, gezonde, lieve, brave, levenslustige dieren zomaar dood moeten. Hoe deze levens worden weggegooid. Zomaar. Hoe hier nooit iemand verantwoording voor moet afleggen.

    Ik lees, ik huil, ik haat. Ik haat de Spanjaarden die hiervoor verantwoordelijk zijn. Ik haat de mensen die de andere kant opkijken, die zeggen "Het zijn MAAR honden" of "Het is niet ons probleem".

    De graad van beschaving kan je afleiden uit hoe mensen omgaan met hun dieren omgaan, zei Ghandi.

  • Get well soon Caleb! (... or else...)

    Vrijdag gaan we naar Parijs voor het Kings of Leon concert daar. Nu ben ik al twee keer bang geweest dat ze dat concert gaan annuleren en wij dus een hele hoop geld gaan kwijt zijn (Thalys, hotel,...) plus dat dit mijn verjaardagscadeau is, dus dan zou mijn dertigste-verjaardagscadeau totaal in het water vallen...

    De eerste keer toen er roddels waren dat de zanger door zijn alcoholprobleem ruzie heeft met de rest van de groep en die dreigden de Europese tour af te blazen als hij zijn leven niet beterde, de tweede keer toen het Facebook Event om mysterieuze reden gecancelled werd en nu lees ik vandaag dat de concerten in Madrid en Barcelona vorige week vrijdag en zaterdag op de allerlaatste seconde (de dag zelf) zijn afgeblazen. Brrr zeg, het komt nu zo dichtbij, en nu worden de twee optredens voor het onze geannuleerd. Akelig!

    Tussen vorige zaterdag en vrijdag zijn er geen andere optredens waaruit we zouden kunnen afleiden dat de gezondheid van de heren muzikanten aan de beterhand is, tenzij de Brit Awards vanavond. Fingers crossed. Ze moeten gewoon komen, naar Parijs, ze moeten, ik wil mijn cadeau waar ik nu al twee maanden naar uitkijk echt niet kwijt, het tofste cadeau ever nog wel!