• Long dark days

    Het zijn drukke, verwarrende dagen. Er is vanalles gaande, en van veel kan ik nu nog niet inschatten wat het allemaal zal betekenen op lange termijn. Daarnaast voel ik me deze week gewoon suf en kwetsbaar. Eén nacht bijna niet geslapen door een zieke hond, en de week lijkt om zeep. Vorige week vier nachten op rij bijna niet geslapen door tal van dingen, en ik voelde me toen nauwelijks slapper dan nu. Weird.
    Donkere gedachten die knagen aan mijn ziel, de blijdschap van anderen die momenteel enkel confronterend is aan de eigen twijfels en zwakke plekken, waar gaat het nu allemaal naartoe and what's the point. Moeder, waarom leven wij, of zoiets.

    Niet dat het slecht gaat, dat ook weer niet. We zijn bezig, zo druk bezig dat er geen tijd is voor reflectie. Gisterenavond nog een deel van een opleiding gegegeven, om 22u thuis gekomen, vandaag alweer vroeg op post. Morgen een vergadering bij de overheid ivm mijn project, zeer benieuwd wat dat zal geven. Zaterdagavond theater. Vrijwilligerswerk dat zich opstapelt en voor de nodige weekendactiviteit zal zorgen. Wachten op nieuws dat alle dagen wordt uitgesteld. De dagen lijken gewoon in elkaar over te lopen; werken, met de honden bezig zijn, de dingen die na het werk nog moeten gebeuren,...

    Bij de Post liggen ondertussen al twee pakjes op mij te wachten, maar ik raak er gewoon nooit. De Post sluit dat ook absurd vroeg op een weekdag. Zaterdagvoormiddag dan maar. Eindelijk onze Lonely Planet Montréal afhalen, zodat we eens wat vorderingen kunnen maken in het plannen van onze reis. En eindelijk de twee truien afhalen voor onze honden, truien die op maat gemaakt worden door een dame in Engeland, maar die blijkbaar behoorlijk wat brei-achterstand heeft opgelopen, want de truien zijn besteld in november ofzo! Nu ja, het gaat naar het schijnt weer continu vriezen, dus ze gaan de truien nog goed kunnen gebruiken, onze langpoters.

    Ondertussen is mijn grootmoeder opgenomen in het ziekenhuis en alweer ontslagen. 95 jaar oud, altijd goed geweest, maar nu evenwichtstoornissen. Combineer dat met een slecht zicht en een minder goed gehoor, en de heren doktoren hebben beslist dat ze niet meer alleen thuis mag zijn. Mijn oma woont samen met haar dochter, mijn tante, maar dat is een 'moderne gepenioneerde', die altijd op reis is, drie namiddagen per week aan haar hobbies besteedt, enfin, niemand is echt superblij met het nieuws dat er nu 24u/24 iemand bij mijn oma aanwezig gaat moeten zijn. Maar voor de rest is ze met haar 95 jaar nog vrij gezond, uiterst goed bij haar hoofd, dus als het dit maar is, dan moet het maar he!

  • Werchter 2009 = Pukkelpop 2008

    Net gelezen, dé headliners van Rock werchter dit jaar worden Metallica, Coldplay, The Killers en Placebo. Metallica en The Killers, hmm, zagen we die enkele maanden geleden niet al aantreden op Pukkelpop...?

  • Weekendwerk

    Het moet een zicht geweest zijn dit weekend, mijn wederhelft aan het ene eind van de tafel met zijn laptop, ik aan het andere eind achter onze pc, beiden aan het werk. De honden vonden het gebrek aan aandacht in elk geval niet echt geweldig. Een beetje saai misschien, maar voor één keer ergens ook wel gezellig. Mijn wederhelft aan het werk voor zijn job; druk doende met het halen van een deadline, ik bezig voor mijn vrijwilligerswerk, oftewel de wekelijkse nieuwsbrief van Gratis in Gent vullen (februari is het aan mij, andere maanden spekken de collega's uw agenda) en een review schrijven van een theaterstuk van Jan Decorte voor Het Project .

    Zondagnamiddag onderbraken we onze werkzaamheden echter voor een kort tripje naar Oostduinkerke, waar een heleboel adoptanten van Spaanse winhonden naar goede jaarlijkse gewoonte rendez-vous gaven voor een dampend bord spaghetti en daarna een gezamelijke strandwandeling. Ook al regende het een beetje, niets kon het enthousiasme van onze honden temperen. Luca mocht loslopen op het strand, en kon eindelijk nog eens alles geven wat ze in huis had. Dat kan ze maar één dag per jaar; met Figo kan ze niet rennen omdat die twee naar elkaar bijten, en niet-windhonden zijn dan weer geen uitdaging. Maar gisterennamiddag was echt een hoogdag voor Luca, en voor ons, om ze zo perfect gelukkig te zien.
    Figo, die niet los mag, entertainde dan weer alle omstaanders met zijn clowngedrag; roepen, huilen, springen, noem maar op...

    En ondertussen is er alweer een nieuwe, drukke week begonnen, een week met belangrijke vergaderingen, zelf te geven vormingen, veel werk maar hopelijk toch ook wel wat fun...

  • An evening with Greg Dulli and Mark Lanegan

    Als je zin hebt in Mexicaans voor je naar een goed optreden gaat in de AB, dan kan je misschien toch maar Chi Chi's in Brussel vermijden. Ook al was de cocktail voor het eten lekker en vielen de chips die we kregen als appetizer ook best mee, het eten zelf was alles behalve lekker. In de vegetarische burrito met bonen zat ook enkel dat, bonen, en dat in combinatie met de behoorlijk vieze barbecuesaus en het afgeleefde blaadje sla verdronken in drie scheppen cocktailsaus zorgen voor een bijzonder droeve cullinaire ervaring. Ook mijn twee tafelgenoten vonden deze Mexicaan trouwens de minst lekkere waar ze ooit geweest waren. Al dacht het meisje dat een sombrero en persoonlijke serenade kreeg voor haar verjaardag hier misschien anders over...

    We kwamen pas heel laat aan in de AB, die avond. De trein van de vriendin waarmee we hadden afgesproken had vertraging, het eten in de niet zo heel erg lekkere Mexicaan liep uit, en de vrienden waarmee die vriendin op haar beurt had afgesproken konden door babysitproblemen pas tegen half negen aan de zaal zijn.

    Waar ik me op concerten de laatste tijd soms erg oud begin te voelen, voelde ik me nu plots piepjong. Een echt 'oude-zakken-concert' vanavond; zittend, zonder drankbonnetjes zelfs. In de hal van de AB zag ik vooral dertigers en veertigers. Wat best wel leuk is trouwens, ik ben liever bij de jongsten dan de oude zielige dertiger op de studentenfuif...

    In elk geval, toen we de concertzaal binnenliepen om iets voor negen, waren bijna alle plekjes al bezet. Na lang zoeken vonden we nog enkele vrije plaatsen helemaal aan de zijkant op de laatste rijen. Van daaruit zag ik helaas, zelfs met voor één keer mijn bril op tijdens een concert, vrij weinig.

    An evening with Greg Dulli en Mark Lanegan dus. Drie mannen (Dulli en Lanegan + gitarist), twee gitaren, Greg af en toe op piano and that's it. In deze setting had ik Dulli noch Lanegan ooit al gezien. Ik moet zeggen, ik hou niet zo van zittende optredens. Mijn aandacht verslapt soms vrij snel, waardoor ik gewoon begin te dagdromen, omdat je zo ver van het podium gewoon niet echt betrokken raakt op het concert. Ook deze keer weer dat probleem. Ook al waren beide heren echt goed, en sleepte de muziek me geregeld mee, toch waren er ook momenten dat mij aandacht verslapte en ik het beu was tegen de podiumspots in de turen. Ook de setlist droeg hiertoe bij; ik heb beide heren al meermaals live gezien (The Afghan Whigs, The Twilight Singers, The Gutter Twins, Lanegan solo,...), ik heb vrij veel platen van hen in huis, maar toch kende ik meer dan de helft van de nummers niet. Een vreemde ervaring, nog versterkt door het akoestische karrakter van de set trouwens (akoestisch klinken nummers ook grondig anders).

    Was het dan slecht, ben ik niet enthousiast? Ook dat is niet het geval. Ik heb echt genoten van het optreden, en ik vind Greg Dulli nog steeds een van de beste muzikanten, zo niet dé beste, van de laatste twintig jaar. Dulli kan bij mij gewoon niets fout doen. De combinatie Dulli - Lanegan is trouwens nóg beter dan ze ieder apart zijn, een typisch geval van 1+1=4. Net dat zorgt ervoor dat mijn verwachtingen bij hen altijd mijlenhoog gespannen zijn. Ik verwacht niets dan het beste, anderhalf uur lang puur genot. Zoals bijvoorbeeld op Pukkelpop van de zomer.

    Volgende keer dus weer een gewoon, staand rockconcert wat mij betreft, met iets minder vergezochte nummers op de setlist. Ik miste té veel steengoede nummers deze keer (bijvoorbeeld Front Street, of enkele oude Whigs nummers), en hoorde te veel obscure dingen. Niettemin was de cover van All I have to do is dream absoluut geniaal.

  • Dulli & Lanegan op AB tv

    Goed nieuws voor alle onfortuinlijken die er vanavond niet kunnen bijzijn in een uitverkochte AB; het concert van Greg Dulli en Mark Lanegan wordt integraal en live uitgezonden op AB tv, straks dus vanaf 20u50.

  • Goed gespendeerde zendtijd

     

    Niemand kan zeggen dat er niks is op tv, op deze donkere, deprimerende dagen. Niet dat een mens alle dagen achter zijn tv moet zitten, gelukkig is mijn agenda de komende week druk bezet met theater, concerten, weekendje weg en vergaderingen, maar af en toe kan ik daar wel van genieten, in de zetel kruipen met mijn teerbeminde wederhelft en soms nog een hond erbij, dekentje, kussentje, en dan verstand op nul en bekomen van een lange werkdag...

    Maandag is Zonde van de Zendtijd-dag. Goed voor een half uur lachen, gaande van grinniken en glimlachen over schateren en occasioneel door de zetel rollen. Verplicht voer in de donkere dagen, een half uurtje Bert en Henk!

    Donderdagavond behoort toe aan de mannen van Woestijnvis, die met Van Vlees en Bloed opnieuw een pareltje hebben afgeleverd. Oervlaams, de eerste aflevering een beetje traag op gang komend, maar ondertussen op volle kracht vooruit en in overdrive en schitterend entertainment.

    Vrijdag dan op zoek naar nieuw comedy talent in Comedy Casino Cup, al moet ik toegeven dat ik de vorige aflevering grandioos heb gemist en dus niet eens weet wie de finale heeft gehaald.

    En zondag dan mijn persoonlijke hoogdag, De Smaak van Dekeyser, een pareltje zondagavondtelevisie zoals we het al lang niet meer hebben gehad. Een familie/liefdes/oorlogsverhaal dat aan de hand van zeer uitgebreide flash backs maar heel langzaam elementen van het verhaal prijsgeeft. Schitterende tv.

    Maar, zoals ik al zei, de winter is ook het cultuurseizoen bij uitstek. Morgenavond mag ik naar Greg Dulli in AB, mijn held der helden, bijgestaan door de boom met de doodgraversstem Mark Lanegan. Dat wordt ontgetwijfeld subliem. Vanavond vergadering van Het Project, vrijdagavond nieuwjaarsetentje van het werk (met de collega's en vrijwilligers) en zondag de verjaardag van mijn moeder en de jaarlijkse strandwandeling van Greyhounds In Nood Belgium. En op het werk straks een planningsgesprek en verder het wanhopig proberen halen van mijn deadlines die voortdurend worden vertraagd door derden, zucht.

  • Dom

    Hoe stom is een mens soms... Wij hebben thuis Belgacom Adsl, en om het internet op te kunnen moet er eerst verbinding gemaakt worden, uiteraard aan de hand van gebruikersnaam en paswoord. Die je krijgt toegestuurd bij het begin van je abonnement. Doorgaans staan die dingen na de eerste keer manueel standaard ingesteld al de keren nadien, maar bij ons verdwijnt dat wel eens, en moeten we een keer of twee per jaar het paswoord plots opnieuw ingeven. Wat altijd een enorme zoektocht tot gevolg heeft, want waar is die ondertussen al enkele jaren oude brief van Belgacom nu naartoe... Een mens zou denken, 'een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen', en je schrijft dat paswoord ergens op, of geeft die brief op zijn minst ergens een vaste plaats zodat je niet elke keer twee uur je huis overhoop moet halen. Niet zo helaas tenhuize Josie-Egel, twee notoire sloddervossen.
    En dus gebeurde het dat we gisterenavond het beruchte paswoord niet meer terugvonden, niet in de kast waar het altijd lag, niet in een andere kast of la. En dus hebben we geen internet meer, want geen van beide heeft al de zin gehad om naar de klantendienst te bellen. Driedubbele zucht. Soms zijn wij te schitterend voor woorden.

    Evenmin schitterend is trouwens dat ik vanavond Comedy Casino Cup ga moeten missen omdat ik vanavond moet werken en daarna nog de honden gaan ophalen aan de andere kant van het land. Altijd ontspannend, zo'n paar uurtjes auto na een stresserende werkweek. Niet dus.

    Maar het is niet al kommer en kwel! Troost wordt geput uit de tickets voor Beirut die ik vanmorgen bestelde, de lekkere quiche geitenkaas-appel-honing die we gisterenavond gingen eten omdat we allebei te lui waren om nog te koken, Van Vlees en Bloed nadien op de tv en Bart Dewever die uit De Slimste Mens werd gebonjourd. Ha!