• Oudejaar

    Met 9 van de 40 zijn we vandaag op het werk... Laatste werkdag van het jaar én van de week, vrijdag blijf ik ook eens lekker thuis.

    En terwijl ik hier lekker rustig zit te werken, wordt er thuis hard aan ons menu voor vanavond gewerkt. Alles onder controle, zo meldde mijn wederhelft mij vanmiddag. De lekkere taart en quiche staan klaar, enkel nog de groentjes klaarmaken. En dan al het eten inladen en naar Leuven, naar onze gastheer- en vrouw voor vanavond. Zelfs de hondjes zijn uitgenodigd. Maar goed ook trouwens, want met het vuurwerk zou ik ze toch niet alleen laten.

    Op naar 2009! Voor iedereen een gezellige avond in goed gezelschap en de beste wensen voor volgend jaar...

  • Only the lonely - pré-solden-prospectie

    Het lot van de werkmens in de kerstvakantie is er een van eenzaamheid.

    Vanmorgen, 6u50, de wekker gaat. De honden komen mee naar beneden om hun ontbijt in ontvangst te nemen, maar stormen dan meteen weer naar boven, om verder te slapen. Zelfs dierlijk gezelschap bij het ontbijt zit er niet in!
    Ook op weg naar het station en op het perron is het bijzonder rustig. Maar dat geeft niet, zo kan een mens lekker lezen op de trein!

    Op het werk zelf dan valt het mee, er is weinig volk in huis, maar bijna al mijn directe collega's zijn er. Een unicum, doorgaans blijven die allemaal twee weken thuis. Maar zo voelt een mens zich al direct een pak minder eenzaam.

    In de krant van vandaag staat dat 1 op de 3 Gentse winkels al korting geven. Toen ik van't weekend een eerste rondje langs de winkels deed, was er toch nergens sprake van solden of korting. De kleurtjes die de hoogte van de korting zullen aangeven hingen wel al klaar, maar bij navraag bleken de solden zelf echt pas zaterdag de beginnen. Dan neemt een mens vrijdag 2 januari verlof, om niet eens koopjes te kunnen doen, poeh.
    Best wel stom, want ik heb al een jas en trui gezien die ik dolgraag zou kopen, maar nu 30% meer betalen dan van't weekend, dat zie ik ook niet zitten. Dus bleef het bij een snelle prospectie aan een tweetal leuke winkels en hopen dat ze tegen zaterdag de leuke dingen die ik al gezien heb, nog in mijn maat hebben liggen... Is er iemand die wel al ergens een koopje heeft gedaan?

    Mijn wederhelft liet zich trouwens ook niet tegenhouden, en trakteerde zichzelf op een superdeluxe kerstcadeau, een Ipod classic met 120 GB (30 000 nummers) geheugen. Tot hiertoe was ik de enige thuis met mijn Iphone, die zowel thuis werd ingeplugd op de superdeluxe speaker die ik van mijn wederhelft cadeau kreeg enkele maanden geleden, maar ook in onze autoradio en die op vakantie dienst deed als venster op de wereld.
    Maar nu is mijn teerbeminde dus ook verkocht en voorzien van de typische witte oortjes van Apple! Enkel de honden nog...

  • Kerst aan zee

    We zijn net terug van enkele daagjes aan zee. Eerst kerstavond gevierd bij de schoonouders (onderleggers gekregen voor op tafel en een spuuglelijke kaars) en dan op kerstdag mijn hoogbejaarde oma ingeladen naast mijn tante en op naar Oostende, naar het appartement van mijn ouders. Daar opnieuw veel gegeten en geen cadeautjes gekregen (mijn ma had geen inspiratie van't jaar en heeft dus geld gegeven, beetje saai, maar met de solden voor de deur kan dat nog wel omgezet worden in leukere dingen).

    Na het vreetfestijn (saai saai) alle dagen met de honden op het strand gaan wandelen. Dat was eigenlijk veel leuker dan de feestdagen zelf. Gewoon relax samen met mijn ouders en de vier honden. Berekoud, maar wel leuk, zeker zo in de winterzon...

    zee1

    zee2

    zee3

  • Kort

    De jacht is weer open, de jacht op cadeautjes bedoel ik. Zowel zaterdag als zondag waagde ik mij op het terrein, de winkelstraten overvol met medejagers. Het leverde gelukkig naast de nodige frustratie ook de benodigde hoop cadeautjes op.

    De rest van het weekend verliep geruisloos en eerder donker. Zaterdag een familiale housewarming die gekenmerkt werd door veel eten (lekkere taart!) en voor de rest saaie gesprekken (politiek, het kan me momenteel echt niet meer boeien).

    Verder weinig te melden. Tenzij je het feit dat onze ene hond op de kop van de andere piste, het vermelden waard zou vinden natuurlijk.

    Vandaag werkdag. En één van formaat. Voor het einde van de week dienen maar liefst vijf belangrijke deadlines gehaald. En ik heb vanaf woensdag de rest van de week verlof, dus enkel vandaag en morgen tijd. Om zot te worden. Maar het lukt, gelukkig, dankzij enkele collega's die bijspringen in het andere werk en mij laten doen. Voorlopig al drie dingen van mijn lijstje kunnen schrappen, en ik hoop tegen het eind van de dag ook nummer vier te schrappen. Dan heb ik morgen voor nummer vijf, moet lukken.

    Woensdagavond volgt dan familiefeest nummer één, waarschijnlijk tot de vroege uurtjes, om dan donderdagochtend om 11u gepakt en gezakt aan het station te zijn alwaar mijn hoogbejaarde grootmoeder opgehaald dient te worden voor kerstfeest nummer twee, dat dit jaar aan zee zal doorgaan. Waarschijnlijk breien we daar nog een paar relaxdaagjes aan zee aan, kan Luca nog eens rennen op het strand (Figo mag niet los wegens komt niet terug...).

    Volgende week dan weer twee dagen werken (waaronder Oudejaar) en dan vieren met vrienden. En dan, dan is het alweer 2009...

  • Persoonsongeval

     

    In het Engels hebben ze geloof ik een zegswijze, I feel like i've been hit by a train. Of was het nu truck? Ik wil er vanaf zijn. In elk geval, zo voelde ik me gisteren. Dat gevoel was het gevolg, en de oorzaak was letterlijk ook 'hit by a train'.

    9U57, ik stap op de trein van Gent naar Brussel. De trein zit goed vol, maar ik vind nog een plekje en installeer me met mijn boek.
    10U20 ongeveer. Plots hoor ik iets slaan tegen de onderkant van de trein. Tak tak tak. We zijn precies ergens overgereden...? Verschrikt kijk ik op van mijn boek. Ik zie de oudere heren tegenover mij ook opkijken. Shit, dat klonk niet normaal, als de trein maar niet kapot is. Maar de trein lijkt gewoon verder de rijden. Of toch niet? Nee, enkele seconden later begint hij opeens te remmen, tot we helemaal stilstaan.

    Dit is niet goed. Zouden we over een voorwerp gereden zijn? Wat als de trein kapot is, dan zit ik hier goed, er liggen stapels en stapels werk op me te wachten, deadline allemaal volgende week.

    Na een tiental minuten een bericht. 'Dames en heren, onze trein is betrokken bij een persoonsongeval...' Ik wist het. Een vreemd en stil gevoel maakt zich meester over mij.
    De procedures moeten opgestart, zo vertelt de treinbegeleider verder; en dat zal wel twintig minuutjes duren. Meer informatie komt er op dat moment niet.
    Als dochter van een machinist wéét ik ergens dat het dikke miserie is en dat ik uren vast zal zitten, maar ik wil het niet aan mezelf toegeven en blijf mezelf voorhouden dat ik tegen 11u wel op kantoor zal zijn.

    Na de beloofde twintig minuten volgt een tweede mededeling. Er zal een trein komen vanuit Gent om ons op te halen, want ondertussen is het parket aangekomen en onze trein moet blijven staan. Het zal zo'n veertig minuten duren eer de vervangtrein er is.

    Buiten zie ik politiemensen en mensen van Securail druk overleggen.

    Na die veertig minuten, komt een treinbegeleider langs. Rustig vertelt hij dat de trein onderweg is, dat het een kleine trein is en dat we met 600 mensen allemaal in die trein met 300 plaatsen moeten. Er wordt opnieuw gezegd dat de deuren dichtblijven en dat we allemaal op onze plaats moeten blijven zitten. En raar genoeg doet iedereen dat. Zelfs de bende tieners even verderop die op schoolreis zijn. Alle mensen blijven rustig, niemand die klaagt, niemand die lastig doet.

    En dan is het wachten op de trein die ons zal evacueren. Er wordt enkele keren beloofd dat die er nu over een kwartier zal zijn, maar dat kwartier loopt makkelijk uit tot nog een uur. Ondertussen komt de treinbegeleider nog eens langs om op mogelijke vragen te antwoorden. Echt chique hoe die mensen hun werk doen. Naast de trein nog steeds politie. Een agent hurkt neer op de grond net onder mijn raam, en maakt foto's onder de trein. Ik lijk de enige te zijn die het opmerkt. Die bobbels onder de trein, die schokken, nu die foto's. Een mens mag er niet te hard bij stilstaan. En da's natuurlijk wat ik wél doe, erbij stilstaan. Lezen lukt al lang niet meer...

    Uiteindelijk begint de evacuatie. Wagon per wagon, heel ordelijk en goed georganiseerd. Ik zit helemaal voorraan de trein, dus het duurt nog een half uur eer het aan ons is. Geen geduw en getrek, geen gevloek of gezeur, iedereen zet zich recht, pakt zijn spullen en op een lange rij lopen we heel de trein door. Rijtuig na rijtuig, gang na gang, het lijkt een eindeloze tocht door die stille, uitgestorven trein. Beneden aan de berm staat een combi met flikkerende lichten. In de trein liggen eenzame metro's en lege blikjes drank.
    Het lijkt of er geen eind komt aan onze stille processie. Eindelijk is er dan de ene deur die geopend is. Er staan een aantal veiligheidsmensen aan die deur, en via een loopplank komen we terecht in de oude, kleine trein die ons moet evacueren. Ook daar dezelfde regel, doorlopen naar achter tot je niet verder kan. Iedereen volgt gedwee die regel. Alle zitplaatsen zijn uiteraard al lang volzet, en dus lopen we, als deelnemers van een strafexpeditie tussen al de zittende medereizigers. Wanneer de rij voor mij stokt, na eindeloze rijtuigen, zie ik mijn kans schoon, een half zitplekje naast een iets zwaardere heer, meer heb ik niet nodig om mij snel neer te ploffen. Want het kan hier nog lang duren.

    En dan is het wachten tot de laatste mensen overgestapt zijn. De trein zet zich in beweging. Eerst achteruit, terug richting Gent. Deze trein heeft geen intercom, dus niemand kan ons uitleggen waarom we achteruit rijden of waar we exact naartoe rijden, maar iemand met ervaring stelt ons gerust.

    Na een tijdje rijden we weer richting Brussel en komt er een wissel. Nog wat later passeren we Liedekerke. En iets daarna staat nog steeds de trein. Ik zie hem daar staan, eenzaam hoog op die berm, de politiemensen in fluovestjes nog steeds rond de trein zwermend.

    Ik zit zwijgzaam voor me uit te staren. Suf van het urenlange wachten. Mijn gedachten gaan uit naar de jongen, het schijnt toch dat het een jongen was. Naar de machinist die het heeft zien gebeuren. Ik weet van mijn pa hoe erg het is. En zonder het te hebben gezien, kan ik me er anders wel genoeg bij voorstellen. Ik hoop dat die man of vrouw ondertussen opgevangen wordt. Ik denk aan de mensen die de restjes mogen bij elkaar zoeken en in zakken steken. Ik denk aan de moeder en vader die straks een bezoekje van de politie zullen krijgen. Ik denk aan de donkere dagen aan het einde van het jaar, aan hoe eenzaam de feestdagen voor sommige mensen wel zijn, aan hoe wanhopig en diep ongelukkig iemand moet zijn om zoiets te doen. Ik voel me leeg. Heb zin om in een warm, donker hoekje te kruipen en wat te huilen. Maar dat gaat niet.

    Eerst wacht er me nog een overstap in Brussel Zuid, de wandeling naar mijn werk. Exact drie uur te laat kom ik daar aan. Er is al een halve dag voorbij.
    Het verhaal doen aan de collega's. Ik móet het kwijt, ik moet erover praten. Ik voel me stom, want ik ben de machinist niet, ik heb niets gezien, ik ben uiteindelijk maar één van de vele mensen die in die trein zaten. Waar haal ik het recht vandaan om aangeslagen te zijn? Ik heb toch niets meegemaakt.
    Tegelijk laat het me niet los. Ik wil weten, begrijpen, vatten wat er is gebeurd. Ik wil praten. Ik wil denken. Ik wil huilen.

  • Parijs = trappen

    Parijs is een vermoeiende stad, zowel mentaal als fysiek. Zo werd mijn slabakkende conditie danig op de proef gesteld door de eindeloze trappen die de stad telt. Tijdens het eerste uur ginder al, toen ik mijn koffer de trappen van het metrostation opsleepte bij een overstap. Maar lang niet enkel dan. Denk maar aan...

    - de vele trappen van en naar de metro, bij het overstappen, in het station,... In tegenstelling tot bijvoorbeeld Londen (waar de stations weliswaar een pak dieper de grond in liggen) bijna nergens roltrappen.
    - de Eiffeltoren. Reeds om 10u is het daar al aan te schuiven, vooral voor de lift. Wij kozen dus voor de trap, slechts 5 minuutjes aanschuiven en ook maar half zo duur, maar wel 704 treden tot de eerste verdieping en dan nog eens zo'n eind tot de tweede verdieping. Naar de top heb je met je trap-ticket geen toegang, helaas.
    Maar het heeft wel zo zijn charmes, zwoegen op die trappen, al kreeg ik er op den duur een gevoelloos rechterbeen van, heel vreemd. We werden wel beloond door schitterende vergezichten, vooral van de tweede verdieping, en door een ploeg brandweerlieden die waaghalzerij kwamen uithalen aan de buitenkant van de trap...
    - het Louvre. Ook in de musea moet je over stevige benen beschikken. Niet alleen is het Louvre zo groot dat een paar rolschaatsen of een step niet zou misstaan, de overgangen tussen de verschillende vleugels en natuurlijk de diverse verdiepingen zijn verbonden door serieuze trappen.
    - de Catacombes: niet enkel boven de grond, ook onder de grond is Parijs uniek en fascinerend. In de catacomben liggen de botten die ze op de overvolle kerkhoven hebben ontruimd omstreeks 1880. Botten en schedels die ze hoog hebben opgestapeld in de oude steengroeve, in decoratieve patronen en alles, uniek om te zien. Maar eerst wel die lange draaitrap af, de duisternis in...
    - Montmartre. Helaas verworden tot een zielloze, saaie en platcommerciële toeristenval, maar toch kan bijna niemand de lonkende Sacré Coeur boven op haar majestueuze heuvel weerstaan. Een stijle heuvel that is, opnieuw weelderig voorzien van trappen, trappen, en meer trappen...

  • Liefde is

    Je hart dat een sprongetje maakt als je je teerbeminde in de tram voorbij ziet racen terwijl jij aan het verkeerslicht staat te wachten om over te steken, terwijl je amper vijf minuten daarvoor afscheid hebt genomen in het station. Door dat triviale voorval een instant gevoel krijgen van whoa, ik kan de wereld aan vandaag en wat is het leven schoon. I love it...