• A Brand

    Deze zomer had ik het optreden van A Brand op Pukkelpop moeten missen (ik had de voorkeur gegeven aan het Gentse Arsenal), dus was ik wat blij met de herkansing die ik woensdagavond kreeg in de Vooruit. Bovendien speelden niet enkel A Brand, maar ook het mij onbekende Malibu Stacy en The Subs.

    Toen we om kwart na acht de concertzaal binnenliepen, waren die laatsten al bezig. De Luikenaars stonden met zes man op het podium, en vielen vooral op door ET, deze keer geen extra terrestrial, maar een vreemd uitziende gebrilde zanger. Niettemin niets dan lof over deze ET, die over een straffe stem bleek te beschikken, voor mij toch wel het knapste aan deze Waalse vrienden.
    Hun muziek deed me bij momenten aan Weezer denken; melodieus, schattig, naïef en een tikje retro-nerderig, maar bij een volgend nummer begonnen ze stevig te rocken en zat er zelfs een punkkantje aan. Een absoluut onderhoudend voorprogramma waar ik zeker nog meer van wil zien.

    Om negen uur begon dan voor mij alleszins de hoofdbrok van de avond, de Antwerpse glampop-artrock-‘n-rollers van A Brand.
    Alweer hun eerste twee platen een afwisseling waren van ijzersterke catchy singles en helaas ook af en toe wat puberaal aandoende vulling, hebben ze met Judas een derde plaat afgeleverd die over de gehele lijn een knap niveau haalt, en hun geluid, de ondertussen zeer herkenbare sound van een drum, vier gitaren en vijf zangers, verder geperfectioneerd.

    Het overwegend jonge publiek had er duidelijk zin in die avond. Toen de vijf heren van A Brand, strak in het witte glitterpak zittend hun gebruikelijke plek op het podium innamen (drums centraal vooraan en aan weerszijden twee gitaren), zat de sfeer er direct goed in. Ook bij de groep trouwens, want het was voor het eerst in jaren dat een groep er van bij het eerste nummer zo recht op zat. Opener Hammerhead was dus meteen een van de strafste momenten van het hele concert; die muur van geluid die op je afkomt, de strakke drum, de gitaarriedel, het grappige dansje dat de mannen erbij doen. Schitterend!

    Na een nieuw nummer (Can’t help it) volgde met Beauty Booty Killerqueen een tweede hoogtepunt, al had ik de indruk dat de vaart toen even uit het optreden sloop, al was het maar omdat de spots achter het podium zo sterk de zaal inschenen dat het in de zaal leek op een zonnige zomerdag, waar een vettig rockoptreden nog altijd beter gedijt in het donker.

    De nieuwe cd kwam uitgebreid aan bod, met het meer rustige Name up in Lights en Where’s your heart en de stevige rocker Mad love sweet love. Maar ook hun allereerste single Riding your Ghost werd nog eens bovengehaald, en van dan af aan werden de hoogtepunten aan elkaar geregen, met naast de straffe eigen nummers ook bijzonder geslaagde stukjes Daft Punk en LCD Soundsystem. Altijd super trouwens als een groep zo’n nummer dat vrij ver ligt van hun eigen geluid een geslaagde eigen behandeling kan geven.

    Het grote geweld, oftewel de laatste twee singles moesten nog komen, en die werden gespaard voor het einde van de set. Eerst kregen we een stomende versie van The Bubbles (waarvan de clip opgenomen ondermeer werd in onze eigenste Boekentoren, blijkbaar enorm populair in muziekclips de laatste jaren, en in The Culture Club) en dan het ronduit geweldige Time, waarbij weinig mensen hun voeten konden bedwingen en de zaal collectief uit het dak ging. Afsluiten met hoogtepunten dus.

    Gelukkig werd er nog niet echt afgesloten, en werd de groep algauw teruggeroepen voor nog eens drie bisnumers. De bissen werden aangegrepen om de nieuwe plaat nog wat verder voor te stellen, en dus kregen we het titelnummer Judas geserveerd, gevolgd door Dop The Messiah. Waarna het alweer tijd was voor de echte afsluiter, en die was vrij voorspelbaar, aangezien de op Studio Brussel grijsgedraaide AC/DC cover Thunderstruck nog niet aan bod was gekomen…

    De groep klonk bijzonder strak, zelfs voor de nieuwe nummers klonken de mannen goed op elkaar ingespeeld en de oude singles doen het ook nog steeds. De muziek van A Brand is eigenlijk gewoon gemaakt op live een feestje mee te bouwen, en het was dan ook fijn dat het publiek van de Vooruit die avond gewillig op die uitnodiging inging. Ondertussen heeft A Brand een kenmerkende eigen sound, een eigen look, en genoeg sterke nummers om een avond mee te vullen. Voor mij had het optreden dus best nog wat mogen blijven duren, maar helaas stonden de mannen van The Subs al te drummen in de coulissen.

    The Subs, weer een mij vrij onbekende band. Ik kende Jeroen De Pessemier wel. Een van zijn vroegere groepjes Bolchi (met Lien De Greef) vond ik echt supergoed, en het spijt me dan ook dat ze maar een cd hebben gemaakt. Maar duizendpoot De Pessemier heeft ondertussen niet stilgezeten met ondermeer Foxylane en nu dus ook deze Subs.

    Van bij letterlijk de eerste noot zet een derde van de zaal zich aan het dansen, een vreemde ervaring net na een rockconcert om eerlijk te zijn. Ik bleef aan de kant staan kijken, naar de coole laser, naar het dansende volkje, naar de drie mannen op het podium. Af en toe hoorde ik een riedel voorbij komen die ik toch leek te kennen van de radio. Not bad at all. Al vond ik het poppy Bolchi vroeger toch net iets leuker dan deze dance. Maar misschien mis ik gewoon het juiste gen voor dit soort muziek?

    De aanwezige studenten moesten blijkbaar een heleboel stoom afladen zo vlak voor de blok, want ze gingen er echt voor. Soms met minder plezierige gevolgen, zoals de jongen die onwel werd en tot twee keer toe neerstuikte maar gelukkig door zijn vrienden mee naar buiten werd genomen. Of de twee meisjes die zo zat waren dat het niet meer mooi was om te zien. Party hard…

    De bassen dreunden in mijn onderbuik en mijn voeten twijfelden even richting party, maar de vermoeidheid en de belofte van een zware werkdag over acht uur haalden het al snel, en na een half uurtje toekijken vertrokken we dan maar naar huis. Terwijl wij onze jassen uit de vestiaire haalden, kwam er trouwens nog volop volk toe voor de fuif…

    Eerder verschenen op Gentblogt, voorzien van tal van foto's van Jeronimo.

  • Dak eraf!

    Op dit eigenste moment vliegen mijn duurbetaalde (want wat aan een huis is goedkoop) oude dakpannen door de lucht de vrachtwagen van de dakwerkers in. En dat allemaal terwijl ik kilometers verder op mijn werk zit. Ik ben er niet gerust in. En naar wat ik van het thuisfront hoor, onze honden nog minder! 't Zijn geen helden, die twee...

    Als alles vlot verloopt, zouden we morgenavond al een spiksplinternieuw dak moeten hebben. Ik ben zeer benieuwd, dat spreekt.

    Vandaag dus ontzettend veel werk, duizend dingen te regelen met duizend verschillende personen, je hebt zo van die dagen dat alles samen lijkt te komen... Bovendien al drie nachten op rij slecht geslapen, gisteren omdat ik te veel adrenaline in mijn lijf had na de concerten van Malibu Stacy, A Brand en The Subs in de Vooruit. Verslag volgt nog, eerst werken.

  • Ons eigen kleine Lourdes...

    Er bestaan nog mirakels... Morgen zouden ze aan ons dak, dakgoot en achtergevel beginnen werken. Het stomme is dat we eind volgende week een lang weekend weg zijn, maar het moet wel te doen zijn om dan andere mensen in te schakelen om de werken wat op te volgen. Ik leef op hoop!

    Ook hoopvol; ik heb deze namiddag een cd gewonnen van ofwel The Subs ofwel Malibu Stacy, oftewel de groepen die vanavond het voorprogramma gaan spelen van A Brand, waar ik ook naartoe ga.

    Ook werkgewijs gaan de dingen aan een sneltreinvaart, en dat werkt best prettig zo. Leuk als projecten concreet vorm krijgen. Ben momenteel bijvoorbeeld bezig met (het laten ontwerpen van) een nieuwe flyer. En vrijdagnamiddag studiedag, ideaal om uit te bollen na een drukke week.

  • Sneeuw

    Zaterdag wat gerelaxt. Met de honden gaan wandelen, de krant gelezen, aan de lokroep weerstaan om nog eens te gaan shoppen en 's avonds gezellig binnen naar de DVD 'The Queen' gekeken. Met de Figo in mijn armen en mijn wederhelft aan mijn voeten. Gezelliger kan niet.

    Zondag noodgedwongen gekuist. Was maanden geleden. Ik heb een ongelofelijke hekel aan kuisen... Ineens ook de was en de strijk gedaan en de diepvries en frigo ontdooid. Wat een rotkarweitje...
    's Avonds waren we uitgenodigd om te gaan steengrillen bij de schoonfamilie, maar nadat we twee straten ver waren gereden snel rechtsomkeert gemaakt en stapvoets weer naar huis gereden. Twee keer slippen om twee straten tijd, da's veel te gevaarlijk. De steengrill is dus helaas zonder ons doorgegaan...
    Gelukkig was Jeronimo ook gestrand en net als ons zonder veel vers voedsel in de pas ontdooide frigo, dus zijn we een heel lekkere pizza gaan eten samen. Misschien nog gezelliger dan die steengrill, lol.

    Ik heb mijn moeder trouwens een bonsai-boompje laten halen in de Aldi voor mij. Ik zag dat staan in het reclameblaadje, en moest er dan maar eentje hebben. Nu hopen dat ik zo'n leuk ding in leven kan houden, want ik heb verre van groene vingers. En de honden knabbelen al eens aan mijn ene nog levende plant!

    Voor de rest vandaag een nieuwe rok aan. Zo'n superleuk ding met twee verschillende lengtes en patroon. Echt iets tof. Toch mis ik al het comfort van de eeuwige handige jeans. Zo hebben enkele van mijn rokken de neiging te gaan 'plakken' aan mijn broekkousen, wat zo'n mottig resultaat heeft. Die rok kruipt dan zo lelijk naar omhoog en plakt tussen je benen en je loopt die een ganse dag goed te trekken. Is dit misschien waarom vrouwen vroeger onderrokken droegen...?

  • Hoe een werkman thuis te krijgen...

    Wij wachten nu al sinds juni op onze dakwerker. 't Is te zeggen, ergens maart hebben we de offerte getekend en teruggestuurd. Eerst zou hij in juni komen, dan werd het augustus, en sindsdien schuift dat elke keer met een of meer weken op. Uiteraard neemt hij uit zichzelf nooit contact op, en leven wij dus weken in onzekerheid tot we dan weer eens zelf de telefoon nemen en proberen bellen. Ik zeg 'proberen' omdat meneer maar één op de drie keer ofzo zijn gsm opneemt...

    Enfin, de laatste keren ging dat meestal in de aard van 'Jullie zijn de volgende op de lijst, en ik ga zeker volgende week woensdag komen. Ik bel nog begin volgende week op te bevestigen'. En woensdag na woensdag gingen voorbij, en nooit werd er gebeld, en nooit verscheen er een camionetje met ijverige dakwerkers voor onze deur.

    Gisteren belde mijn wederhelft voor de zoveelste keer.
    'Ah ja, ik had al verwacht dat je ging bellen.... Ik ga zeker volgende week komen!'.
    Waarom mijn wederhelft zich kwaad maakt en zegt dat hij het een beetje beu is om elke keer weer die loze beloften te horen te krijgen en wat we er eigenlijk niet meer in geloven. Waarop de reactie is: 'Ja, je hebt gelijk, en eigenlijk heb ik volgende week ook verlof en kan ik dan helemaal niet komen'.

    Om dóód te vallen. Meneer maakt nu al beloften waarvan hij verduiveld goed weet dat hij ze niet kan houden. Maar hij ging nu écht zo snel mogelijk komen, zéker in de komende weken.

    Ik word er vrij moedeloos van. En dan te weten dat we met een serieus vochtprobleem zitten (denk aan van de muren vallende bepleistering en zelf een paar zwammen) en dat de rest van de geplande verbouwingen uiteraard moeten wachten tot dat probleem van de baan is. En dat de winter eraan komt. En dat we bij wijze van spreken elke week dat hij niet komt tegen hogere kosten aankijken wegens meer muren die kapot gaan. Om van het gezondheidsaspect nog te zwijgen.

    Dus, wie tips heeft op een goede stielman te lokken, laat maar komen. Een muizenval met een of andere halfnaakte P-magazine babe als lokaas? Een kelder vol bier? Iets anders?

  • Sigur Rós @ Vorst Nationaal

    Mijn wederhelft en ik doen soms aan een soortement carpool. 't Is te zeggen, ik ga met de trein naar Brussel 's morgens, hij met de auto, en we rijden 's avonds samen weer naar huis. Vandaag kwam me dat extra goed uit, aangezien de blaren die ik altijd heb bij nieuwe schoenen me weer serieus parten spelen. Helaas heeft mijn wederhelft ook de zeer slechte gewoonte om te overwerken, en kreeg ik net telefoon dat hij zeker tot 19u werk heeft. Normaal zou ik dus alsnog de trein genomen hebben, maar met mijn pijnlijke voeten vandaag, liever niet.

    En waar is naast extra werken uiteraard zo'n verplicht langere werkdag goed voor? Om te bloggen uiteraard!

    Zo kan ik eindelijk vertellen hoe Sigur Rós was in Vorst zondag.
    Het was goed. Helaas niet schitterend, maar dat lag voor 0% aan de groep en voor 100% aan de zaal. Ik ga een beetje zagen, dus voor diegenen die daar slecht tegenkunnen, onthou gewoon dat het concert op zich super was, en u mag nu stoppen met lezen.




    Vorst dus. Toen ik mijn kaarten kocht, was het een 'club' concert, dus zonder de zitplaatsen op de 'balkons' boven neem ik aan. Na verloop van tijd werd het dus een gewoon concert. Dan loop je dus altijd het risico dat je de toegang tot de gelijkvloerse ruimte gewoon ontzegt wordt door het zaalpersoneel en dat je verplicht wordt op een klapstoeltje te kruipen helemaal in de nok van die betonnen bunker, waar je niks ziet en helemaal niks hebt van sfeer. We wisten dat, en hadden ons voorgenomen om ten laatste om 19u ter plaatse te zijn. Eerst moesten we die dag echter nog op een aantal andere plaatsen zijn, en hierbij stonden we in de file op de Brusselse ring in de vooravond. Daardoor pas om 18u15 kunnen vertrekken naar Vorst. In een pas gebeurd ongeluk terecht gekomen, een kwartier moeten aanschuiven. En dan in de gebruikelijke file op het wegje van de afrit naar de concertzaal gezeten; stapvoets en af en toe stilstaand verkeer. En dan tot slot een tijdje moeten zoeken naar een parkeerplaats, aangezien Vorst geen enkele voorziening heeft op dat gebied.
    Resultaat; pas om 19u55 kwamen we toe, gevolg, verbannen tot de tweede verdieping.

    Ik heb dus niets gezien. Niets. De twee spots rechts van de groep stonden zo gericht dat ze onze hoek van de zaal constant verblindden, meer dan vage schaduwen van 1 of maximaal 2 groepsleden zag ik zelden. Ook het scherm achter de groep was slechts voor 30% zichtbaar. Ik ben maandag op het internet naar diverse fotosites moeten gaan om een beeld te krijgen van hoe de groepsleden eruit zagen. Zo'n slechte plaats heb ik nog nooit gehad.
    Gelukkig was het geluid, naar Vorst-normen, nog redelijk goed. Voor het eerst had ik na een optreden ook geen fluitende oren.

    Het is dan ook enkel dankzij de goddelijke muziek van Sigur Rós dat ik toch meteen kippenvel kreeg bij het eerste nummer en dan ik op het puntje van mijn stoel ging hangen om toch zo veel mogelijk op te vangen. Naast mij zat er trouwens nog een massa mensen gewoon op elkaar gepakt op de trapjes, omdat de laatste vrije plaatsen nog een slechter - zeg maar geen enkel - zicht op het podium gaven.

    Ook andere mensen achteraf vonden het optreden minder geslaagd van pakweg dat van Pukkelpop. Vorst Nationaal leent zich gewoon to-taal niet tot dit soort optredens. En dan dat hele systeem van 'eerst komt, eerst maalt' en als je de pech hebt vast te zitten in het verkeer, dan kruip je maar op die bovenste plaatsen en zie je maar niks. Doe zo'n optreden dan in een zaal die zich ertoe leent, en desnoods een kleinere capaciteit heeft. Of verkoop tickets met genummerde plaatsen, en laat mensen meer betalen voor een staanplaats aan het podium. Ik betaal liever 5€ meer dan nog eens vast te zitten op de zolder van Vorst Nationaal. Want het resultaat is alvast dat mijn wederhelft heeft gezworen nooit nog een voet in die zaal te willen zetten wegens zijn avond compleet verpest.

    Maar Sigur Rós? Die waren zoals gezegd fantastisch. De confettimachine was opnieuw een magisch moment, heel mooi om te zien en het klonk gewoon perfect allemaal. Ook het voorprogramma (ben de naam van de groep al volledig kwijt) klonk trouwens wel leuk, al heb ik er maar weinig van gehoord.

  • Straks Sigur Rós

    Maar eerst nog een verkwikkende douche en wandeling met de honden! Het concert is uitverkocht, dus hopelijk slagen we er nog in goede plaatsen beneden te veroveren, en worden we niet veroordeeld tot zitplaatsen ergens op een balkon. Ik hou niet bijster veel van Vorst Nationaal; slecht geluid, zo goed als geen parking, lelijke bunkerzaal, maar niettemin heb ik enorm zin in vanavond!

    Gisteren een ware zoektocht geleverd. Mijn wederhelft had voor mij Senseo hot chocolate pads gekocht, maar geen padhouder. In de Colruyt bleek het handige pakket met gratis padhouder uitverkocht, in de Match was er helemaal niets te bespeuren en bij Blokker hadden ze enkel de expresso-padhouder. Uiteindelijk in een elektrohandel dan toch voor 5€ de juiste padhouder gekocht en gisterenavond eindelijk die tas warme choco kunnen drinken.

    Vrijdag studiedag gehad in het Vlaams Parlement, was meteen de eerste keer dat ik er kwam. 't Was dik in orde, vrij interessante sprekers, enkele nieuwe onderwerpen aangeraakt en uitstekende catering. En als kers op de taart om 17u al thuis. Fijne afsluiter van een drukke werkweek. Ik kijk al op tegen morgen, wanneer de chaos weer zal losbarsten...