UA-104319606-1

  • Volle vaart vooruit

    Zaterdag een onvoorstelbaar drukke dag gehad, maar ook veel gedaan gekregen, niet hopeloos moeten rondcrossen, maar doelgericht van de ene locatie naar de andere en mooi de hele to-do-lijst afgewerkt. Bijvoorbeeld:

    - om 9u15 stond ik al aan het administratief centrum om mijn nieuwe identiteitskaart op te halen, en ik moest zowaar niet aanschuiven, geen seconde, nooit eerder meegemaakt. Wel een prutsding, die e-id, ben benieuwd hoe lang het gaat duren eer ik dat kaartje verlies...
    - Vandaar naar de Fortis, en daar al mijn rekeningen afgesloten. Na 29.5 jaar klant geweest te zijn, ben ik daar weg, eindelijk.
    - De Standaard gekocht en het bijhorende architectuurboek, schitterende reeks trouwens.
    - Ons Fnac lidmaatschap verlengd aan een voordelige prijs.
    - Bij AS Adventure in de promo eindelijk een mooi regenvestje gekocht. Ik was daar al drie jaar naar op zoek, maar vond ze altijd ofwel te lelijk ofwel te duur. Nu heb ik een heel leuk van Jack Wolfskin, aan 35€ korting dan nog wel. Heb er maar ineens een warme fleece van hetzelfde merk bijgekocht. Kwestie van voorbereid te zijn op de winter!
    - Mijn wederhelft heeft dan nog een paar superleuke Campers gekocht, en maar liefst drie broeken aan elk -50%. We hebben allebei dus goed geshopt...

    De rest van de dag dan opgevuld met wassen en strijken, koken en eten, wandelen met de honden en werken voor het Project, En dan 's avonds naar Quills, een stuk van De Roovers over de Markies de Sade. Mijn verslag daarvan lezen jullie op de vertrouwde plek.

  • winteruur

    De wintertijd zorgt voor rare effecten, zo zat ik om 8u45 al achter de pc, in pijama, te typen over de Markies de Sade (over Quills) (uiteraard voor Het Project). Strange!

    Over een uur of twee pakken we hier in, rijden we het land door naar mijn ouders en vertrekken we van daar samen naar Jodoigne, alwaar we stoofvlees met frieten (ik dus in veggie versie uiteraard, benieuwd wat dat gaat zijn) gaan eten ten voordele van Greyhounds In Nood vzw en daarna 6 km gaan stappen, hopelijk niet in de regen.

    Nu ja, zelfs als het zou regenen, ik heb gisteren in de promo een superleuke Jack Wolfskin regenjas op de kop getikt; ik zocht al drie jaar naar een mooie en betaalbare regenjas, en heb ze eindelijk gevonden. En nog een warme fleecetrui erbovenop, ook in de promo. Laat het nu maar winter worden, ik ben voorzien...

  • Flyers: het experiment

    Deze week beleefde ik mijn eerste keer, mijn eerste keer ongevraagd argeloze voorbijgangers een flyer in hun handen drukken... Ik wist op voorhand niet goed wat te verwachten, maar het was alvast een fascinerende ervaring. Niet echt mijn ding, aangezien ik serieus verlegen ben en een afschuw heb van zowel mensenmassa's al van mezelf op te dringen aan mensen. Ik haat dat echt, maar kom, het was voor het goede doel, en je moet alles toch minstens één keer proberen, niet? Het leukst vond ik in elk geval het gedrag van de mensen observeren, dan komt de kleine psycholoog in mij volop naar boven...

    En wat blijkt, na een tijdje beginnen er zich zowaar patronen af te tekenen. Bijzonder grappig eigenlijk. Hier mijn persoonlijke observaties...

    - Vlamingen zijn vrij asociaal, ze zijn er alleszins niet tuk op iets in hun handen gestopt te krijgen wat geen gratis eten of drinken is. Maar 1 op 3 neemt de flyer aan!
    - Het weigeren kent veel verschillende gezichten, het ene al eleganter en vriendelijker dan het andere. Sommige mensen maken oogcontact, en schudden al van ver van nee, dat is tenminste duidelijk. No problemo!
    Al zijn er hierbij wel gradaties, sommigen zijn kordaat maar vriendelijk, anderen bliksemen je eerder preventief neer met een duistere blik.
    - Dan zijn er de ontwijkers; zij die alle moeite doen van de wereld om je te ontwijken of zij die als bezeten aan het prutsen gaan met hun gsm, mp3speler of zelfs hun wafel of hamburger. Soms vrij doorzichtig en ik had het geregeld moeilijk om niet de slappe lach te krijgen
    - Meest irritant en dus écht niet lief, zij die doen alsof je lucht bent. Ze stormen je voorbij met een dreigende blik, alsof je hen levensadem afneemt of een vervelend insect bent. Wanneer je oogcontact probeert te maken, volharden ze in de boosheid van het niet terugkijken. Wanneer je vriendelijk een folder uitsteekt en glimlacht, negeren ze die uitgestoken hand al heb je lepra, met een bijna onverdraaglijk superioriteitsgevoel en als het kon, ze reden 3 keer over je heen met hun denkbeeldige tank. Waar is de empathie!?
    - Als er een mensenmassa is, en de eerste weigert de flyer, dan weigeren al de volgende in de rij ook. Omgekeerd werkt ook, als er iemand aanneemt, dan ook de volgenden.
    - Uiteraard zijn er ook geïnteresseerde mensen, gelukkig maar. Mensen die echt verwachten dat ze ook iets krijgen, mensen die moeite doen om de folder aan te nemen, mensen die zowaar 'danku' zeggen, die je vriendelijk aankijken, die oogcontact maken, die glimlachen. Schitterend zo'n klein beetje menselijke warmte tussen al die stuurse, gehaaste blikken! Dikke merci aan al die warme zielen!!
    - Er zit geen lijn in wie aanneemt en wie weigert. Ik probeerde het te voorspellen, maar was 1 op 2 keer fout. Oude vrouwtjes zijn zeker niet altijd vriendelijk, en jongeren zijn ofwel erg nieuwsgierig en enthousiast ofwel totaal niet, er lijkt geen tussenweg. Sommige mensen zien er vriendelijk en cool uit, maar doen alsof je lucht bent, waar andere streng uitziende mensen plots zeer vriendelijk blijken.
    - Moest ik niet al getrouwd zijn, dan zou dit geen ideale manier zijn om een lief op te doen. Op anderhalf uur slechts een schone jongen met wat extra interesse, 't is pover!

  •  

    Gisterenavond en vannacht door omstandigheden even geen honden in huis, vanavond komen ze terug. Alhoewel het leven verrassend simpel is zonder onze verwende krenten, is het toch ook maar een koud, leeg huis, zo leeg...

    Ondertussen heb ik via het internet nieuwe halsbanden besteld voor het duo, volgens een ander systeem (geen gesp meer maar een slipeffect) uit Nederland. Ik hoop dat ze mooi gaan staan! Verbazingwekkend trouwens hoeveel webshops er bestaan voor greyhounds; in de reguliere dierenwinkels kunnen we doorgaans niet terecht, maar op het internet kan je in Engeland, de VS en Canada de mooieste halsbanden en jassen bestellen. Zelfs pijama's. Ja, lach maar, maar greyhounds hebben dat wel echt nodig. Ze hebben minder haar dan sommige mannen en veel minder lichaamsvet dan om het even wie, dus die beesten hebben koud zonder jas in de winter...
    Ik schets hier misschien wel een verkeerd beeld; onze honden hebben weinig chique luxedingen, ook al kijk ik er graag naar op het net. Ze hebben elk een halsband, gekocht op hun adoptiedag, een tuigje en een goedkope, functionele winterjas. Niks speciaals dus.

    Zondag gaan we wandelen en eten ten voordele van Greyhounds In Nood, de organisatie waar onze honden vandaan komen. We doen dat elk jaar een of twee keer, meestal samen met mijn ouders, die ook een geadopteerde windhond hebben. Gezellig familieuitje dus. Vorig jaar hadden we schitterend weer voor de wandeling in Jodoigne, maar voor zondag voorspellen ze echter regenweer... Niet leuk... 6km wandelen in de regen is voor mensen al geen pretje, maar ook onze honden beleven daar geen plezier aan, en dan is het dus helemaal verloren moeite... Spijtig, want zo'n begeleide wandeling met meer dan 100 windhonden is altijd wel spectaculair...

    luukjejas

  • Doodgraag Leven?

    Gisteren een heel mooi programma gezien bij de Vrt, Doodgraag Leven. Ik was op bezoek bij mijn moeder, die 2.5 jaar geleden borstkanker kreeg. Zij wou eigenlijk liever niet kijken, te confronterend vond ze. In haar omgeving zijn recent enkele van haar kennissen gestorven aan kanker, en het lijkt plots alsof iedereen met kanker vroeg of laat hervalt. Wat gelukkig niet waar is.
    Enfin, uiteindelijk hebben we toch de tweede helft van het programma gezien, en dat was best wel zwaar. Maar ook heel mooi. 't Is een eerlijk, menselijk, goed gemaakt programma waarin vijf terminale patiënten worden gevolgd. Vijf mensen die weten wat ze binnenkort zullen sterven. Vijf jonge mensen, tussen de 24 en de 47, mensen met jonge kinderen, een partner, broers en zussen, ouders. Mensen die willen leven, niet ziek zijn en hun geliefden moeten achterlaten. Mensen die hopen en wanhopen, die vechten, die emoties beleven die wij ons moeilijk kunnen voorstellen. Enfin, ik toch niet, mijn ma meer dan haar lief is denk ik.

    Na het knappe programma, laat de Vrt zijn kijkers echter vallen als een baksteen. "Wie na dit programma nog vragen heeft, kan terecht op de website Een.be." That's it. De website.

    Ongelofelijk.

    Veel mensen hebben ten eerste geen internet, zeker oudere mensen niet, toch wel de populatie waar kanker het meest toeslaat. Ten tweede, als je Een.be openklikt, kom je terecht op een schreeuwerige, kleurige site waar je wordt opgeroepen om nu je reis naar Thailand te boeken en waar het gaat over Bv's en light entertainment. Pas na enkele keren doorklikken kom je op het onderdeel van het programma, waar de blogs van de deelnemers te vinden zijn. Vijf blogs. Geen info, geen doorverwijzing, geen niks.

    Als er op de BBC een programma wordt gemaakt dat iet of wat emotionele reacties kan losweken, dan kunnen mensen de rest van de avond terecht op een of ander telefoonnummer. Als je zo'n programma maakt, een programma over sterven, over een van de meest voorkomende levensbedreigende ziektes, dan moet je mensen opvangen. Dat is je morele plicht als mens, als openbare dienst. Je kan niet zomaar gaan peuteren in de diepste emoties van mensen en ze dan aan hun lot overlaten. Dat is misdadig.
    Temeer omdat er kanalen te over zijn.

    Even een overzicht (zie, Vrt, zo moeilijk is dat)

    - Zo kunnen mensen 24u/24 terecht bij TeleOnthaal, op het nummer 106. Ze kunnen er hun hart luchten, praten met een ander empatisch persoon. Zij zijn 's avonds ook bereikbaar via chat
    - Mensen kunnen elke werkdag van 9 tot 17u terecht bij de Vlaamse Kankertelefoon. Je kan hen ook mailen op kankerlijn@tegenkanker.be .
    - Via de website ZelfHulp vind je een hele reeks zelfhulpgroepen die werken rond specifieke thema's (soorten kanker) of naar specifieke doelgroepen (bijv ouders met een ziek kind). Als ik specifiek kijk naar groepen rond borstkanker is de lijst met groepen en contactpersonen eindeloos.
    - Daarnaast bestaan er tal van informatieve websites.

    Zoiets vind ik echt essentieel, dat je mensen niet aan hun lot overlaat na een sensationeel programma, dat je verder kijkt dan scoren en kijkcijfers, en dat je mensen OPVANGT.
    Zeker als openbare omroep.

  • Tag!

    The rules: 
    Link the person who tagged you.
    Mention the rules on your blog.
    Tell about 6 unspectacular quirks of yours.
    Tag 6 following bloggers by linking them. 
    Leave a comment on each of the tagged bloggers’ blogs letting them know they’ve been tagged.

    1. ik heb een hekel aan kappers. Mijn haar is zo lang dat ik er soms op ga zitten, en nog maak ik geen afspraak. Mijn kapper woont nochtans in dezelfde straat, dus zo moeilijk is dat niet. Zucht. Gelukkig dat ik zo zot ben van lang haar.
    2. ik heb een hekel aan witte kleren. Ik heb geen wit kledingstuk in mijn kast liggen. Not one.
    3. ik slaap graag tussen mijn twee honden in. Volstrekt onhygiënisch en vies en degoutant, maar gezellig dat dat is, zeker als mijn wederhelft supervroeg opstaat om te gaan werken en ik nog een uurtje kan blijven soezen.
    4. ik ben verslaafd aan mooie schoenen met hoge hakken, maar 95% van de tijd draag ik platte Doc Martens of Campers omdat ik alles te voet moet doen en ik blaren krijg van alle andere schoenen. Niettemin koop ik elk jaar een of twee paar nieuwe schoenen met hakken. Idem voor rokjes en jurkjes, ik koop er constant nieuwe en draag ze supergraag, maar ga 95% van de tijd werken in een basic jeans.
    5. ik ben bijna 30 en heb geen rijbewijs.
    6. ik heb 29 jaar lang het nut van MP3 spelers en aanverwanten niet ingezien, en nu kan ik niet meer zonder. Mijn IPhone is mijn alles; ik luister ernaar op de trein, als ik sta te koken, zelfs in de auto. It's magic!

    Mijn slachtoffers:
    1. Little Witch
    2. Zita
    3. Vleervlinder
    4. No Butterfly
    5. Roen
    6. Hector en Fonzie

  • The Wrestler - How to loose friends and alienate people - Die Welle

    Vrijdagavond na het avondeten weer naar de cinema voor een volledige avond film. Voor de eerste keer woonden we de voorstelling van de slotfilm af, en we vroegen ons dus af wat daar allemal bij zou komen kijken. Vooral weinig vrije zitplaatsen, zo bleek. Voor betalende bezoekers (niet-sponsors) waren enkel de eerste 5 en laatste 3 rijen beschikbaar, oftewel de slechtste rijen. Een beetje hemeltergend om een half uur te vroeg aanwezig te zijn, allemaal op die 8 rijen te moeten kruipen en dan te zien hoe het merendeel van de genodigden amper 1 minuut voor de film zal beginnen toestuikt, of gewoon helemaal niet komt opdagen. Nu ja, geen sponors geen Filmfestival zillen we maar denken...

    The Wrestler was dus die slotfilm, en ook wel de beste film van het voorbije Filmfestival. Een absolute must-see. Het is een donkere, tragische film, die toch niet te zwaar op de hand is, en enorm meeslepend. The Wrestler volgt het verhaal van Randy 'the ram', die in de jaren 80 een succesvolle worstelaar was en nu geconfronteerd wordt met de sociale puinhoop die zijn leven daarbuiten is, zijn aftakelende lichaam, eenzaamheid en op de koop toe een hartprobleem dat verdere competitie uitsluit. Schitterende film.
    wrestler-aronofsky-promo-05


    Vanuit de uitgelopen slotfilm holden wij als bezeten de Decascoop uit om hem meteen opnieuw binnen te crossen, want onze volgende film How to loose friends and alienate people zou al begonnen moeten zijn. Dat was niet het geval, integendeel, we moesten nog een half uur wachten in de drummende massa voor de gesloten zaaldeuren, wat er ondermeer voor zorgde dat iemand flauwviel in de massa.
    The devil wears Prada maar dan over een man, dat klonk veelbelovend. Toch loste deze film de verwachtingen niet in. The devil wears Prada mag dan geen meesterwerk zijn, het was wel een goede film, waar How to loose friends.. mijn aandacht na een uur niet echt nog kon vasthouden.
    Het verhaal? Een Engelsman met een groot ego die aan de slag mag bij een glamourmagazine in New York en zijn pijlen richt op een bloedgeile jonge actrice.


    lose-friends-poster

    Zaterdag pas om 1u30 thuis van de film, maandag om 9u45 alweer in de rode pluche zeteltjes, soms lijken we er wel te wonen. De laatste film van deze festivaleditie was Die Welle, een Duitse verfilming van een mij compleet onbekend kortverhaal over wat er gebeurt als een leraar met zijn leerlingen een experiment begint rond autocratie. Onderhoudende film, flitsend gemaakt, zal waarschijnlijk wel de jeugd aanspreken die deze film vanuit de school moet gaan bekijken. Goed, maar net iets te langdradig naar het einde toe.



    Szenenbild_Die_Welle

    Voila, that's it, acht films gezien dit jaar, wat de volgende resultaten geeft:

    1. The Wrestler: absolute must-see
    2. The Escapist: knap, spannend, ingenieus gemaakt, ook een grote aanrader
    3. Transsiberian: Woody Harrelson neemt de Transsiberische express en belandt in een hels avontuur
    4. Vinyan: speciaal, bevreemdend, Belgisch
    5. Ciao Bella: sympathieke Italiaans tienerverhaal
    6. Die Welle: Duitse pedagogisch verantwoorde film
    7. Tulpan: leven op de steppe
    8. How to loose friends and alienate people: celebrityspotting