• Zwartboek - Happy Go Lucky - druk druk druk!

    Mijn wederhelft was een beetje knorrig zondag, en niet geheel onterecht. Met de beste bedoeling had ik enkele plannen voor het weekend, en het resultaat was dat we zowel zaterdag als zondag niet langer dan een kwartier aan een stuk op ons gat hebben gezeten. En dat was een beetje te veel van het goede, dat geef ik grif toe...

    Wat doet een mens zo allemaal op een weekend? Wel, vanalles dus! Zaterdag stond ik om 9u al in de rij aan de loketten van de stad om mijn mooie identiteitskaart, die pas in 2014 zal vervallen, tegen mijn zin nu al in te ruilen voor een elektronisch exemplaar. Anders zouden ze mij schrappen en werd ik illegaal, zo liet de stad mij niet geheel vriendelijk weten. Gedwee als ik ben betaalde ik dus 6€ voor de pasfoto's en nog eens 15€ voor de geheel overbodige nieuwe identiteitskaart, met (niet geheel gemeende) glimlach, want de mevrouw achter het loket kan er uiteraard ook allemaal niet aan doen.

    Van de stad ging het naar de bank, aangezien Fortis zo goed als failliet was en ik nog een laatste restant spaarcenten bij hen staan heb. De rest ben ik al maandenlang aan het overzetten naar mijn nieuwe bank, telkens in kleine schijfjes omdat een mens blijkbaar niet anders kan via de automaat en de loketten in de vakantie niet open bleken op zaterdagochtend. Nu dus wel, en dus nam ik opnieuw plaats in de rij aanschuivende mensen.
    Ik had oprecht medelijden met de strak in het pak zittende niet onsympathieke en zelfs niet onknappe jonge gast moederziel alleen achter het loket. De grote reeënogen staarden me een beetje ontredderd aan toen hij hoorde dat ik al mijn geld wou afhalen. Hij zag zich verplicht de wellicht vooraf ingeoefende speech af te steken dat het allemaal wellicht zo'n vaart niet zou lopen. Ik voelde me een halve boeman. En dan bleek dat de jongen me niet verder kon helpen, omdat mijn kantoor blijkbaar nog altijd in de ouderlijke woonplaats staat geregistreerd. Tijdverlies voor beiden dus. Ik kreeg niettemin nog een witte praline van Leonidas en een pen, Dag van de Klant, weet je wel.

    En dan was het op naar de BioPlanet, alwaar ik decadent veel geld spendeerde aan veggieburgers, verzorgingsproducten die niet op dieren zijn getest, groenten, veggie broodbeleg, rijstmelk enzomeer.

    Na een snelle boterham trokken we dan alweer de stad in, voor wat kleine boodschappen, en van 17 tot 19u zaten we tussen de paarden in de manège. Zalig, zo in de zon.

    We waren nog niet klaar met ons avondeten toen de telefoon ging. Jeronimo die zin had om iets te doen, en wij die te uitgeteld waren om buiten te komen. Een compromis dan maar, zijnde gezellig samen achter de tv kijken en een DVD'tje zien. Het werd Zwartboek, een film die tot de dag nadien bleef nazinderen in mijn hoofd. Ik vind het echt een heel sterke film, spannend en aangrijpend, die je meezuigt van de eerste minuten tot het einde. En natuurlijk kan ik niet onvermeld laten dat een van de hoofdrollen voor Sebastian Koch (ook bekend van het ronduit schitterende Das Leben der Anderen), die bewijst dat zelfs Duitsers schandalig sexy kunnen zijn, zelfs als ze al een eind in de 40 zijn. En dat terwijl ik het doorgaans niet zo heb voor 'oude venten'...

    Zondagochtend dan stond de wekker al om 7u45, zodat we nog snel de honden konden uitlaten en dan met de tram richting Gent Sint Pieters sporen voor de grote infovoormiddag en geleid bezoek aan de zeer ambitieuze bouwwerf van Gent Sint Pieters en omgeving. We kregen helaas een slecht verstaanbare gids toebedeeld, wat een deel van de pret vergalde, maar het was niettemin ontzettend interessant om van naaldje tot draadje te horen wat ze nu allemaal van plan zijn in en rond het station. Het is een hallucinant project, dat zal leiden tot een station met immens veel open ruimte, tot nieuwe bus- en tramstopplaatsen, tot nieuwe kantoren en een grote ondergrondse parkeergarage waarvan wij nu op de bodem wat verloren liepen.

    's Avonds was het dan opnieuw crossen om op tijd in de Sphinx te staan, om daar te genieten van de Brico Film Days en eindelijk Happy Go Lucky te zien. Wie zien heeft om naar de cinema te gaan, moet zeker deze film een kans geven. Grootmeester Mike Leigh leverde deze keer geen donker drama af, maar een film waarbij de levenslust en het optimisme van het scherm spatten, samen met de kleurrijke outfits van het prettig gestoorde hoofdpersonage.
    In de film volgen we Poppy, een onderwijzeres van 30 die al 10 jaar een flat deelt met een hartsvriendin en die in het leven werkelijk alles van de positieve kant ziet. Ik werd spontaan jaloers op haar houding, op hoe ze bijvoorbeeld 's nachts in een verlaten stuk stad op een gevaarlijk uitziende psychotische dakloze afstapte om een babbel te slaan of op hoe ze zich niet laat intimideren door het gebullebak van haar racistische rij-instructeur maar net probeert hem vrolijker te stemmen.
    De film gaf me een instant vrolijk, goed gevoel en deed me besluiten dat we allemaal wat meer van Poppy en wat minder van Scott in onszelf zouden moeten stoppen...

  • Mijmeringen

    Geluk kan simpel zijn. Neem nu vandaag, late dienst, dus het grootste stuk van de voormiddag thuis. Of nu deze week in het huis van mijn ouders, op de honden aan het passen, omdat zij liever zonder hun honden naar de zee gaan. De zon schijnt, dus ik steek ze alle vier in de tuin. Twee van de vier gaan aan het spelen, of beter, het teefje van mijn ouders daagt uit terwijl Figo zich eerst achter mijn benen komt verstoppen om dan als een zot kanon door de tuin begint te razen. Simba, de labbie op leeftijd, staat te blaffen op de schilders die bezig zijn aan de ramen van de vervelende overburen. En Luca wil eigenlijk weer binnen, maar gaat dan in een stukje zon staan dagdromen. Een echte zonneklopper dat is ze. Ik ruim het huis wat op voor als mijn ouders terugkomen, leg een briefje voor mijn tante die in de namiddag de honden nog eens komt uitlaten, en vertrek naar het werk.

    Eigenlijk zou ik altijd vier honden om me heen willen hebben. Ik kan daar eindeloos mee bezig zijn. Of beter nog, vier honden en een stuk of twee paarden. Zalig. Maar een leven 'op den buiten' zegt me dan weer niks, en twee paarden passen niet in ons koertje of zelfs in onze drukke agenda's, en dus zijn het enkel onze twee honden. Maar da's ook best ok.

    't Is september, oktober bijna. En dat laat zich voelen, ook traditioneel aan de drukte op het werk. September tot december is altijd een drukke periode... Ik verveel me niet de laatste maanden, zo veel is zeker. Deze week functioneringsgesprek gehad, en dat was best een positieve ervaring. Het was nog maar het tweede in zes jaar tijd, en premies of opslag is er niet aan verbonden, maar toch was ik al de ganse week een beetje zenuwachtig. Een mens wil dat toch altijd goed doen, nietwaar. Maar het was wel goed, denk ik. Mijn planning voor het komend half jaar bekeken en wat op punt gesteld (dus extra werk gekregen, lol), de knelpunten bekeken, mijn algemeen functioneren bekeken, enfin, ik hou er een goed gevoel aan over. De laatste weken ben ik wel in mijn nopjes op het werk. Veel interessante projecten, dingen die leiden tot concrete resultaten en waar je dus achteraf echt met voldoening op kan terugkijken. Veel taken, dus de tijd gaat snel voorbij. Afwisseling, nooit te lang hetzelfde. Links en rechts bijspringen. I like it.

    Maar toch ben ik vooral blij dat het weekend eraan komt. Het was een vermoeiende week; om 22u30 lag ik elke avond compleet uitgeteld in mijn bed, iets wat vroeger voor een nachtraaf als mij onvoorstelbaar was. Een weekend vol zon, en ook volgepropt met activiteiten. Elektronische identiteitskaart gaan halen; ook al is de huidige geldig tot 2014, toch moet ik plots om een nieuwe van de stad, of ze schrappen me, lol. Weer 15€ kosten, de 6€ voor de pasfoto's niet meegerekend. Beetje geldklopperij natuurlijk, maar kom, we spijzen de stadskas! Boodschappen doen, want er is geen veggie broodbeleg meer in huis. Paardrijden, zalig in de zon. Een begeleide tocht langsheen de werkzaamheden aan het station. Gratis naar de cinema. De was doen. De honden wandelen. Vanalles dus...

    Deze week tot slot nog een uitstekende film gezien, eentje die een of twee jaar geleden op het FilmFestival als winnaar van de publieksprijs uit de bus kwam, El Método. Het is een Spaanse praatfilm waarbij een selectiegesprek wordt gevolgd in een bedrijf. Da's de hele film, de groep sollicitanten wordt in een aparte ruimte gestoken en de selectieprocedure begint. Verschrikkelijk goed, psychologisch interessant, spannend, knap. Een aanrader!

  • Cinema!

    Net ontdekt wegens vrijkaarten gewonnen op het werk: op 28, 29 en 30/09 zijn het de Filmdays en kan je voor 3€ naar de film in een aantal bioscopen. Of helemaal gratis, als je tickets kreeg bij de Brico, of won, zoals ik net :-).

    Kleine bedenking: ik vraag me af waarom het niet meer 'Fortis Filmdays' zou heten... Blijkbaar is de doe-het-zelf-sector tegenwoordig winstgevender dan de bank!

  • Mankepoot

    Gisterenavond na het werk naar de huisarts getrokken. Ik heb al ettelijke maanden pijn aan mijn linkervoet, en in plaats van spontaan te genezen is het de laatste weken erger geworden; ik heb er nu constant last van als ik stap, met alle mankepoterij als gevolg. Ontkennen ging dus niet langer, stappen nog minder, en dus drong een bezoek aan het witte jassengild zich op. Zoals altijd was ik op 5' weer buiten, twee doorverwijsbrieven rijker; eentje voor röntgenfoto's en een voor de orthopedist. Ik belde wat later naar de radioloog, en wat bleek, die mens nam niet enkel zijn telefoon nog op (om 19u15!), maar ik mocht een dik half uur later al meteen langskomen. Over snelle dienstverlening gesproken!
    De foto's lieten geen tekenen van stressfractuur of andere narigheid zien, en nu is het dus zoeken naar een goed orthopedist en dan een afspraak maken. Hopelijk ergens waar er geen maanden wachttijd is en als ik al helemaal mag dromen ergens na mijn werkuren, maar we zullen wel zien... Als het manken kan stoppen ben ik al content.

    Ook buiten mijn kleine medische omzwervingen blijft het daarnaast druk. Op het werk heb ik morgen een functioneringsgesprek met de directrice, mijn eerste in de bijna zes jaar dat ik hier werk. Ik heb er vroeger wel een met mijn baas gehad, maar die heeft die dan afgeschaft, en als halftijdse was een gesprek bij de grote chief blijkbaar niet aan de orde. Nu ik voltijds werk als 'projectcoördinator' blijkbaar wel. Altijd stress, zo'n dingen.

    Ook de weekends zijn druk. Zaterdag op tijd op om voor de paardrijles nog naar de winkels te kunnen, must have shoes! Mijn seizoen is niet af zonder een nieuw paar schoenen... Grappige zwarte platte Campers met rode knopjes prijken nu in mijn schoenenkast, maar dankzij de ontvelde voet de komende dagen even niet aan mijn mankepoot.
    Zondag was familiedag, met een bezoek aan de schoonfamilie met een myrtille-crême brulée taart van les Tartes Françoise voor de schoonouders om te bedanken voor de vakantie en een briefing van mijn ouders omdat we op hun honden passen terwijl zij aan zee zitten. Vier honden in huis, dan ben ik in mijn nopjes...

  • Onzijdig brein

    Gestolen bij Casper.

    Mijn eigen aanvoelen versterkt; alhoewel ik op en top vrouwelijk ben, is mijn brein onzijdig...

    Jouw aantal punten: 150

    Minder dan 150 punten: Mannelijk

    Hersenen die voor voornamelijk mannelijk denken zijn 'geschakeld' halen meestal een score van onder de 150. Hoe dichter ze bij de 0 zitten, hoe mannelijker ze zijn en hoe hoger het testoteronniveau waarschijnlijk is. Deze mensen vertonen sterke logische, analystische en verbale vaardigheden en hebben de neiging zeer gedisciplineerd en goed georganiseerd te zijn. Hoe dichter ze bij de 0 scoren, hoe beter ze zijn in het beramen van kosten en het plannen van uitkomsten voor statistische gegevens, waarbij ze nauwelijks door hun emoties worden beinvloed. Scores in de lagere regionen zijn hoge mannelijke scores. Deze scores laten zien dat er grote hoeveelheden testoteron aanwezig waren in de beginfase van de ontwikkeling van de foetus.

    Meer dan 180 punten: Vrouwelijk

    Hersenen die voornamelijk zijn geschakeld voor vrouwelijk denken zullen hoger scoren dan 180. Hoe hoger het aantal punten, hoe vrouwelijker de hersenen zullen zijn en hoe waarschijnlijker dat de persoon in kwestie opvallende creatieve, artistieke en muziekale talenten vertoont. Deze mensen nemen beslissingen meer op grond van intuitie en instinct en zijn goed in het herkennen van problemen, zonder dat ze daarbij veel gegevens nodig hebben. Ze zijn ook goed in het oplossen van problemen door middel van creativiteit en inzicht.

    Tussen de 150 en 180 punten: De overlap

    Scores tussen de 150 en 180 geven een overeenkomst weer in gedachten van beide geslachten, of ze staan met een voet zowel in het ene als in het andere seksuele kamp. Deze mensen laten geen voorkeur zien voor mannelijk of vrouwelijk denken en vertonen gewoonlijk een flexibiliteit in denken dat van groot nut kan zijn voor elke groep die een probleemoplossend proces doormaakt. Ze sluiten vaak vrienschappen met zowel mannen als vrouwen.

    Opmerkelijk:

  • Hoe verder de score voor een man boven de 180 ligt, hoe groter de kans is dat hij homoseksueel zal zijn.
  • Hoe lager de score voor een vrouw, des te waarschijnlijker dat ze lesbische neigingen heeft.
  • Mannen die en score onder de 0 halen en vrouwen die een score van boven de 300 halen, hebben hersenen die zo tegengesteld zijn geschakeld dat ze waarschijnlijk alleen gemeen hebben dat ze op dezelfde planeet leven!
  • Mijn hoofd loopt over

    Mijn hoofd loopt over, zo vol zit het met de dingen die ik niet mag vergeten, moet doen, moet beslissen, over moet nadenken, moet in orde brengen,...

    Zoals er zijn; werk. De drukte is weer losgebarsten. Morgen een presentatie van een half uur voor veertig man, oftewel zowel mijn langste presentatie ooit als voor het meest mensen. Voor de zomer iets gelijkaardig gedaan, maar toen had ik twintig minuten te vullen met twee projecten, waar ik nu een volledig half uur over slechts één project moet spreken. Ik voel me alles behalve goed voorbereid momenteel, ik vind precies nooit de juiste woorden.

    Voor de rest deze namiddag nog een vergadering over datzelfde project, dat nog steeds een even grote bron van frustratie is als vorig projectjaar en waarin nooit eens iets vlot loopt. Partners die slecht meewerken, complicaties, weinig tijd,...

    Een mens is nooit thuis en moet toch nog voor onze twee honden zorgen. Zij kunnen er tenslotte ook niks aan doen dat hun baasjes te veel werk hebben. Dus vanmorgen geen ontbijt, maar een grotere wandeling met de hondjes, tussen de scholieren en de toekomende werkmensen door, om dan naar het station te hollen en op de trein dan uitgehongerd mijn banaan op te eten.

    Ondertussen stroomt het werk toe; functioneringsgesprek volgende week dat schriftelijk voorbereid moet worden, lastige vergaderingen, vormingsavonden, gaan flyeren aan de stations om vrijwilligers te lokken (we hebben er nog geen voor de opleiding van november!), vieringen van mensen die 40 jaar in dienst zijn etc.

    Daarnaast natuurlijk nog de privé-dingen; ons paardrijabonnement vervalt; we hebben nog 5 lesuren staan op te gebruiken voor het einde van de maand. We moeten langs de schoonouders en het nieuwe huis van schoonbroer gaan bewonderen. We moeten gaan hondsitten als mijn ouders een week op vakantie zijn. We moeten onze dakwerker te pakken krijgen en die hopelijk nog voor de winter op ons dak krijgen (hij zou normaal begin augustus komen) etc etc etc.

    Gelukkig is er ook ontspanning; vanavond gaan eten met leuke vrienden bijvoorbeeld. Of kijken naar Memoires of a Geisha op tv gisterenavond. Of naar de 6 Feet Under DVD's elke andere avond. Of gaan shoppen. Ofzo.

  • Open Monumentendag

    Twintig jaar Open Monumentendag al. Ik kan niet zeggen dat ik al twintig jaar van de partij ben, maar deze dag is voor mij toch al geruime tijd een vaste waarde. Meestal in de vorm van een lange stadswandeling langs enkele van de gebouwen die mij het meest interesseren – enkele, want allemaal lukt toch nooit. Elk jaar kan je zo binnenkijken in pareltjes waarvan je anders enkel de gevel te zien krijgt.

    Dit jaar besloot ik het echter anders aan te pakken. Enkele weken geleden stuurde ik een mailtje naar Gentinfo om te reserveren voor een begeleide stadswandeling. Het was bijzonder moeilijk kiezen tussen de verschillende aangeboden wandelingen; een wandeling over de Westerbegraafplaats, een wandeling over industriële architectuur, iets over de universitaire expansie langs de Muinkschelde of een tocht van twee uur door het Miljoenenkwartier? Geen gemakkelijke keuze… Uiteindelijk schreef ik in voor de wandeling door het Miljoenenkwartier, en dus sta ik op een zondagochtend onder een stralend maar herfstig koud zonnetje aan het St.-Pietersstation.

    De enthousiaste gids begint met een korte historische schets van de wijk, ooit horend bij de St Pieters abdij, dan landbouwgrond om jaren later plaats te maken voor de Expo en tenslotte ontwikkeld te worden als residentiële wijk voor de gegoede Gentenaar. We vangen leuke weetjes op, zoals dat de eerste plannen van het St Pietersstation véél ambitieuzer waren dan het uiteindelijke ontwerp en voorzien waren van een soort Byzantijnse koepel, en dat de vele gebouwen van de expo zoals ook de aanbouw van het majestueze hotel rechts van het station (nu kantoren van de NMBS) volgens een bepaald procédé gebouwd waren wat er niet enkel voor zorgde dat ze bijzonder snel klaar waren, maar ook dat ze kort na de expo alweer afgebroken en vervangen moesten worden wegens niet gemaakt om lang mee te gaan.

    Van het station liepen we door de Prinses Clementinalaan, waar we ogen tekort kwamen. Het ene beschermde pand naast het andere, helaas veelal omgebouwd tot koten of voorzien van een nachtwinkel. Niettemin was het verbazend te zien hoeveel schitterende originele elementen er waren, en was deze straat een goede staalkaart voor een uitleg over de verschillende modernistische bouwstijlen; het thema van deze Open Monumentendag was immers de 20e eeuw.

    Vandaar ging het dan onder de sporen door naar het Miljoenenkwartier, een wijk die ik eerlijk gezegd totaal niet kende. Het leek een bijzonder aangename wijk, zeker nu het vele groen baadde in de zon, en onze gids links en rechts prachtige panden aanwees. Hoe zalig moet het zijn om hier te wonen, ik droomde helemaal weg…

    Toen we bij het eigen huis van architect Jules Lippens uitleg kregen, ging daar plots de deur open, en wenkte een vriendelijke dame dat we gerust ook eens de binnenkant mochten komen bekijken, als we zin hadden. Dat moesten ze geen twee keer vragen. De ogen van onze gids begonnen helemaal te blinken, en vol nieuwsgierigheid stapten we een voor een het pand binnen dat normaal helemaal niet te bezichtigen is, zelfs niet op een Open Monumentendag als deze.
    omd1

    We kregen dan wel enkel de inkomhal te zien, toch was het echt genieten, aangezien het pand met bijzonder veel zorg en respect was gerenoveerd en nu zowel eigentijds en comfortabel was als de visie van de architect volledig tot zijn recht liet komen.

    Opnieuw op straat bekeken we de gevels van enkele andere panden, en ik leerde ondermeer dat bepaalde versieringen, zoals onderstaande tegeltjes, eerst ontworpen werden door een architect, dan gemaakt in Leeds en vandaar helemaal naar Vlaanderen vervoerd en geïntegreerd werden in het huis waarvoor ze bestemd waren. Bepaald niet goedkoop vrees ik…

    Ongemerkt was de tijd voorbij gevlogen, en het was dus dringend tijd om verder te wandelen naar de Villa De Bondt, het eindpunt van de wandeling, en normaal gezien het enige pand dat we ook van binnen konden bezoeken. Het huis van architect Jan Albert De Bondt, een pand van 1931 volgens de ‘Amsterdamse school’.

    omd3

    De inkomhal is bijzonder indrukwekkend, met de wit-gele tegeltjes overal, de boogvormen van de deuren en de trap. We moeten allemaal een soort sloffen aan, om het parket in de living niet te beschadigen. Net zoals in het huis van Jules Lippens ontwierp de architect niet enkel het huis op zich, maar ook het meubilair, en ook dat is deels bewaard.
    In de woonkamer bekijken we een kleine tentoonstelling rond die Amsterdamse school en modernisme in Gent, op de eerste verdieping is er een juwelententoonstelling. Toch heb ik vooral oog voor het gebouw op zich; voor het prachtige zicht vanop de overloop naar de bovenverdieping, voor het enige nog originele glas-in-loodraampje in de woonkamer, voor de gezellige zithoek, voor de prachtige gevel. Echt een schitterende woning.

    Nu de begeleide wandeling er na twee uur opzit, onze voeten zeer doen en onze maag rommelt, lopen we rustig via hetzelfde traject terug naar de tram. Vandaag geen andere monumenten meer, eerst deze indrukken wat laten inzinken…