UA-104319606-1

  • En vacance

    Ik heb er geweldig tegenop gezien, een late dienst de dag voor we op vakantie vertrekken, maar nu ik hier zit te werken, als enige nog in het gebouw op de kuisman na, beter uitgeslapen dan normaal wegens pas laat begonnen, dan moet ik toegeven dat ik het best ok vind.

    Ik voel me wel een klein beetje ontriefd, maar dat heeft een andere oorzaak; gisterenmiddag heeft mijn werkpc de geest gegeven. Plots zei hij 'plof', werd het scherm uit en werd het daarna heel stil. Hij was gewoon uitgevallen. Enkele keren op de startknop duwen, had weinig resultaat, een korte ademstoot, en dan niks meer. En dan ging er een rood lampje knipperen. En rode lampjes, dat weet u ook wel, zijn zelden goed nieuws.
    Ik schoot best wel in paniek, want ik moest voor vanavond 100 zelfgeschreven 'flyers' (gewoon geccopieerd een A4tje) afhebben voor een infodag van mijn projecten op een of andere overheidsdienst waar ik de maandag na mijn verlof heen moet. En de tekst hiervan, die ik net had afgewerkt, stond op mijn harde schijf, niet ergens op het netwerk. Stom natuurlijk, maar wie verwacht ook dat zijn pc de feest zal geven? Het grote geluk was dat ik de minuut voor de pc uitviel, de teksten net had uitgeprint.
    Een collega heeft dan geholpen alles over te typen, en vandaag heb ik de hele handel gecopieerd. Alles onder controle dus. Maar het blijft lastig, een pc hebben die weigert op te starten; ik kan geen werkmails meer ontvangen of sturen, al de gegevens van contactpersonen zitten in Outlook, een deel van mijn bestanden staat op mijn harde schijf of ergens op het netwerk waar je enkel vanop mijn pc toegang toe hebt. Ik werk nu ook in een ander kantoor. Gelukkig zijn er bij ons veel parttimers waardoor er altijd wel ergens een pc vrij is... Want onze pc-mens/netwerkbeheerder is er maar twee dagen in de week, en het wil wel eens een week duren eer die problemen komt oplossen. Mijn week vakantie kon op dat gebied dus niet beter getimed zijn!

    Maar kom, de vakantie dus. De koffers zijn 80% gepakt, de routebeschrijving ligt klaar, deze morgen nog wat veggieburgers en reisproviand gehaald, en de wekker voor morgen staat om 5u30. We zijn er klaar voor.

    En weer of geen weer, het zal deugd doen, er eens compleet tussenuit zijn. Mijn wederhelft klopt de laatste weken werkdagen van 12u, bij mij valt het momenteel goed mee, maar september kondigt zich aan als een helse maand, en ik wil er gewoon even tussenuit, andere omgeving, relaxen,...

    Wel mis ik mijn twee langpoters al; we hebben ze donderdagochtend al bij mijn ouders moeten achterlaten, en het huis is verschrikkelijk leeg en somber zonder hen. Maar ja, ze gisterenavond laat wegbrengen na het pakken was geen optie (te laat) en met het werk vanavond. Maar ik heb mijn ma al aan de lijn gehad, en ze stellen het goed, blijkbaar weten ze dat we op vakantie zijn en leggen ze er zich bij neer. Maar toch, ik mis ze...

    Voila, that's it, tot over een week!

  • Op naar de zon?

    Hoe miezerig het weer ook is (ook al had Deboosere een mooie nazomer voorspeld van't weekend), ik liet het niet aan mijn hart komen, want zaterdag vertrekken we op vakantie naar Frankrijk, en daar zou het vast minstens 25° zijn, wie weet wel 30, en zou ik al mijn dit jaar nog ongedragen zomerjurkjes en -rokjes, topjes en bikini kunnen dragen... Aan het zwembad liggen lezen in de schaduw van een parasol, eten op het terras, stadjes bezoeken in de zon, al het beste van de zomer zou daar alsnog op mij wachten.

    Tot ik zonet even naar de site van Hln.be surfte en ontdekte dat het ginds (we logeren op zo'n 50km van La Rochelle) vandaag 26° is en zonnig, morgen en vrijdag 27° is en zonnig, zaterdag 29° en zonnig (net de dag dat wij 9u in de auto moeten zitten) en vanaf zondag tem het weekend erop...
    nog 21°, wisselend bewolkt en regen.

    Oftewel de herfst reist mee naar Frankrijk. Zal mijn zonnecrème maar inruilen voor een warme trui en mijn bikini voor stapschoenen...

     

  • Cd's

    Het was weer lang geleden dat ik onze cd collectie nog eens had uitgebreid... Hier een overzichtje van de cd's die ik onlangs kocht:

    - Sigur Rós - Með suð í eyrum við spilum endalaust: staat zowat op repeat, overal; thuis, op de trein, achter de pc,... Zo werkt dat meestal bij mij, ik draai een cd absoluut grijs tot ik weer een nieuwe obsessief beluister...

    - A Brand - Judas: het optreden op Pukkelpop gemist, hopelijk een herkansing in Vooruit dit najaar, en in afwachting alvast de cd gehaald. Ik las in Humo dat geen kat hun vorige cd's in huis gehaald heeft, maar ik ben daar alvast een uitzondering op. Daarop stond tussen een paar steengoede nummers ook wel wat rommel, dus ben benieuwd of ze dat deze keer hebben kunnen vermijden.

    - Isobel Campbell & Mark Lanegan - Sunday at devil dirt: Lanegan is voor mij meer de gastzanger bij QOTSA en Greg Dulli zijn groepen, maar mijn wederhelft volgt de man al eeuwen, en dus besloot ik dat deze cd, door iedereen die ik ken als steengoed omschreven, wel in de collectie zou passen. Maar ik heb het dus meer voor Greg Dulli dan voor Lanegan, laat dat duidelijk zijn...

    - Editors - An end as a start : eerst gemeden wegens arrogante zanger en kopie van het steengoede Interpol, maar sinds hun optreden op Werchter toch volledig verkocht. Ondertussen is de zanger gepromoveerd van arrogante zak tot lekker ding, dat helpt ook... Luister momenteel vast naar 'The Racing Rats' (die piano!!).

  • no sleep...

    Loop al sinds half vorige week vermoeid rond; chronisch slaapgebrek. Eerst Pukkelpop, dan werk, hondentoestanden,... Ik heb nood aans slaap, maar kom er te weinig toe (ik geef toe, ik heb véél slaap nodig, dat wel).
    Woensdag een late dienst, daarna nog douchen, en wat tv kijken, voor je het weet is het middernacht gepasseerd, en moet je er donderdag weer voor 7u uit. Donderdagavond alleen thuis; koken, tussendoor de was sorteren, eten, afwassen, de was doen,... De flauwe film met Johnny Depp (the Ninth Gate) zorgde er voor dat ik weer een uur later dan gepland in mijn bed lag.

    Ik heb wel lekker gekookt, al zeg ik het zelf. Sinds ik voltijds werk, kookt mijn wederhelft 90% van de tijd; ik heb er de puf niet voor na een lange werkdag en de verplaatsing van en naar onze hoofdstad. Maar gisterenavond dus alleen thuis, en dan kon ik niet anders. 't Is te zeggen, de pot pastasaus en de diepvriespizza lonkten, maar had me voorgenomen gezond te eten, en aangezien onze frigo propvol verse biogroentjes zat...
    Dus heb ik koolrabi gemaakt, een onderschatte oude groente die echt superlekker. Deze boven de grond groeiende knol is dus een soortement kooltje, maar smaakt veel fijner. Het bevat weinig calorieën maar veel vitamines en ijzer. Ik maak het klaar als bloembool, gewoon met een witte saus. Samen met een lekkere kaasburger en wat biorijst een voedzame en lekkere maaltijd. Alleen sneu dat ik alleen moest eten, beetje zielig, lol.

    Straks op tijd naar huis, wil voor mijn vakantie nog naar Fnac en aangezien ik morgen moet werken is vavond de enige mogelijkheid. Morgen immers weer om 7u30 opstaan om naar Mechelen te sporen, alwaar ik met collega's en vooral onze vrijwilligers een dag Planckendael ga doen. Op zich geen zwaar werk natuurlijk, wat socializen, eten en naar de beestjes kijken, maar aangezien onze vrijwilligers allemaal de vijftig gepasseerd zijn en de baas ook meegaat toch ook geen volledig relaxte dag. Bovendien is onze frigo naast eerder genoemde groenten helemaal leeg en had ik gepland naar de Colruyt te gaan. Niet dus. Ook voor de was en strijk doen voor we op reis vertrekken is geen tijd. Zucht...

  • Laten we rashonden uitsterven?

    Wie af en toe eens een programma van de BBC ziet, al dan niet in vertaalde versie op Canvas, kent de kwaliteit van deze programma's. Op dat gebied lijken we in Vlaanderen altijd een beetje achter de feiten aan te hollen... Ook gisteren was er weer een bijzonder sterke documentaire te zien, over het wel en wee van rashonden. Interessant onderwerp waar ik al wel één en ander vanaf wist als hondenliefhebber, maar toch zwaar gechoqueerd naar zat te kijken. Ik wist dat het erg gesteld was met de rashonden, maar niet dat het zo erg was. Hondenhaters of mensen die enkel geraakt worden door 'arme kleine kindjes' kunnen nu dus gerust stoppen met lezen, maar mensen met een hart voor dieren, en in het bijzonder eigenaars van rashonden zoals cavalier king charles spaniels, mopshonden, duitse herders en rhodesian rhidgebacks, lees verder, u zal uw ogen helaas niet geloven...

    Voor wie totaal niet mee is, even schetsen. Van elk hondenras bestaan bepaalde standaards, waaraan een hond moet voldoen om tot dat stamboek te mogen behoren, om mee te mogen kweken, om shows te kunnen winnen, standaards die zeggen hoe neus en oren zijn ingeplant, welke kleuren waar mogen voorkomen, hoe alle lichaamsdelen zich tot elkaar verhouden, hoe groot en zwaar de hond mag zijn etc.
    Probleem: de laatste 150 jaar zijn rashonden enkel op uiterlijk geselecteerd. Honden met trekken die met dat ras werden geassocieerd, werden gebruikt om te kweken zodat die trekken meer naar voor zouden komen. Oftewel, honden werden enkel gekweekt op basis van het uiterlijk. Er werd ook gekweekt met zeer kleine populaties van vaak nog verwante honden; er zijn moderne rassen die gebaseerd zijn op bijvoorbeeld 40 verschillende individuele honden. Wie ook maar iets van erfelijkheid afweet, weet meteen dat dit compleet nefast is voor de gezondheid....

    De documentaire was bij momenten echt hartverscheurend pijnlijk. Ten eerste, omdat honden zwaar lijden doordat ze op die basis al honderdvijftig jaar worden gekweekt. Ten tweede omdat er binnen de hondenwereld geen enkele bekommernis hierrond is, geen wil om dit te veranderen, zelfs geen erkenning van het feit dat er een zwaar probleem is. Om het meteen zeer aanschouwelijk en concreet te maken, enkele schrijnende voorbeelden. Let wel, deze voorbeelden slaan allemaal op Groot Brittanië en de daar gevestigde fokkers en de overkoepelende Kennel Club. Over de Belgische situatie kan ik uiteraard geen uitspraken doen.

    1. De Cavaler king charles spaniel
    Hou u vast. Op de leeftijd van 5 jaar is 50% van de Britse cavaliertjes hartlijder. Kijken we naar de leeftijd van 10 jaar, is dit de volle 100%. Maw, elke cavalier zal ziek worden.
    Erger is het bestaan van een bijzonder zware hersenziekte syringomyelia. Bij deze erfelijke ziekte is de schedel simpelweg te klein voor de hersenen. In het minst erge geval geeft dit vreemde symptomen zoals onbedaarlijk krabben, maar in ergere gevallen veroorzaakt dit werkelijk ondraaglijk lijden waarbij euthanasie de enige oplossing is.
    Wat is nu het probleem? Wel, ten eerste testen kwekers hun honden niet op ergelijke ziektes. Britse kwekers die aan het woord kwamen, deden deze tests af als onzin. Er IS geen probleem. Een dame die twee zieke honden had en de strijd aanbod om deze ziekte erkend te krijgen als probleem van dit specifieke hondenras, werd overal scheef bekeken, afgedaan als 'emotioneel' etc.
    Ten tweede, zelfs al in eens hond gediagnosticeerd met de ziekte, dan nog mag er mee gefokt worden. Zieke honden winnen hondenshows als het prestigieuze Crufts, en eigenaars van deze honden verdienen een fortuin als ze met zo'n winnaar nestjes kweken. Ook al wéten ze dat hun hond ziek is. En dat de ziekte erfelijk is. Met andere woorden, er wordt geen enkele poging gedaan deze ziekte in te dijken, integendeel. Als dit zo verdergaat, steft de cavalier gewoon uit.

    2. De Rhodedian Ridgeback.
    Een hond waarvan het meest bepalende kenmerk de weerborstel op zijn ruggegraat is. Nu blijkt deze weerborstel echter een afwijking te zijn, meerbepaald een milde vorm van spina bifida. Die nu een rasstandaard is.
    Een kweekster deed in beeld haar beklag dat ze als organisatie van het ras steeds langer moeten zoeken om een dierenarts te vinden die bereid is om pups die geboren zijn zonder de karakteristieke 'ridge' te euthanaseren. Jonge dierenartsen weigeren dit, wat volgens haar compleet belachelijk is, dus gaan ze naar oudere artsen.
    1/10 van de pups wordt geboren zonder rigde. 1/10 van de pups wordt dus vermoord. Omdat ze gezond zijn. Want een andere ernstige afwijking bleek enkel voor te komen bij de pups mét ridge. Op de site van de organisatie werd dus letterlijk gesteld dat pups die niet voldeden aan de raskenmerken geëuthanaseerd moeten worden.

    3. Mopshonden, pekineesjes en andere stompneuzige rassen hun gezicht is zo vervormd gerakt door jarenlang selecteren op een zo plat mogelijke neus, dat deze honden geplaagd worden door zware ademhalingsproblemen. Reactie van een kweker: maar dat is geen probleem, als mijn hond geen adem meer krijgt, valt hij flauw, en na een tijdje komt die wel weer bij, dat is helemaal geen afwijking. Ik vraag me af, als je kind om de zoveel tijd zou flauwvallen wegens ademtekort, of een operatie dan niet onmiddellijk zou gebeuren???
    De pekinees die in 2003 Crufts heeft gewonnen, en die moest poseren op ijs omdat hij anders kon sterven van oververhitting, die hond had een operatie ondergaan om te kunnen ademen. Zo'n hond wint niet alleen dé wedstrijd van honden in Europa, maar heeft sindsdien via fokken zijn zware gebrek doorgegeven aan minstens 46 nestjes. Reken maar uit hoeveel puppies. En zoiets MAG.

    4. De achterpoten van een Duitse herder op een hondenshow waren zo vervormd dat voor het blote oog duidelijk zichtbaar was dat die hond een ernstig probleem had. Een orthopedist sprak van zeer zware misvormingen. Bij mensen zouden ze direct opereren. De keurder van de hondenshow sprak echter van de meest perfecte Duitse herder die ze ooit had gezien. Het beest kon niet eens stappen zonder te wankelen. En dat voor een werkhond.

    5. Wanneer schilderijen werden getoond van een bepaald ras in de jaren 1800 en een hond van dit ras nu, waren het bijna andere wezens. Bepaalde kenmerken van het ras zijn zo danig uitvergroot, dat het een compleet ander zicht is geworden. Van nature lijken alle hondenrassen een beetje op elkaar, iets waar nu niets meer van overblijft. Dit heeft zeer zware gevolgen. Wanneer schedels vergeleken worden van een bepaald ras toen en nu, zitten de botten soms wel 10cm op een andere plaats. De neus van bijvoorbeeld de bull terrier stond vroeger helemaal niet zo naar beneden gericht. Wat hebben we gedaan? We hebben de misvorming tot ideaal uitgeroepen. Met als gevolg dat deze honden ziekelijk zijn, misvormd, pijn lijden. Honden kunnen niet meer natuurlijk bevallen of gedekt worden, honden kunnen niet meer ademen, geen trappen meer lopen, zijn ziekelijk. Waarom? Omdat bepaalde mensen het mooi vinden. Doet zeer sterk denken aan bijvoorbeeld het inbinden van vrouwenvoeten in het vroegeer China, iets wat nu algemeen als mishandeling wordt beschouwd. Maar bij honden kan en mag alles.

    6. Honden worden gefokt; broers met zussen, vaders met dochters, grootvaders met kleindochters, niet als uitzondering, maar als aanrader. In de mensenwereld is incest echter overal en altijd een enorm taboe geweest. Logisch ook. Wat betreft de genetica is er geen essentieel verschil tussen mensen, honden of fruitvliegjes. Toch is incest bij honden aanvaard.

    Om kort te zijn; rashonden worden gekweekt enkel en alleen op basis van het uiterlijk, zonder rekening te houden met genetica, erfelijke aandoeningen of karakter. Ziktes worden IN de rassen gekweekt, en er wordt niets gedaan om dit te stoppen. Meer nog, er wordt staalhard ontkent dat er een probleem is. Koop je een rashond, dan krijg je de garantie dat je weet wie de ouders waren, en dat die ouders voldoen aan artificiële regels die edellieden met te veel tijd en geld honderdvijftig jaar geleden hebben opgesteld. Je weet echter niet of die voorouders van je hond gezond waren, een goed karakter hadden, etc. Het is tegenwoordig zelfs algemeen aanvaard dat bepaalde hondenrassen maar zes tot acht jaar oud worden. Waar de doorsnee bastaardhond makkelijk twee keer zou oud wordt. Willen we dit echt aanvaarden?

    Bron: Pedigree Dogs Exposed

  • Het Volledige Pukkelpop Verslag !

    Pukkelpop was zalig, de beste drie dagen van deze zomer, de leukste festivaldagen van de laatste paar jaar. Ben nog volop aan het afkicken, na de zalige muziek, de gezelligheid, het best wel lekkere eten en vooral de tonnen zon nu regen, een grauwe lucht die perfect mijn eveneens sombere stemming weergeeft, terwijl ik hier met kleine slaapoogjes zit te werken...

    We bleven bij mijn ouders logeren en reden van daaruit telkens een half uurtje naar Kiewit, alwaar we twee keer plaats hadden op de festivalparking en een keer overal het bordje volzet zagen en tot in Zonhoven moesten rijden eer we ergens op het voetpad tussen konden wringen.

    Om het drie dagen vol te houden, deden we het op het gemak. Niet vroeg opstaan maar gewoon vertrekken wanneer we klaar waren met de honden en andere dagdagelijkse beslommeringen, niet van het ene podium naar het andere hollen maar gewoon de dingen zien die we écht wilden, liefst van ergens op de eerste tien rijen, en voor de rest relax wat dingen meepikken al etend of in de zon liggend buiten aan de Marquee; je kon toch alles volgen op een scherm.

    Donderdag wou ik beginnen met Motek, een groep die ik niet ken maar waar ik al goeie dingen van had gehoord. Helaas zat de kleine Wablieftent vol en mochten we niet meer binnen. Vanop het grasveld voor de tent hoorden we nog een en ander, zij het vrij vervormd, en zagen we enkele grappige straattheatermannen in max max-outfits op van skelettenvoorziene onguur uitziende voertuigen passeren, of twee kafkaaiaans uitziende ventjes die op de festivalgangers inspeelden, heel grappig.

    Daarna trokken we naar de Main Stage voor Danko Jones, maar diens machobrulenstamprock is niet aan mij besteed. Ik heb geen zwarte schreeuwlelijk nodig om te zeggen hoe rock 'n roll ik al dan niet ben, thank you very much.

    In de Marquee hoorden we Dirty Pretty Things, van buiten, maar ik had meer zin in een dutje in de zon dan er echt op te letten. We gingen binnen staan voor Joan as Policewoman, maar die kon me niet echt bekoren. Dus trapten we het na drie nummers af en kwamen zo in het Cinemaaaa stuk terecht; twee tenten wat achteraf, waar het enorm rustig was, en waar tot mijn grote verbazing gitaarwonder Bjorn Eriksson en twee Maxon Blewittleden wat zaten te jammen aan een circustent. Eriksson is een sexy ding, en het was zalig om daar in alle rust wat te zitten praten en naar de muziek luisteren. Toen het circus dat daar stond opgesteld begon, zijn we echter na tien minuten gaan lopen. De madame met de drie tetten kon ons echt niet bekoren, en voor de rest geen idee wat daar allemaal de bedoeling van was. De filmtent in dan maar, en dat bleek wél de moeite. We zagen het eerste half uur van Grindhouse, een compleet over the top movie vol halfblote vrouwen, in het rond vliegende teelballen, uitbarstende etter en Sayid van Lost! De max!

    Het ergste aan Pukkelpop is meestal het kiezen. Wat doe je als drie van de dingen die je die dag het liefst wou zien, exact tegelijkertijd staan geprogrammeerd? Kiezen is verliezen, zeggen ze dan, en dat is niet gelogen. En dus lieten we de sensatie Hot Chip aan ons voorbij gaan, net zoals de in Werchter zeer straffe Editors, en kropen we in de kleine Chateau-tent voor Henry Rollins spoken word. Ik heb het me geen seconde beklaagd. Ik kende Henry als de very angry not so young man van Rollins band, en had vaagweg gehoord van zijn Black Flag verleden, maar had hem nog nooit live gezien. Ik wist ook niet goed wat te verwachten. Maar het was een van de hoogtepunten van het festival. Rollins begon gewoon te vertellen wat hij het afgelopen jaar had uitgevreten, over zijn ervaringen in Pakistan, waar net Bhuto was vermoord, over Afrika, over de Killing Fields van Laos, over Vietnam, over vanalles. Het was echt schitterend, de hele tent hing anderhalf uur lang aan zijn lippen. Enkel toen het over België ging, sloeg hij even de bal mis; hij vroeg het publiek of wij het ons kunnen voorstellen hoe het is om niet te weten wat de toekomst van je land is... Een 'ja' op die vraag had hij niet bepaald verwacht!

    Opnieuw naar de Marquee dan voor Mercury Rev, een groep met enkele wondermooie liedjes, maar live vooral een pathetische zanger die na drie nummers al zo danig op mijn zenuwen werkte dat we dat optreden verder aan ons voorbij lieten gaan. Op naar de Main stage dan maar, alwaar Roisin Murphy dezelfde show gaf als op Werchter. Deze keer zat ik hem helemaal uit, en het bleek echt goed. Het uur wachten vloog voorbij, en het stak allemaal goed in elkaar. Alleen de sfeer zat er veel minder in dan in de kleine, zweterige Werchtertent. Niettemin goed entertainment. Na het optreden nog wat drummen om in het eerste vak voor het podium te raken, en dan nog een uur wachten tot om 1u eindelijk The Killers begonnen.
    The Killers waren in feite de reden dat ik dit jaar zo graag naar Pukkelpop wou, ik heb hun laatste plaat maanden aan een stuk grijs gedraaid, en de verwachtingen waren dan ook bijzonder hooggespannen. En werden helaas niet helemaal ingelost. Het optreden was knap, ik heb me geamuseerd, en hun nummers zijn echt de max, maar het geheel ráákte me niet, en dat is nog altijd mijn graadmeter van kwaliteit. Het gleed allemaal nogal gladjes over me heen. De frontman deed ook weinig met het toch wel superenthousiaste publiek. Het geluid trok ook op niet veel, de puberjongens- en meisjes om me heen zongen elk nummer woord na woord mee, en daardoor hoorde ik Flowers vaak niet meer genoeg. In het midden van de wei stond het geluid meestal leihard, maar helemaal vooraan dus niet hard genoeg, en ook niet zuiver. Weird.
    Niettemin heb ik mij toch enorm geamuseerd, ik wou deze groep al twee jaar zien, en eindelijk was het dus zo ver. Bij een volgende doortocht in België geef ik ze graag een tweede kans, liefst in een kleine zaal. Benieuwd of de sfeer daar anders zal zijn...

    Vrijdag dan.

    Girls in Hawai gehoord van onze vaste stek aan de zijkant van de Marquee, met een oog naar het scherm kijkend, en voor de rest wat babbelend met ons gezelschap. Klonk zeer de moeite!
    Daarna het eerste zware dilemma van dit festival, wordt het voor de zoveelste keer Arsenal, of toch maar de coole rockers van A Brand? Ik was razend benieuwd naar die laatste hun nieuwe plaat, en vind Time hun zoveelste superstraffe sexy single, maar koos uiteindelijk gezien het lekkere zonnetje toch maar voor de zekerheid van Arsenal; een van de beste liveband die België momenteel rijk is en altijd goed voor een feestje. Het werd ook een feest, vanop de eerste rijen, ik heb geen seconde stilgestaan, maar het was zeker niet hun beste optreden. Ik heb ze al stomender sets weten spelen veel vroeger op de dag op Werchter een tweetal jaar geleden, of absoluut het kot weten afbreken op een uitpuilende, afgesloten Beestenmarkt tijdens de Gentse Feesten, deze keer waren ze echter wat mak. Het publiek was ook wat mak. Het optreden was goed, maar de sfeer zat er minder in.
    Daarna opnieuw naar de cinemaaa tent getrokken voor een uurtje Heima, de Sigur Rós film. Helaas waren er geen ondertitels en kon ik door al het lawaai maar een fractie verstaan van wat er werd gezegd. De beelden van Ijsland gekoppeld aan hun muziek maakten echter wel zwaar indruk, en heb echt zitten genieten. Moet ik eens op een rustiger moment helemaal uitkijken!

    Van helemaal achteraan de wei pikten we zonder enige verwachting en eerder als rustpunt Stereophonics mee, en dat stelde niet teleur. Altijd verschieten hoeveel hitjes je uiteindelijk van zo'n groep kent, zonder het te beseffen. Daarna werd ik weer 16 bij The Breeders. Het was een rommelig, chaotisch optreden, maar het was zeker niet slecht. Het begon vrij sterk, zakte in het midden helemaal in elkaar, maar net toen ik zin kreeg om het af te trappen gooiden ze Cannonball in het publiek, wat absoluut gesmaakt werd, en Divine Hammer. Puur jeugdsentiment, en zo heb ik eindelijk een groep gezien die ik dacht nooit te zullen zien. De zusjes Deal, het is een fenomeen...

    Toen ik 14 was, was ik zwaar fan van Metallica, en daarna van death metal. Jaja, ik was een echte, lol. Toen Metallica enkele jaren later op Pukkelpop speelde, meed ik ze echter als de pest. Ze waren totaal niet 'cool' meer. Ondertussen kan ik dingen als cool en niet cool beter van me afzetten, en besloten we toch eens te gaan kijken, zij het van helemaal achteraan. Het was raar om nummers te horen die ik goed 15 jaar niet meer had gehoord, maar vroeger wel grijs gespeeld. Ik kende ze nog bijna allemaal. De show was indrukwekkend, leuk, maar ook weer niet zo groots als ik had gedacht. En ook wel een beetje zielig als een groep moet teren op 15 jaar oude nummers en niemand nog een bal geeft om hun binnenkort uit te komen plaat. Niettemin, ooit waren ze enorm relevant, en het was leuk ze na al die jaren toch eens live te zien!

    En dan was het de kou verbijten en met enorme rugpijn proberen een comfortabele houding te zoeken in het vieze gras van de Marquee tot om 1u The Gutter Twins eraan begonnen. Ik kan kort zijn, dit was hét optreden van Pukkelpop 2008.
    Ik kan natuurlijk ook iets minder kort zijn :-) . Het was ongelofelijk om te zien hoe Dulli en Lanegan, die als The Gutter Twins uiteindelijk nog maar één cd uithebben, een schare trouwe fans op de been brengen en nieuwe mensen compleet inpakken, met een optreden dat van de eerste tot de laatste seconde er krak op zit. Ik volg Dulli al van toen ik 16 of 17 was, en die mens zijn muziek gaat bij mij gewoon door merg en been. En de komst van Lanegan draagt daar zeker toe bij. Het optreden zat quasi perfect in elkaar, beginnen deden ze met ongeveer al mijn favoriete nummers van Saturnalia. Bij een van de laatste nummers stonden de tranen in mijn ogen van zoveel schoonheid. De teleurstelling van de AB is vergeten en vergeven, en dat ze nog veel naar België moge komen, deze twee heren. Er is weinig schoners...

    Zaterdag dan, alweer de laatste dag Pukkelpop, en de vermoeidheid kwam om de hoek kijken.We begonnen dus pas om 15u30 aan deze festivaldag, met de punk van Anti-Flag, blijkbaar vooral populair bij jongens van 15. MGMT bracht een ware volksverhuizing op gang, blijkbaar wilde elke 'hip kid' dit niet missen. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel volk aan de Marquee gezien, zelfs waar wij neerzaten, op vijftien meter van de tent, was het drummen en duwen. Het grappigst was dat na amper twee nummers er een beweging in omgekeerde richting begon, blijkbaar vonden veel mensen het dan toch niet zo de moeite? Zelfs zijn we na vier nummers ook vertrokken, geen idee waarom deze groep zo gehypt wordt, want veel stellen ze echt niet voor. Tja, hypes, zo gaat het met die dingen...
    Neen, dan liever rustig een lekkere veggie nasi eten op de bankjes met op de achtergrond Manic Street Preachers. Gaf een beetje hetzelfde gevoel als Stereophonics; veel bekende nummers, leuk om te zien, ideaal als achtergrondmuziek. Coverden Umbrella, wat bijzonder grappig is, en waren over de gehele lijn zeer degelijk. Misschien ietwat belegen en minder relevant, maar oerdegelijk en voor mij te verkiezen boven wat hip of cultureel correct is.

    Bloc Party speelde een puike set, waarbij er zowel vanaf het podium als vanuit het enthousiaste publiek enorm veel energie kwam. Niets op aan te merken, maar om de een of andere reden begin ik me bij Bloc Party altijd te vervelen na vier nummers. Nu dus opnieuw. En ik weet écht niet waarom.

    Na Bloc Party kwam er weer een volksverhuis op gang, weg van de main stage, wat ons bijzonder goed uitkwam; we raakten tot op de vijftiende rij voor het podium. Een goede plek voor de tweede topper van Pukkelpop,
    Sigur Rós. Na dit optreden ben ik 200% overtuigd, als ik ergens spijt van heb, is het dat ik deze groep niet al jaren geleden heb ontdekt. Een balsem voor de ziel is het, pure schoonheid. Echte muzikanten, échte muziek. In tegenstelling tot andere groepen was hun optreden ook geen kopie van dat van Werchter, maar speelden ze een andere set. Ik heb genoten van begin tot eind. Echt een sprookje. Knap. Met een overgelukkig gevoel kon ik zo deze Pukkelpop afsluiten...

  • Post-Pukkelpop Mania

    Ik was zo onder de indruk van hun concert op Pukkelpop en op Werchter, dat ik na Werchter niet alleen al hun cd's ben gaan opzoeken, maar ook daarjuist kaartjes heb besteld voor hun concert in Vorst dit najaar. En dat alhoewel ik een enorme hekel heb aan Vorst, geen enkel concert is daar ooit echt goed, met dat rotgeluid en die domme bunkeratmosfeer... Zelfs naar dEUS ga ik niet, dit najaar. Echt geen zin. Maar naar Sigur Rós dus wel. Beslist is het kwartier na hun optreden zaterdag. Zo overdonderd was ik. Over impulsaankopen gesproken :-)