• The riftwar saga

    Sinds een jaar of twee lees ik weer. Lees ik weer boeken, bedoel ik dan. Ik was daarmee gestopt tijdens mijn studentenjaren; het vele blokken had mijn manier van lezen zwaar misvormd. Ik kon enkel nog blokkend lezen, en niet meer gewoon een boek lezen voor het plezier ervan. Zo kwam het dat ik, die altijd doodgraag gelezen heb, op een bepaald moment gewoon geen boeken meer las.

    Sinds een tijdje lukt het dus opnieuw. Dankzij Harry Potter eigenlijk, die boeken zijn zo eenvoudig geschreven en toch zo spannend en ontspannend, dat ik weer plezier kreeg in het lezen. Eens de Harry Potter reeks uit, kwam The Lord of the Rings. Eens die reeks uit, zat ik weer met het probleem, wat nu? In mijn oude nog ongelezen literatuur en non fictie had ik geen zin, veel te zwaar op de hand om op de trein te lezen. Mijn dagelijks leesuurtje is immer op de trein van en naar het werk, en dus moeten de boeken toelaten te lezen in heel drukke wagons vol krijsende peuters, joelende pubers of te luide mp3spelers.

    Mijn wederhelft gaf me dan een van zijn boeken, A game of thrones, van George RR Martin, het eerste boek uit de A song of ice and fire reeks, die tot hiertoe vier magistrale boeken telt. Super vond ik die. Heb het ene na het andere boek verslonden, telkens kleppers van rond de 800 blz. Zalig om vlak voor of na een vermoeiende, stresserende werkdag te verdwijnen in een fictieve wereld van personages die je op den duur even bekend en vertrouwd voorkomen als je vrienden en familieleden.
    game_thrones

    Helaas is de reeks nog niet afgewerkt en is de schrijver een bijzonder traag mens, want is het al jaren wachten op het vervolg. En dus moest ik weer op zoek naar een nieuwe reeks, want die lijvige fantasyverhalen bevallen me uitstekend.

    En dus duwde mijn wederhelft me The Riftwar Saga van Raymond E. Feist in handen, met eerst het dubbele werk Magician ('apprentice' en 'master') en dan Silverthorn en de afsluiter A Darness at Sethanon. Van dit laatste boek sloeg ik vanmorgen de laatste pagina's om, en weer doet het pijn de wereld van Midkemia te moeten achterlaten...

    In The Riftwar Saga volgen we twaalf jaar uit het leven van Pug, een doodgewone jongen die in de leer gaat bij de oude tovenaar Kulgan, en wiens leven van dan af een nieuwe, vreemde wending neemt. We volgen Pug tot bij de ultieme ontknoping, waarnaar door de honderden pagina's van de vier volumes wordt gebouwd, terwijl ondertussen andere thema's worden uitgewerkt. Zo blijkt de grote slag tussen twee werelden uit Magician op het eind maar een deel van het verhaal geweest te zijn. Opnieuw schitterend, zalig om in weg te dromen en te zien hoe alles samenkomt.

    magician

  • Paparazzo...

    Aangenaam verrast daarnet toen ik ontdekte welke schoonheid er vandaag Foto van de dag is op Gentblogt...

    Gelukkig lag ze niet topless te zonnen, toen de paparazzo van dienst haar fotografeerde met de imponerende grote lens...

  • Straattheater = de max!

    Zaterdagmiddag, ergens te midden van de Gentse Feesten... Net wanneer je een hele namiddag vol straattheater hebt gepland, begint het natuurlijk te regenen, dat zal je altijd zien.

    Om 15u stond de eerste act op het programma, The Horsemen van Les Goulus, dus vanaf 14u30 zat ik het weer in de gaten te houden; zou het stoppen met regenen, of niet, zou de voorstelling doorgaan, of niet? Ondanks de gestadig druppelende nattigheid besloten we toch maar eens een kijkje te gaan nemen.

    Het was al 15u15 eer we aan St Jacobs kwamen, maar veel was daar niet te beleven. We haalden een stoel uit de stapel aan de kant, en gingen zitten afwachten aan de kant van het speelvlak. Alhoewel het nat zitten was op die stoel, nam de regen langzaam af, en na een kwartiertje kwamen de acteurs aan getrappeld.

    Drie ‘ruiters’, zogezegd drie barons van het Franse olympische team gaven ons een demonstratie van hun kunnen en van ‘the French attitude’. Aangezien ik zelf enorm graag paardrij, niet te missen dus.

    We kregen een vrij korte voorstelling (in het programmaboekje staat dat de voorstelling een uur duurt, maar bij ons benaderde het eerder twintig minuutjes) waarbij vooral op de lachspieren gemikt werd door de drie heren en hun stoffen paardjes, die oa luisterden naar de naam Jacques Chirac en Raymond Domenec en bijzonder vals en wispelturig bleken…

    Leuk entertainment! Wie de drie heren gemist heeft, kan hier trouwens een impressie krijgen.

    Om 17u zochten we ons een plaats op de goed gevulde tribune op het Braunplein voor een trampolineshow, oftewel The Bounce van Cirque Baroque. Tevergeefs, want na een kwartiertje ging het nieuws rond dat de voorstelling met een uur was uitgesteld. Wat nu; naar huis, gaan eten, blijven wachten…? De omstandigheden werkten echt niet mee vandaag! Uiteindelijk lieten we die voorstelling voor wat ze was, maar haalden nog net de tweede show van 19u.

    Helaas was de voorstelling dan al net begonnen, en was er nergens nog een goede zit- of staanplaats, dus werd het op de toppen van mijn tenen staan en proberen tussen de vele hoofden door te turen om nog iets te kunnen zien…

    Twee mannen in werkmanskleren bewegen zich in een soortement robotfabriek, waarbij de ene de andere lijkt de sturen via een afstandsbediening. Afwisselend maken ze adembenemende sprongen op de trampoline, met een air alsof het niet de minste moeite lijkt te kosten en alles vanzelf gaat. Wanneer het publiek applaudiseert voor de ene, lijkt de andere jaloers en probeert hem te overtreffen.
    Een korte, maar krachtige voorstelling van een kwartiertje, van niet enkel knappe kunsten op de trampoline, maar ook een heel leuke show er rond.

    Opnieuw op mijn tenen staan om een glimp van de acteurs te kunnen opvangen is het die avond aan het Spaans Kasteelplein, waar de twee Duitse acteurs van Oko Sokolo een erg geslaagde combinatie brengen van dans en circus.
    Het stuk situeert zich in de living van een koppel en heet dan ook toepasselijk Living Room.

    In het begin lijkt er een speelse twist aan de gang die zich uit in het steeds verplaatsen van de voorwerpen die de andere net goed heeft gelegd, zoals een soort huwelijksfoto, een potje bloemen, kledij,… Wanneer het meisje dan valt van de soort stang waarop beiden als op een koord stonden te dansen, ontstaat er ruzie. Beiden trekken zich terug in een hoek, maar alleen lukt niets nog zoals het zou moeten.

    Uiteindelijk komt de jongen voorzichtig toenadering zoeken, en krijgen we een bijzonder mooi einde rond diezelfde stang waarop, waaraan en waaronder gebalanceerd wordt. Een lieflijke, speelse voorstelling.

    Drie leuke voorstellingen dus, en in combinatie met de drie shows die ik de voorbije dagen zag, hou ik de indruk over dat we dit jaar in Gent een heel straf straattheaterfestival kregen, met een grote diversiteit aan acts en gezelschappen; zowel koldereske, eenvoudige voorstellingen die voluit op de lachspieren mikken, modern circus, ingewikkelde dans met een boodschap, theater, en nog zo veel meer. Het is echt straf, welk niveau er meestal wordt gehaald. Ik ben al benieuwd naar het aanbod van volgend jaar!

    Foto's en meer: een adres!!

  • Straattheater: poppen op de vensterbank

    Ik geef het eerlijk toe; poppentheater is niet iets dat me bijzonder aantrekt. Ik associeer het (waarschijnlijk volkomen onterecht) nog steeds met de behoorlijk stompzinnige poppenkast uit mijn eigen kindertijd. En toch besloot ik dat vooroordeel aan de kant te zetten en uit het grote aanbod van straattheater deze Gentse Feesten ondermeer ‘Menus Larcins’ eruit te pikken. ’Poppenkast met levensgrote poppen in echte huizen en geschikt voor jong en oud’, vooral dat van die huizen intrigeerde me wel een beetje.

    En zo zochten we vrijdagavond dus een plekje in het gras van de druk bevolkte speeltuin, met aan de overkant van de straat een verlicht raam waarvan iedereen vermoedde dat daar de actie zou ontstaan.

    Tot ieders verbazing begon de actie echter niet aan het raam, maar in de verte, waar een bizarre constructie van een grote hand kwam aangerold, begeleid door drie mannen die het ding bedienden en van geluid voorzagen. Een bijzonder vreemd schouwspel! De hand wenkte, en dus kroop de massa moeizaam recht van zijn verworven zitplekje, en liep iedereen de hand achterna.

    En zo ging het, allemaal de hoek om, begeleid door die rare hand die aan verkeersborden voelde en in bomen kroop en tenslotte aanbelde aan een huis waar een levensgrote pop van een ouder heertje en een kat ons zaten op te wachten in de ramen. Spontaan ging de bijzonder talrijk opgekomen massa weer neerzitten op de straatstenen, zodat je van overal een goed zicht had.

    Ik heb eigenlijk weinig zin om te zeer te gaan beschrijven wat er zich precies in die ramen afspeelde, want het leuke was net het niet weten, het voor dat huis zitten afwachten en zien wat er gebeurde, de gekke wendingen in het verhaal, het verrassende.

    Al kan ik natuurlijk al wel een tipje van de sluier oplichten. Zo bracht de hand ons nog drie keer van de ene gevel naar de andere, en kregen we dus vier verschillende verhalen te zien met telkens gigantisch goed gemaakte levensgrote poppen in de hoofdrol. Niet enkel het poppenspel, maar ook het geluid zat trouwens goed in elkaar, met geluidjes, muziek, stemmen, allemaal op bijzonder hoog niveau.
    We kregen een burlesk stukje te zien over een mannetje dat fantaseert over de wulpse dame die de verdieping hoger woont, een stukje over het leven in het bejaardentehuis, het verhaal van een bizar oud dametje en tenslotte een heel sprookjesachtig stuk waarbij je constant op het verkeerde been werd gezet en ik wegdroomde bij de leuke muziek. Het was echt bijzonder knap hoe goed alles in elkaar zat; de poppen voerden soms echt bijna een heuse choreografie uit, de verhalen waren telkens weer anders, maar altijd enorm onderhoudend en grappig, en zowel de allerkleinsten als de volwassenen in het publiek amuseerden zich naar mijn gevoel te pletter.

    Terwijl ik na afloop de stad inliep, verwonderde ik me er nog eens over welke kwaliteit MiraMiro biedt; de vele, heel verscheiden voorstellingen, de internationale gezelschappen, steeds weer aangenaam verrast worden, en dat allemaal in onze eigen achtertuin, gratis en voor niets. Ook dat zijn Gentse Feesten!

    Ps: wie hier zich allemaal niets bij kan voorstellen, moet de fantastische foto's van deze voorstelling op Gentblogt maar eens bekijken, of de andere reviews van het straattheaterfestival aldaar.

  • Regen

    Het is net beginnen regenen. Regen. Tijdens de Gentse Feesten. Net op de namiddag die ik helemaal had volgepland met straattheater. Ik zeg u, qua timing kan dat tellen.

    Zucht.

    Het MiramirO straattheaterfestival valt tot hiertoe trouwens supergoed mee. Al drie voorstellingen gezien, waarvan twee echt van een ontzettend hoog niveau, soms beter dan wat je soms in de betalende zalen te zien krijgt...

    Voor de rest gisteren zalig lui geweest. In het park gaan liggen lezen in de schaduw van een grote boom, met de honden naast ons op een botje knagend en een theatervoorstelling voor kinderen aan de andere kant van het park. Ik kon me misschien niet meer echt concentreren op mijn boek, maar het theater was echt amusant. Dan muntthee met bijhorende gebakjes in den Baudelo, nog wat luieren dus, en 's avonds een absoluut schitterende voorstelling. Daarna nog een pannenkoek gegeten en nog wat gaan relaxen in den Baudelo, en dan heel lang en zalig geslapen. Da's pas vakantie!

  • Eelt en Alhambra Container

    De Gentse Feesten zijn vermoeiend...

    Onze dag gisteren zat propvol. Uitgeslapen, zéér belangrijk op een verlofdag, dan met de honden de halve stad door op zoek naar een bakker die niet gesloten is. Tijdens de Feesten zijn immers alle bakkers en slagers in onze buurt gesloten, waar de supermarkten, restaurants en sommige winkeltjes dan weer 24u/24 open lijken. Op de terugweg beide honden een eind moeten dragen wegens veel te warm voor hen... Ze kunnen niet tegen de kou, maar ze kunnen evenmin tegen de hitte, onze twee langpoothelden.

    In de namiddag kwam mr Cms dan op bezoek om wat te gaan chillen in het Baudelopark en een toertje te doen door de stad. Veel volk overal, soms schoon volk, soms niet, lol.
    Gekookt, gegeten, de hongerigen gespijsd en dan was het al tijd om naar de Capitool te trekken, alwaar we ein-de-lijk eens een voorstelling van Wouter Deprez konden meepikken. We hebben al zeker vijf keer voornemens gemaakt om te gaan kijken, maar in Gent zijn 's mans voorstelling sneller uitverkocht dan wij blijkbaar kunnen bellen voor kaartjes...

    Eelt heette het stuk, en aangezien het over de vader van Deprez ging, moest iedereen zich voorstellen dat hij/zij zijn/haar vader was... Het was echt heel leuk, goed gelachen, en ook wel heel blij dat wij niet bij de slachtoffers waren die eruit gepikt werden, al is Wouter best wel mild voor zijn publiek, niemand werd echt zwaar belachelijk gemaakt... Soms was het ook wel ontroerend, als de moeder van iemand in het publiek pas zeer recent overleden was en het plots daarover ging, of als Wouters vader op het eind zelf opkwam en een liedje zong. Echt schoon.

    Later die avond, veel later, om 23u, trokken we naar het Sint Pietersplein voor een dansvoorstelling (Alhambra Container van Osmosis Cie) in het kader van MiramirO, het straattheaterfestival. Er was weinig volk, maar het was echt indrukwekkend, moderne dans van niveau in combinatie met audiovisuele elementen en ... vorkheftrucks en containers. Chique, zeker een aanrader. Ook de locatie was machtig, het stille, majestueze plein met de eeuwenoude abdij die uittorende boven de dansers, de warmte lentenacht, de stilte met op de verre achtergrond de feestende massa, it's magic! Een vollediger verslag + foto's vind je op de vertrouwde stek!

    Deze namiddag hebben we nog wat theater meegepikt, zij het van ver en onvrijwillig. In het parkje waar we wat lagen te lezen in de schaduw speelde blijkbaar Woestendam, een entertainende voorstelling voor kinderen, het zag er echt leuk uit. Al werd Figo een beetje bang van het lawaai en de rondrennende acteurs... Daarna nog wat door de stad gezworven, een zalige muntthee en Turkse (Marrokkaanse??) gebakjes gegeten bij de Baudelo, en straks weer de stad in. Zo is het leven schoon zie...

  • Absynthe Minded & The Partchesz op de Gentse Feesten

    Het is met zeer kleine oogjes dat ik dit stukje schrijf; pas om half drie je bed in en er 's morgens weer uit om te gaan werken; als student kon ik probleemloos rechtstreeks van de fuifzaal naar het auditorium, tien jaar later lukt dat echter veel minder vlot.

    Vandaag dus geen Gentse Feesten maar vroeg mijn bed in en hopen dat ik door het lawaai van de andere feestenganger heen kan slapen, maar gisteren zaten we dus in de Charlatan voor Absynthe Minded en The Partchesz. Over die beide optredens valt veel te zeggen, maar dat heb ik elders al gedaan, dus neem gerust een kijkje bij Het Project, waar jullie naast mijn concertverslag nog tal van andere reviews zullen vinden, of van Boombox, van de Puppetbuskers, theater, andere optredens, etc, tegenwoordig schrijven we sneller dan u kan lezen ;-)

    Op die nachtbrakerij na was gisteren een rustige dag. Overdag poging tot honden uitlaten gedaan, maar snel teruggekeerd wegens een van de kou bevende en dus serieus ongelukkige galgo-teef. Het leek wel herfst, gisteren, zo koud. Dat resulteerde dan ook in geen kat op de Gentse Feesten. Maar naar't schijnt gaan we nu toch eindelijk een paar dagen zomer krijgen...

    Totaal onverwacht kregen we gisterenavond nog een bevriend koppel op bezoek, altijd leuk, onaangekondigde maar aangename verrassingen. Het was wel even in onze frigo graven, want onze groentenporties zijn voorzien op twee en niet op vier, maar mijn wederhelft toverde supersmakelijke canneloni's uit onze oven alsof het niets was. Een man die kan koken, 't is de max...

    En vandaag dus werken. Met kleine oogjes en een onstabiele maag. En dat valt tegen. Zo hard, dat ik meteen naar de baas gekropen ben, en gevraagd of ik het einde van de week geen onbetaald verlof kan nemen. Gewoon verlof heb ik dit jaar nogal weinig, en daardoor was het initiële plan om gewoon te blijven werken tijdens de Gentse Feesten, maar als je zoals wij er middenin wonen, is dat dus geen optie gebleken. En dus ga ik vanavond proberen vroeg te slapen, kom ik morgen nog werken, en neem ik dan twee dagen vrij. En met dat vooruitzicht voel ik me plots stukken gelukkiger dan de voorbije dagen!